Τα αμπεμπαμπλόμ και τα μπλιμπλίκια

Τι θα κάναμε χωρίς τρομοκρατία; Πόσο καλοί θα ήμασταν χωρίς τους «κακούς»; Αν δεν υπήρχαν όλα αυτά τα μπλιμπλίκια και τα καλαμπαλίκια για να μπορούμε να μεταφράζουμε τους φόβους μας αλλά ταυτόχρονα να κωδικοποιούμε με ξένους κανόνες τη ζωή μας. 

Δεν σκοπεύω να κάνω μια ανάλυση για την σύγχρονη τρομοκρατία που είναι και αυτή μολυσμένη με τις αυταπάτες, τις μεγάλες προσμονές και τις μικρές επαληθεύσεις της εποχής. Έχουμε τους τρομοκράτες που μας ταιριάζουν ίσως. Αλλά δεν μπαίνω στη λογική να υπογράψω τις λογικές της ασφάλειας που θέλουν τη «σύγχρονη τρομοκρατία» ως την απειλή για την ασφάλεια και τη Δημοκρατία. Δεν μπαίνω δηλαδή στη λογική πως οι λιγότερο ή περισσότερο ιδεολόγοι των ομάδων βίας, είναι πιο απειλητικοί για τη χώρα απ ό,τι οι επενδυτές του Χρηματιστηρίου ή οι τζογαδόροι των σπρεντς.

Έχω να αναφέρω πολλά ακόμη παραδείγματα που καθιστούν άλλα φαινόμενα πιο επικίνδυνα απ την τρομοκρατία. 

Τα τροχαία σε ένα χρόνο ας πούμε, έχουν περισσότερους νεκρούς απ όσους η τρομοκρατία απ την μέρα εμφάνισής της. Δεν θυμάμαι όμως επιχείρηση για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των τροχαίων. Φαντάζομαι επίσης, πως στην Ελληνική Αστυνομία ή την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, δεν υπάρχει επιχείρηση παρακολουθήσεων και συστράτευση για να βρεθούν οι κομπιναδόροι που παίζουν το παιχνίδι της κερδοσκοπίας την ώρα που η χώρα αιωρείται πάνω από τον γκρεμό της οικονομικής κρίσης. Αν συλληφθεί κάποιος από τους χαρτογιακάδες που εκπαίδευσαν την χώρα στις μίζες της SIEMENS ή όποιας άλλης πολυεθνικής δεν θα μεταφερθούν με αλεξίσφαιρα και θωρακισμένα τζιπ.

Απεχθάνομαι τη βία της τρομοκρατίας αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί το κράτος, της έχει τέτοια εκτίμηση. Υποψιάζομαι, ό,τι υποψιάζεται ο κάθε ενεργός πολίτης και ανησυχώ για την τρομολαγνία και την τρομοφοβία στην καθημερινή ζωή

Την ημέρα που συνελήφθη ο Νίκος Μαζιώτης και η ομάδα του, σε ένα γνωστό εστιατόριο της Αθήνας δειπνούσε κάποιος γνωστός επιχειρηματίας με την παρέα του. Η φρουρά του αποτελούμενη από 10 άτομα και 4 αυτοκίνητα είχε σταθμεύσει προκλητικά (αποτρεπτικά λέγεται στην επιχειρησιακή γλώσσα) έξω από το εστιατόριο. Στην πόρτα του μαγαζιού ένας μεγαλόσωμος κοντοκουρεμένος κύριος στεκόταν κοιτάζοντας όποιον έμπαινε. Στο χέρι του κρατούσε επί ώρες ένα παλτό. Αν το ακουστικό στο αυτί δεν παρέπεμπε σε μπόντιγκαρντ, κάλλιστα θα μπορούσες να τον περάσεις για τον υπεύθυνο του βεστιαρίου και να του παραδώσεις το παλτό σου. Η εικόνα ήταν τρομακτική όσο και γελοία. Αλλά έδινε ένα μονοσήμαντο μήνυμα. Κάποιοι (έστω και γελοίοι) από κάποιους (επικίνδυνους ακόμη και αν είναι γελοίοι) κινδυνεύουν.

