Ο κιμάς κόπτεται παρουσία του πελάτη

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο κιμάς κόπτεται πάντα παρουσία του πελάτη. Και τον κόβει αυτός που μέχρι πριν από λίγο, πασπάτευε το κρέας, εκθειάζοντας τα προτερήματα και την φρεσκάδα του. Η Ελένη Μενεγάκη, απλά, πολύ απλά, περνάει από την μιντιακή μηχανή του κιμά που υπηρέτησε. Ο πελάτης, (ναι για πελάτη πρόκειται και όχι για πολίτη), ατάραχος, θα παρακολουθήσει όλη την διαδικασία που μετατρέπει το σφάγειο σε γεύμα. Της αξίζει; Σε κανέναν άνθρωπο δεν αξίζει. Αλλά έχει σημασία να μην θεωρείς πρώτα εσύ τον εαυτό σου κρέας.

Παρακολουθώ με αηδία, τον στρατό με τις θηλυκές και αρσενικές κατίνες που συναγωνίζονται στο ποιος θα παραθέσει στο κοινό, τις περισσότερες λεπτομέρειες από την προσωπική ζωή ενός ανθρώπου. Οι ίδιοι που εκλιπαρούσαν πριν από λίγες μέρες για μια της ματιά, ένα νεύμα συμπάθειας, ένα υπονοούμενο χαμόγελου που θα τους τοποθετούσε στο πάνελ των γνωστών της. Ξαφνικά ανακάλυψαν τις ατέλειες στην ζωή (και σε λίγο στο σώμα να είσαστε βέβαιοι) της ωραίας Ελένης. Εντόπισαν την κυτταρίτιδα των προσωπικών της στιγμών. Τα ψωμάκια που χαλάνε την εικόνα της ιδανικής οικογένειας. Σε λίγο δυστυχώς τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα. Όταν η Ελένη θα πέσει από τον θρόνο της, θα την σχολιάζουν σαν μια παλιά αντανάκλαση κάποιας βαφής μαλλιών, σαν απορία για τον «λούτσο», σαν υπερτιμημένη πρωινατζού. Αυτοί ακριβώς που την υπερτίμησαν και προσπαθούσαν να πείσουν πως η λάμψη απ το χαμόγελό της είναι η λάμψη της ζωής και της ευτυχίας.

Χώνουν τα χέρια τους στον κιμά και πλάθουν αηδιαστική τροφή στο σχήμα που επιθυμεί και έχει άχτι ο καθένας. Με το κανιβαλισμένο σώμα μιας τηλεπερσόνας την οποία είχαν ανακηρύξει βασίλισσα.Και έτσι μπορούν να πουν πως το γεύμα τους ήταν βασιλικό.

Ένας γνωστός εκστόμισε χτες «την λυπάμαι με αυτά που περνάει». Και μια φίλη του απάντησε «δεν νομίζω πως είσαι σε θέση να λυπηθείς την Ελένη με 10 σπίτια ,εκατομμύρια στην τράπεζα και μια ζωή που της δίνει ό,τι θέλει». Μια άλλη φίλη με μεγάλη ειλικρίνεια είπε : «την μισώ. Γιατί φρόντισε να δημιουργήσει το παραμύθι πως όποια δεν είναι όπως αυτή, απροβλημάτιστη, ανέμελη, χωρίς ενδιαφέρον για τίποτα, λαμπερή , με λεφτά και οικογένεια ύποπτα αρμονική, δεν αξίζει να υπάρχει»

