Αν δεν αλλαξοπιστήσουν......θα πεθάνουν!!!

Στο Ιράν, η 27χρονη Μεργιέμ (Μαρία) Ρόσταμπουρ και η 30χρονη Μαρζιέχ Εσμεϊλαμπάντ θα πεθάνουν με το αιτιολογικό της αλλαγής θρησκεύματος.

1 Σεπτεμβρίου 2009

Στο Ιράν, η 27χρονη Μεργιέμ (Μαρία) Ρόσταμπουρ και η 30χρονη Μαρζιέχ Εσμεϊλαμπάντ θα πεθάνουν επειδή άλλαξαν θρήσκευμα.
Σύμφωνα με την είδηση της εφημερίδας Bild, στο Ιράν, δύο γυναίκες καταδικάστηκαν σε θάνατο με την κατηγορία ότι έγιναν χριστιανές.
Η Meryem και η Marziah που κρατούνται σε φυλακή της Τεχεράνης μαστιγώνονται κάθε φορά που ο ιμάμης καλεί για προσευχή τους πιστούς μουσουλμάνους, ταπεινώνονται και τιμωρούνται με στέρηση τροφής και νερού.
Συνελήφθηκαν στις 5 Μαρτίου όταν έγινε έφοδος στο σπίτι τους και βρέθηκε εκεί η Καινή Διαθήκη. Η υπερασπιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συγγραφέας Sabatina James που αγωνίζεται για την απελευθέρωσή τους διαμαρτύρεται: «Ζουν στην απομόνωση και ανακρίνονται με τα μάτια κλειστά. 5 φορές την ημέρα, όταν ο ιμάμης καλεί σε προσευχή, μαστιγώνονται. Τους δίνουν πολύ λίγο νερό και φαγητό.»
Σύμφωνα με τους Ισλαμικούς νόμους του Ιράν, όσοι εγκαταλείπουν το ισλάμ, αν πρόκειται για γυναίκες, 5 φορές την ημέρα-τις ώρες που καλούνται οι «πιστοί» σε προσευχή- μαστιγώνονται και μέχρι να υποκούσουν (εννοεί να επιστρέψουν στο ισλάμ) ευτελίζεται η ποιότητα της ζωής τους και μειώνεται η ποσότητα φαγητού και νερού που τους παρέχεται.
Πηγή: http://haber.mynet.com/detay/dunya/bu-iki-kadin-idam-edilecek/468288

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Στην ιστοσελίδα της Sabatina James, συγκεκριμένα στη σελίδα http://www.sabatina-ev.de/Botschaft.html υπάρχει περιεκτική αναφορά στην υπόθεση. Εκεί μαθαίνουμε ότι οι δυο γυναίκες κρατούνται από τον Μάρτιο στη φυλακή Evin, αρχικά σε ένα κελί με άλλες 25 γυναίκες και στη συνέχεια σε απομόνωση, ότι η πρώτη μέρα της δίκης ήταν στις 9 Αυγούστου και ότι παρότι ο δημόσιος κατήγορος κ. Haddad πίεσε να απαρνηθούν την πίστη τους γραπτά και προφορικά, εκείνες δήλωσαν επανειλημμένα ότι «δεν μετανιώνουν για τίποτα και δεν θα αρνηθούν την πίστη τους στον Χριστό».
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 2: Στην ιστοσελίδα http://www.isavelives.be/en/node/3401 υπάρχει παλιότερο άρθρο της 9ης Απριλίου, πριν δηλ. καταδικαστούν οι δυο κοπέλες. Μεταξύ άλλων διαβάζουμε ότι οι αρχές ζήτησαν από τις οικογένειές τους 400.000 δολάρια για να τις ελευθερώσουν (οι οικογένειες δεν τα είχαν, πρότειναν να υποθηκεύσουν τα σπίτια τους αλλά αυτό δεν έγινε δεκτό) και ότι δεν τους έδιναν πρόσβαση σε δικηγόρο αλλά τους επέτρεπαν να δέχονται μια επίσκεψη την εβδομάδα και… ένα τηλεφώνημα 1 λεπτού την ημέρα η καθεμιά! Εκεί υπάρχουν και κάποιες διευθύνσεις όπου μπορούσε να απευθυνθεί κανείς μέχρι τοις 20 Μαΐου.

Από το *ΟΜΑΔΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΓΑΖΗΛΟΣ*

Το κείμενο διαμαρτυρίας και τη φόρμα αποστολής θα τα βρείτε εδώ

Διαβάστε περισσότερα...