Στο ίδιο μαγαζί έχω συναντήσει πολλούς ακόμη ανθρώπους με φρουρά. Ακόμη και τον πρωθυπουργό. Σχεδόν πάντα η συμπεριφορά και η διακριτικότητα των σωματοφυλάκων, δείχνει τον χαρακτήρα του φρουρούμενου. Η κουλτούρα του επώνυμου καθορίζει τη συμπεριφορά της φρουράς. Μερικές δεκάδες από αυτούς του τύπους δεν κινδυνεύουν από κανέναν. Ίσως από κάποιον που εξαπάτησαν από τις άνομες οικονομικές συναλλαγές τους ή κάποια ερωμένη έστω. Η αστυνομία όμως τους δίνει φρουρούς, όπλα, προστασία. Η Ελλάδα έχει γεμίσει από τέτοιους τύπους.

Από επιχειρηματίες που θα έπρεπε να είναι φυλακή αλλά απολαμβάνουν την προστασία της ίδιας της αστυνομίας. Από δημοσιογράφους που δεν κινδυνεύουν από κανένα γιατί κανέναν ποτέ δεν αποκάλυψαν αλλά κυκλοφορούν με όπλα και μπράβους. Από πολιτικούς που έχουν φρουρούς για να κουβαλάνε τα ψώνια τους. Η χώρα με το πρόσχημα της τρομοκρατίας μιμείται τις αμερικάνικες ταινίες περιπέτειας. Και βρίσκονται πολλοί για να δουν τον εαυτό τους ως πρωταγωνιστή.

Το βασικό βεβαίως είναι πώς χρησιμοποιούνται τα φαινόμενα τρομοκρατίας για να απειληθούν δημοκρατικά δικαιώματα. Αλλά αυτό είναι η πολιτική πλευρά του θέματος. Εγώ αναφέρομαι απλώς στην χρήση των καραγκιόζηδων για να φαντάζει ένα κράτος σπουδαίο και οι ίδιοι σπουδαιότεροι. Και επειδή αυτοί είναι που καθορίζουν την κοινή γνώμη, είναι βέβαιο πως θα συμφωνήσουν πως η Ελλάδα κινδυνεύει, πρέπει να κινδυνεύει, περισσότερο από τους τρομοκράτες απ ό,τι απ τον εαυτό τους. Γι αυτό όταν τα κανάλια προσπαθούν να ερμηνεύσουν την λέξη «μπλιμπλίκια» στις συνομιλίες των τρομοκρατών, επιμένω να σκέφτομαι πως τελικά η λειτουργία αυτής της χώρας είναι ένα παιχνίδι,αμπεμπαμπλόμ ίσως με μερικούς καραγκιόζηδες...

Κώστας Βαξεβάνης

Από Το Κουτί της Πανδώρας

Διαβάστε περισσότερα...

Οι Σύριοι επιμένουν για το λιμάνι του Βόλου

Για τα τέλη Απριλίου μετατίθεται η Διυπουργική Συνάντηση Ελλάδας - Συρίας στη Δαμασκό με σκοπό τη διερεύνηση των δυνατοτήτων για τη λειτουργία της θαλάσσιας σύνδεσης των δύο χωρών, με το λιμάνι του Βόλου να είναι πάντα ο πρώτιστος στόχος τη συριακής πλευράς για τη διακίνηση των εμπορευμάτων της προς και από την Ευρώπη.

Η συνάντηση ήταν προγραμματισμένη για την Μ. Παρασκευή 2 Απριλίου, ωστόσο από την πλευρά της σημερινής διοίκησης του Οργανισμού Λιμένος Βόλου ζητήθηκε από το αρμόδιο Υπουργείο Οικονομίας - Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας να μετατεθεί η συνάντηση των δύο μερών, καθώς η αρχική ημερομηνία συμπίπτει με την εορτή του Πάσχα και παράλληλα για ένα τέτοιο ζήτημα θα ήταν σκόπιμο ο ΟΛΒ να εκπροσωπηθεί από τη νέα διοίκηση, ο ορισμός της οποίας επίκειται από το Υπουργείο Οικονομίας Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, καθώς με εγκύκλιό του ο νέος Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Γ. Βλάχος προς τις διοικήσεις των λιμένων εθνικής σημασίας, ανάμεσά τους και αυτό του Βόλου, σημειώνει ότι μέχρι την αντικατάστασή τους δεν θα πρέπει να προχωρούν σε ενέργειες και αποφάσεις που θα δεσμεύουν τις νέες διοικήσεις.

Με αφορμή τη συνάντηση των δύο μερών ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού Λιμένος Βόλου Π. Σούρλας σημειώνει ότι υπό προϋποθέσεις είναι πρόσφορο το έδαφος για την επαναλειτουργία της γραμμής του Βόλου με την Ταρτούς ή τη Λαττάκεια. Υπάρχουν προβλήματα που πρέπει να ξεπεραστούν, όπως προσθέτει, όπως αυτό με τις βίζες που έχουν οι Σύριοι, ωστόσο θεωρεί ότι είναι ζητήματα που μπορούν να ξεπεραστούν.