Η τηλεόραση είναι σκληρή. Και αυτοί που σε αποθεώνουν επίσης. Και είναι καλό αυτό που έχεις να προσφέρεις να μην είναι κρέας και μόνο. Γιατί κάποια στιγμή θα σε κάνουν κιμά. Τι θα ήταν άραγε η Ελένη αν δεν ήταν μια λάμψη στην τηλεόραση; Η Ελένη δεν είναι μια πρωινατζού. Μια δουλειά, την οποία κάνει καλά και ευχάριστα. Είναι η απενοχοποίηση της άγνοιας και η εξιδανίκευση της ελαφρότητας. Είναι δηλαδή ένα πρότυπο που μαθηματικά κατασκευάζει κοινό έτοιμο να την κατασπαράξει. Η Ελένη είναι (όπως και όλοι) οι επιλογές της. Το ανοιχτό μπούστο, τα σεξουαλικά υπονοούμενα, η επιτηδευμένη αφέλεια, η προσπάθεια ταύτισης της ευτυχίας με το δεν σκοτίζομαι. Ελάχιστη σημασία έχει αν έτσι είναι ή αν παίζει ένα ρόλο που απλώς της αποφέρει χρήματα. Δημιουργεί τη δημόσια εικόνα της. Με το γάμο της σε ζωντανή σύνδεση, τις βαφτίσεις των παιδιών της να αξιολογούνται σε νούμερα AGB, με τα μπάνια της όχι σε νησιά αλλά σε εξώφυλλα. Μοιραία ο χωρισμός της θα είναι σε εθνική μετάδοση. Δυστυχώς γι αυτήν. Πιο πολύ όμως λυπάμαι, όλα αυτά τα κορίτσια που πρόλαβαν να κάνουν πρότυπο ζωής και ευτυχίας την Ελένη, χωρίς να έχουν ούτε τα πλούτη, ούτε την άνεσή της . Που λάτρεψαν την εξιδανικευμένη εικόνα της. Αντιγράφοντας απλώς τη βαφή μαλλιών, τα νιαουρίσματα και το «δεν καταλαβαίνω» της. Λυπάμαι όλους αυτούς που πίστεψαν πως η καλή οικογένεια είναι κάτι σαν διαφήμιση Βιτάμ, όπου όλοι ξυπνάνε καλά, δουλεύουν ελάχιστα, δεν έχουν προβλήματα και είναι νομοτελειακά αγαπημένοι. Αυτούς ειλικρινά λυπάμαι, περισσότερο απ την Ελένη. Που δεν μπορούν να καταλάβουν πως συνήθως έγχρωμη τηλεόραση σημαίνει και ασπρόμαυρη ζωή.

Από το Κουτί της Πανδώρας

Διαβάστε περισσότερα...

Να φύγετε. Να πάτε αλλού.

Γράφει η Αφροδίτη Ι. Παπακωσταντίνου

Εδώ ο κόσμος καίγεται και … η Ελλαδίτσα μας διηγείται ακόμη την ίδια ιστορία με τον Παντελάκη μου και τον Παντελή μου.

Εθνικός μας ήρωας έχει αναδειχθεί ο Παντελής και πρωταγωνιστής σε όλες τις ατυχείς ή δυστυχείς στιγμές αυτής της χώρας. Παραμιλάμε όλοι μας με την (ίδια) ιστορία του.

Δεν απασχόλησε κανέναν η δυσαρέσκειά μας στο άκουσμα αυτής της ιστορίας του… τόσα χρόνια. Δεν μπήκε κανείς σε σκέψεις γι’ αλλαγή. Λες και δεν μας αξίζει, λες και δεν τη δικαιούμαστε.

Έχω πια την ανάγκη απ’ αυτή τη χώρα ν’ ακούσω μια άλλη ιστορία. Θέλω να μου διηγηθεί αυτήν του καλού παλικαριού. Εκείνου που ξέρει κι άλλο μονοπάτι. Θέλω να ακούσω για τα καλά παιδιά που μαγειρεύουν πάντα πριν πεινάσουν. Βαρέθηκα, κουράστηκα και εξαντλήθηκα από τη χούντα του Παντελή.

Κάτω ο Παντελής! Κάτω κι ο κολλητός του ο Μανωλιός που μας κοροϊδεύει πως τάχα αλλάζει ρούχα, κι αυτός με κουτοπονηριά τα βάζει - απλώς -αλλιώς!

Ας κάνουμε κάτι! Ας φωνάξουμε, ας διαμαρτυρηθούμε, ας ψηφίσουμε αλλιώς, ας ψάξουμε να βρούμε το καλό το παλικάρι, να μας δείξει το άλλο μονοπάτι, να βγούμε, να σωθούμε. Ας το φτιάξουμε μόνοι μας.

Αυτό που έχουμε πάρει πήρε φωτιά και τα ’καψε όλα. Δεν έχει σκιά να ξαποστάσουμε, δεν έχει αέρα ν’ αναπνεύσουμε. Μόνο καμένα, απανθρακωμένα δέντρα, πυροσβεστικά αεροπλάνα κι άτυχους ανθρώπους που βρέθηκαν στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή. Είναι άγριο αυτό το μονοπάτι που βαδίζουμε. Σαν να θέλει να σε καταπιεί σε κοιτάζει. Τρομάζω κάθε φορά που περπατάω μέσα του. Ψάχνω τρομαγμένη να πατήσω σε πέτρα καλά στερεωμένη στο χώμα. Είναι βλέπεις επικίνδυνα, γεμάτο γλιστερά πετραδάκια που σκορπάνε ανυποψίαστους ανθρώπους δεξιά κι αριστερά. Πέφτουν κάτω, χτυπάνε, πληγώνονται ή σκοτώνονται. Κι όμως συνεχίζουν να περνάνε απ’ το ίδιο μονοπάτι, κι ας αναπνέουν την κάπνα, κι ας χάνουν στα ύπουλα πετραδάκια άμαχους συνοδοιπόρους τους.