55 χρόνια από την εκτέλεση του Νίκου Πλουμπίδη

55 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη στυγερή δολοφονία του αγωνιστή κομμουνιστή από το αμερικανόδουλο κράτος της Δεξιάς

Ο Νίκος Πλουμπίδης βγήκε μέσα από τα σπλάχνα του λαϊκού κινήματος. Αφουγκράστηκε γρήγορα τις μαρξιστικές - λενινιστικές ιδέες και διαμορφώθηκε μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ σε λαϊκό ηγέτη.

Γεννήθηκε από φτωχή αγροτική οικογένεια στα Λαγκάδια της Γορτυνίας στις αρχές του αιώνα, το 1902. Πήγε στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού του και στη συνέχεια στο Γυμνάσιο στη Δημητσάνα. Το 1922 κλήθηκε στο στρατό την περίοδο της Μικρασιατικής Καταστροφής. Απολύθηκε το 1923, ενώ αποφοίτησε από το Διδασκαλείο του Πύργου το 1924. Από μικρός γνώρισε τις κακουχίες και τα βάσανα της αγροτιάς. Το 1924 διορίζεται δάσκαλος στο χωριό Μηλέα της Ελασσόνας, όπου υπηρετεί ως το 1929. Εκεί γνωρίζεται καλύτερα με τη σκληρή ζωή της αγροτιάς, τη βιοπάλη και την επαναστατική ιδεολογία και με τους πρώτους κομμουνιστές της περιοχής. Εντάσσεται στο ΚΚΕ το 1926, σαν αποτέλεσμα της όλης του δράσης και στάσης στη ζωή. Συμμετέχει ενεργά στους αγώνες των δασκάλων και των φοιτητών. Εκλέγεται μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Συνομοσπονδίας Δημοσίων Υπαλλήλων. Το 1931 φυλακίζεται για τη συμμετοχή του στους απεργιακούς αγώνες και απολύεται από δάσκαλος. Τον επόμενο χρόνο, το 1932, εκλέγεται από την Κομματική Συνδιάσκεψη της Αθήνας μέλος του Γραφείου της Περιφερειακής Επιτροπής. Το 1933, εκλέγεται μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής και στη Γραμματεία της Ενωτικής ΓΣΕΕ. Τον Αύγουστο του 1935, παίρνει μέρος στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Ζωή δοσμένη στην Τάξη του και το Κόμμα του

Στο 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέγεται αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ. Στην περίοδο της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, καθοδηγεί την κομματική δουλιά στο Βόλο και τη Θεσσαλία. Τον Ιούνη του 1938, εκλέγεται μέλος του ΠΓ και στέλνεται καθοδηγητής του Γραφείου Περιοχής Μακεδονίας - Θράκης. Συλλαμβάνεται από την Ασφάλεια του Μανιαδάκη το 1939 και βασανίζεται απάνθρωπα, όντας βαριά άρρωστος από φυματίωση. Το 1941, μαζί με εκατοντάδες άλλους κομμουνιστές, οι ελληνικές αρχές κατοχής τον παρέδωσαν στους Γερμανούς καταχτητές. Το 1942 εξορίζεται στην Τρίπολη, όπου συνδέεται με την οργάνωση και δραπετεύει. Παίρνει ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση στην ίδρυση Επιτροπής του ΕΑΜ, έκδοσης εφημερίδας. Στην Πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΚΚΕ, το 1942, εκλέγεται μέλος της ΚΕ και του ΠΓ. Καθοδηγεί την Κομματική Οργάνωση της Αθήνας στα χρόνια 1942 - 1943. Είναι ο καθοδηγητής και οργανωτής της μεγάλης διαδήλωσης του λαού της Αθήνας, στις 5 Μάρτη 1943, ενάντια στην πολιτική επιστράτευση. Μια από τις μεγαλύτερες και πιο αποτελεσματικές κινητοποιήσεις λαού και νεολαίας σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη.

Στις αρχές του 1944, όταν το ΠΓ βγαίνει στο βουνό, ο Ν. Πλουμπίδης μένει στην Αθήνα και στο 7ο Συνέδριο επανεκλέγεται μέλος της ΚΕ. Αποστολή του στα δύσκολα χρόνια του Εμφύλιου, η ανασύνταξη των Κομματικών Οργανώσεων, αλλά και η ανάπτυξη της δράσης του μαζικού λαϊκού κινήματος. Με ακατάπαυστο τρόπο, παρότι η αρρώστια του προχωράει, απειλώντας του τη ζωή, πασχίζει, μέσα σε αφάνταστα δύσκολες συνθήκες παρανομίας, να συνδέσει ξεκομμένους αγωνιστές που ξέφυγαν από τις διώξεις και τις εξορίες για την προώθηση των καθηκόντων του Κόμματος.