Σημειώνεται πως πέρυσι ελληνική αντιπροσωπεία, μαζί της και αντιπροσωπεία της διοίκησης του ΟΛΒ, επισκέφθηκε και πάλι τη Συρία για τον ίδιο λόγο.

Στα συμπεράσματα της περυσινής επίσκεψης υπογραμμίζονταν τα παρακάτω:

1. Η πρόθεση της συριακής πλευράς είναι θετική για τη συνεργασία των λιμένων Λαττάκεια - Ταρτούς με το λιμένα του Βόλου και θα πρέπει να υπάρξει πρόσκληση για να τους παρουσιαστούν οι δυνατότητες για το λιμάνι του Βόλου

2. Πρέπει να εκπονηθεί το συντομότερο δυνατόν μελέτη βιωσιμότητας, στην οποία να συμμετάσχουν ενεργά πέραν των λιμένων και τα Επιμελητήρια του Βόλου και της Λατάκκειας, τα οποία επίσης θα πρέπει να εισφέρουν οικονομικά στην εκπόνηση της μελέτης.

3. Η εκτίμηση της ελληνικής αντιπροσωπείας, όπως τονίζεται στα συμπεράσματα της περυσινής επίσκεψής της στη Συρία, είναι ότι η επίσκεψη ολοκληρώθηκε με επιτυχία, σε θερμό κλίμα, το οποίο αποδεικνύεται από την πλήρη φιλοξενία της ελληνικής αντιπροσωπείας σε Ταρτούς και Λαττάκεια από τις διοικήσεις των λιμένων, επιβεβαιώθηκε η πολιτική βούληση της συριακής πλευράς για τη διασύνδεση και θα πρέπει να ανακινηθούν άμεσα ενέργειες από την ελληνική πλευρά. Ειδικότερα α) να προσκληθούν στο λιμένα του Βόλου εκπρόσωποι των λιμένων Ταρτούς - Λαττάκειας και Ναυτικού Επιμελητηρίου και β) να εξευρεθούν οι πόροι για την εκπόνηση της μελέτης βιωσιμότητας της διασύνδεσης Βόλου - Ταρτούς – Λαττάκειας, οι δε πόροι που αντιστοιχούν στην ελληνική πλευρά να εξασφαλιστούν με μέριμνα του Οργανισμού Λιμένος Βόλου.

Αντώνης Τσελέντης

Από την εφημερίδα Ταχυδρόμος

Διαβάστε περισσότερα...

Διαδικτυακά αναλφάβητοι οι Έλληνες πολίτες

Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το Παρατηρητήριο για την Κοινωνία της Πληροφορίας (ΚτΠ) μόνο το 18,2% των Ελλήνων πολιτών διαθέτουν ικανοποιητικές (μέτριες ή υψηλές δεξιότητες) στη χρήση του διαδικτύου, συγκριτικά με το 31% που αντιστοιχεί στο μέσο όρο των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Παρόλο που το επίπεδο διαδικτυακού αλφαβητισμού του γενικού πληθυσμού στην Ελλάδα υπολείπεται σημαντικά του μέσου όρου της ΕΕ 27, για το σύνολο της υπό εξέταση περιόδου, η εξέλιξή του το ίδιο χρονικό διάστημα στο γενικό πληθυσμό της Ελλάδας αντικατοπτρίζει ρυθμούς βελτίωσης συγκρίσιμους με αυτούς της ΕΕ27.

Η αδυναμία πρόσβασης και χρήσης των ΤΠΕ αποτελεί ολοένα και περισσότερο σημαντική μορφή κοινωνικού και οικονομικού αποκλεισμού. Το εμμένον ψηφιακό χάσμα, ειδικά σε σχέση με τις κοινωνικά ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, επηρεάζει τη συνοχή και την ευημερία στην Ευρώπη και την Ελλάδα.

Στο πλαίσιο αυτό, η ηλεκτρονική ενσωμάτωση εξακολουθεί να αποτελεί κεντρική παράμετρο των πολιτικών επιλογών των επόμενων 5-10 χρόνων στην Ευρώπη και παγκοσμίως, για την αντιμετώπιση των προκλήσεων σχετικά με την «πράσινη Κοινωνία της Γνώσης».