Οξυγόνο του Παντελή είναι η αδιαφορία, η υποχώρηση και η παραίτησή μας από την προσπάθεια. Κι όμως κάπου εκεί έξω υπάρχει ένα καλό παλικάρι που κυκλοφορεί με χάρτες και ξέρει ένα άλλο μονοπάτι, που αν το είχαμε ανακαλύψει, θα είχαμε τουλάχιστον δοκιμάσει έναν άλλο δρόμο, μια άλλη πορεία..

Καήκαμε πια. Δέντρα, σπίτια κι άνθρωποι. Δεν έχουμε άμυνα. Καήκαμε. Κάποιοι από εμάς κάνουν προσευχή. Αρκεί όμως, ως η μόνη σανίδα σωτηρίας; Ευτυχώς που η προσευχή δεν είναι εύφλεκτη σαν τα δέντρα που περιστοιχίζουν το μονοπάτι μας, και σαν την ηθική των οικοπεδοφάγων που για μερικά χαζοδινάρια πουλάνε το οξυγόνο τους, και την ψυχή τους στον διάολο. Λες και θα μπορέσουν να αναπνεύσουν πάνω απ’ τους τάφους που σκέπασαν τον κόπο, τα όνειρα, τη χαρά, την ελπίδα, τη στέγη, τη ζωή τόσων ανθρώπων που τους πολέμησε άνισα η φωτιά. Αυτή η φωτιά που εμείς νταντέψαμε, και της δώσαμε στο χέρι τα κλειδιά του σπιτιού μας.

Είναι σαφές ότι κάηκε η Αττική. Να φύγουμε, να πάμε αλλού… δεν είναι εφικτό. Είμαστε αρκετοί για μία κράτηση και τα ξενοδοχεία είναι ήδη κλεισμένα. Μπορούμε όμως να διώξουμε τους άλλους που είναι λίγοι και έχουν κάνει εμπάργκο στο καλό το παλικάρι. Να βγούμε στους δρόμους και να φωνάξουμε ‘ Nα φύγετε. Να πάτε αλλού’. Να ψάξουμε να βρούμε το καλό το παλικάρι, να μας δείξει το μονοπάτι. Να φύγουμε, να σωθούμε!


Παντελή και Μανωλιό …Να φύγετε. Να πάτε αλλού.

Δεν έχουν μείνει άνθρωποι, δέντρα και συνειδήσεις. Τα κάψατε όλα.

Να φύγετε. Να πάτε αλλού.
Από Το Κουτί της Πανδώρας

Διαβάστε περισσότερα...

Τα Άρματα οι «Λάτρεις» της Φύσης

Κυνηγετική περίοδος 2009-2010

Η απώλεια της βιοποικιλότητας αναγνωρίζεται σήμερα ως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της νέας χιλιετίας που επηρεάζει τη βιωσιμότητα του ίδιου μας του είδους. Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο χάνονται περί τα 26.000 από τα γνωστά είδη.

Και παρόλα αυτά στη χώρα μας η θανατολαγνεία που λέγεται κυνήγι εξακολουθεί να θεωρείται νόμιμη δραστηριότητα. Έτσι και φέτος οι αυτοπροσδιοριζόμενοι «λάτρεις της φύσης και διαχειριστές της» αναλαμβάνουν δράση από τις 20 Αυγούστου, αφαιρώντας από τη φύση «ό,τι περισσεύει» που εντελώς αυθαίρετα το αποκαλούν «τόκο» που δικαιωματικά τους ανήκει. Όμως η φύση έχει τους δικούς της μηχανισμούς και ισορροπίες και δεν χρειάζεται μακελάρηδες να την ισορροπούν κατακρεουργώντας τα πλάσματά της.

Το ΠΟΦΥΖΩ θεωρεί αδιανόητο η ελληνική πανίδα που πλήττεται από τις μύριες όσες δραστηριότητές μας να δέχεται τη χαριστική βολή από τους κυνηγούς που δυστυχώς νομικά δικαιούνται να σκοτώνουν για διασκέδαση μερικά δισεκατομμύρια πουλιά και χωρίς περιορισμό ορισμένα είδη. Επιπλέον τονίζει ότι ούτε τα φωσφορίζοντα πορτοκαλιά γιλέκα, ούτε το ποιος φυλάει τα πρόβατα, λύνουν το πρόβλημα του κυνηγιού στη χώρα μας. Αυτό λύνεται μόνο με την οριστική και αμετάκλητη παύση του κυνηγιού.

Για την ΠΟ.ΦΥ.ΖΩ

H Πρόεδρος

Ρόζα Μηνακούλη

Από τους Πολίτες για τα δικαιώματα της φύσης και της ζωής

Διαβάστε περισσότερα...