Στις 25 του Νοέμβρη του 1952, συλλαμβάνεται και περνάει από το Εκτακτο Στρατοδικείο Αθήνας με τη συκοφαντική κατηγορία του κατασκόπου, με βάση τον Αναγκαστικό Νόμο 375, περί κατασκοπίας. Η δίκη αυτή είναι μνημείο της μισαλλοδοξίας του ξενόδουλου κράτους. Η περήφανη απολογία του και η υπεράσπιση της τιμής του Κόμματός του, του ΚΚΕ, είναι παράδειγμα ξεχωριστό, ανωτερότητας, ανιδιοτέλειας, ψυχικής δύναμης και πίστης στα ιδανικά του Σοσιαλισμού.

Ο Ν. Πλουμπίδης καταδικάζεται και το πρωινό της 14ης Αυγούστου του 1954, πέφτει νεκρός από τα βόλια του αμερικανόδουλου μετεμφυλιακού καθεστώτος.

Από τον Ριζοσπάστη

«Εγώ, είπε, θα υποστηρίξω εκείνο που πιστεύω, ανεξαρτήτως της ποινής που θα μου επιβληθή» (Βλέπε: «Προοδευτική Αλλαγή», 26/7/53). Και το απέδειξε με την απολογία του στην οποία θα πει μεταξύ άλλων: «Η υπόθεσις που δικάζετε, δεν είναι υπόθεσις κοινή. Δεν είναι υπόθεσις κατασκοπίας, αλλά είναι υπόθεσις πολιτική. Είναι υπόθεσις ιδεολογική. Δε δικάζετε τον Πλουμπίδη σαν δράστη του άλφα ή του βήτα εγκλήματος, αλλά τον δικάζετε σαν κομμουνιστή ηγέτη».
Στην κυβέρνηση βρισκόταν ο «Ελληνικός Συναγερμός», η «Δεξιά», του Παπάγου. Βεβαίως δύο χρόνια πριν, το Μάρτη του 1952, από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος δολοφονήθηκαν ο Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του. Τότε στην κυβέρνηση βρισκόταν το «Κέντρο», η άλλη «Δεξιά» με επικεφαλής τον Πλαστήρα.
Από το Βαθύ Κόκκινο

Διαβάστε περισσότερα...

Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι : Επιβεβαιώθηκε το έγκλημα 35 χρόνια μετά

Τριανταπέντε χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, ταυτοποιήθηκαν με τη μέθοδο DNA τα λείψανα πέντε Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων.
Πρόκειται για τους Κορέλη Αντωνάκη του Μιχαήλ, Νικολάου Πανίκο του Χρυσοστόμου, Σκορδή Χριστόφορο του Γεωργίου, Παπαγιάννη Ιωάννης του Χαραλάμπους και Χατζηκυριάκο Ιωάννης του Χαραλάμπους, οι οποίοι υπηρετούσαν στο 398 Τάγμα Πεζικού.
Την στιγμή της αιχμαλωσίας των 5 Ελληνοκυπρίων στρατιωτών κατέγραψε ο φωτογραφικός φακός του Τούρκου δημοσιογράφου Ερκίν Κονούσκεβερ, ο οποίος κατάφερε να διασώσει το φωτογραφικό υλικό παρά την σύλληψη του από τις τουρκικές δυνάμεις κατοχής.
H συγκλονιστική φωτογραφία-ντοκουμέντο που δείχνει γονατιστούς τους Ελληνοκύπριους στρατιώτες με τα χέρια πίσω από το κεφάλι, περικυκλωμένους από Τούρκους στρατιώτες, δημοσιεύθηκε τελικά στην τουρκική εφημερίδα και έγινε σύμβολο των επιτροπών αγνοούμενων της τουρκικής εισβολής.
Ο βοηθός του εκπροσώπου της Ελληνοκυπριακής πλευράς στην Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων Ξενοφών Καλλής, δήλωσε ότι για την ταυτοποίηση των λειψάνων ενημερώθηκαν οι οικογένειες των πέντε στρατιωτών.
Ο κ. Καλλής ανέφερε ότι στον ίδιο ομαδικό τάφο βρέθηκαν τα λείψανα ακόμη 14 προσώπων, που δεν έχουν ακόμη ταυτοποιηθεί.

Από το Foreign Press-gr.com

Διαβάστε περισσότερα...