Απουσία ενδιαφέροντος

Στην Ελλάδα, η έλλειψη ενδιαφέροντος ή ανάγκης για τις ΤΠΕ και το διαδίκτυο οφείλεται κυρίως στην ανεπαρκή ευαισθητοποίηση των πολιτών, αλλά και στην ανεπαρκή τεκμηρίωση του αντίκτυπου της χρήσης των ΤΠΕ στην ποιότητα ζωής τους.

Καλύτερη ενημέρωση θα μπορούσε να οδηγήσει σε καλύτερη κατανόηση της σχέσης μεταξύ της χρήσης των ΤΠΕ και της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας και συμμετοχής. Η έλλειψη ψηφιακών δεξιοτήτων οφείλεται κυρίως στην ανεπαρκή κατάρτιση των πολιτών και είναι σαφές ότι απαιτούνται προγράμματα ενίσχυσης

των δεξιοτήτων ΤΠΕ όλων των πολιτών, ειδικά αυτών που ανήκουν στις κοινωνικά ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού.

Αποδεικνύεται ότι υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της συχνής χρήσης του διαδικτύου και του διαδικτυακού αλφαβητισμού: η υστέρηση στη χρήση του διαδικτύου οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην έλλειψη ψηφιακών δεξιοτήτων. Η βελτίωση του διαδικτυακού αλφαβητισμού των πολιτών είναι κατά την άποψη μας η πλέον επιτακτική και απαραίτητη προϋπόθεση για την περιφερειακή ανάπτυξη και την αξιοποίηση των υπό υλοποίηση ή υπό σχεδιασμό ευρυζωνικών υποδομών (π.χ. οπτικών ινών/FTTH ή VDSL) τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη.

Το επίπεδο συχνής χρήσης του διαδικτύου στην Ελλάδα υπολείπεται σημαντικά του μέσου όρου της ΕΕ27 για όλες τις ειδικές ομάδες σε κίνδυνο ψηφιακού αποκλεισμού, με εξαίρεση αυτή των ανέργων στην οποία υπερτερεί. Αυτό ενδεχομένως να οφείλεται στο ότι η ανεργία στην Ελλάδα πλήττει κυρίως τους νέους (το 19,2% των ανέργων στην Ελλάδα το 2008 ήταν νέοι 15 24 χρονών) , οι οποίοι στην πλειοψηφία τους είναι ενεργοί χρήστες του διαδικτύου (το 2008 το 76,5% των νέων 15 24 χρονών ήταν συχνοί χρήστες διαδικτύου).

Στην Ελλάδα παρατηρείται χαμηλό ποσοστό χρήσης του διαδικτύου από τους μεσήλικες (55-64), σε σύγκριση με το αντίστοιχο ποσοστό της ΕΕ27 Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι και τόσο στην Ελλάδα όσο και στην ΕΕ27 η αύξηση (ο ρυθμός βελτίωσης) της συχνότητας χρήσης του διαδικτύου από τις συγκεκριμένες ειδικές ομάδες του πληθυσμού για την περίοδο 2005 2008 ήταν σχετικά μικρή.

Το επίπεδο διαδικτυακού αλφαβητισμού του γενικού πληθυσμού στην Ελλάδα υπολείπεται σημαντικά (κατά 13%) του μέσου όρου της ΕΕ27. Μόνον το 18,2% των Ελλήνων πολιτών διαθέτουν ικανοποιητικές (μέτριες ή υψηλές δεξιότητες) στη χρήση του διαδικτύου, συγκριτικά με το 31% που αντιστοιχεί στο μέσο όρο των χωρών μελών. Τονίζεται ότι το 2008, το 39,4% των Ελλήνων πολιτών είχαν πρόσβαση στο διαδίκτυο και το 34% από αυτούς έκανε συχνή (εβδομαδιαία) χρήση του διαδικτύου.

Υπάρχει βελτίωση

Διαπιστώνεται όμως ότι η εξέλιξη του διαδικτυακού αλφαβητισμού στο γενικό πληθυσμό της Ελλάδας κατά το ίδιο χρονικό διάστημα αντικατοπτρίζει ρυθμούς βελτίωσης συγκρίσιμους με αυτούς της ΕΕ27. Μέσα σε 3 χρόνια υπήρξε αύξηση του ποσοστού των Ελλήνων πολιτών με ικανοποιητικές δεξιότητες κατά 9,3%, αλλά και μείωση του ποσοστού των πολιτών χωρίς δεξιότητες κατά 7,7%. Το ποσοστό των Ελλήνων πολιτών με χαμηλό επίπεδο δεξιοτήτων παρέμεινε σχετικά σταθερό γύρω στο 10% (συγκεκριμένα 9% 10,6%).

Το επίπεδο διαδικτυακού αλφαβητισμού για κάθε ειδική ομάδα του πληθυσμού στην Ελλάδα προκύπτει από την εξέλιξη του προτεινόμενου δείκτη Ι4-02: Ικανοποιητική ικανότητα χρήσης χρήσιμων επιγραμμικών υπηρεσιών για την περίοδο 2005-2007. Ο δείκτης Ι4-02 αντικατοπτρίζει το ποσοστό των πολιτών με ικανοποιητικές διαδικτυακές δεξιότητες ανά ειδική ομάδα του πληθυσμού. Παρατηρείται ότι μέσα σε 3 χρόνια υπάρχει βελτίωση του διαδικτυακού αλφαβητισμού σ' όλες τις υπό εξέταση ομάδες, με εξαίρεση τους ηλικιωμένους (65-74 ετών) για τους οποίους το ποσοστό είναι ιδιαίτερα χαμηλό και παρέμεινε στάσιμο.

Σημαντική βελτίωση κατά 12,6% παρατηρείται στο ποσοστό των ανέργων Ελλήνων πολιτών με ικανοποιητικές δεξιότητες χρήσης διαδικτύου. Για τις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες η βελτίωση του ποσοστού των πολιτών με ικανοποιητικές δεξιότητες διαμορφώθηκε σε χαμηλότερα επίπεδα, μεταξύ 1,6% (για τους οικονομικά ανενεργούς πολίτες) και 7,1% (για τις γυναίκες) μέσα στην τριετία.

Το χάσμα διαδικτυακού αλφαβητισμού μεταξύ του γενικού πληθυσμού και των ειδικών υπό εξέταση ομάδων προκύπτει από την εξέλιξη του προτεινόμενου «Δείκτη απόστασης διαδικτυακού αλφαβητισμού» ή «internet literacy disparity index». Διαπιστώνεται ότι στην Ελλάδα οι ειδικές ομάδες μπορούν να καταταγούν σε τρεις κατηγορίες ως προς το ρυθμό μείωσης του χάσματος (δηλαδή το ρυθμό σύγκλισης των διαδικτυακών δεξιοτήτων τους με αυτές του γενικού πληθυσμού) με την πάροδο του χρόνου.

Μείωση χάσματος διαδικτυακού αλφαβητισμού

Το χάσμα διευρύνεται για τους ηλικιωμένους και για τα άτομα με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο.

Το χάσμα παραμένει σχετικά σταθερό για τους οικονομικά ανενεργούς, τις γυναίκες και τους μεσήλικες.

Το χάσμα μειώνεται για τους διαμένοντες σε αγροτικές περιοχές και για τους άνεργους πολίτες.

Η μείωση του χάσματος διαδικτυακού αλφαβητισμού για τους ανέργους εν μέρει μπορεί να οφείλεται στο ότι η ανεργία στην Ελλάδα πλήττει κυρίως τους νέους, οι οποίοι είναι οι πλέον ψηφιακά εγγράμματοι πολίτες. Μπορεί επίσης να οφείλεται στην αποτελεσματικότητα των προγραμμάτων κατάρτισης ανέργων του ΟΑΕΔ και άλλων φορέων τα τελευταία χρόνια.

Η μείωση του χάσματος για τους διαμένοντες σε αγροτικές περιοχές πιθανόν να οφείλεται στην πρόσφατη έντονη ανάπτυξη της ευρυζωνικότητας ειδικά στις αγροτικές περιοχές και κυρίως μέσω του έργου «Ανάπτυξη ευρυζωνικών υποδομών στην Ελληνική Περιφέρεια», ύψους 210 εκατ., με παράλληλη ενίσχυση της ζήτησης ευρυζωνικών υπηρεσιών. ΄

Όσον αφορά στη σύγκριση του χάσματος διαδικτυακού αλφαβητισμού μεταξύ των ειδικών υπό εξέταση ομάδων και του γενικού πληθυσμού σε Ελλάδα και ΕΕ27, είναι σαφές ότι το χάσμα διαδικτυακού αλφαβητισμού των ειδικών ομάδων στην Ελλάδα με εξαίρεση αυτή των ανέργων, είναι σημαντικά μεγαλύτερο του αντίστοιχου της ΕΕ27.

Υπογραμμίζεται όμως ότι ο ρυθμός μείωσης του χάσματος διαδικτυακού αλφαβητισμού είναι μεγαλύτερος στην Ελλάδα για τους ανέργους και τους διαμένοντες σε αγροτικές περιοχές στην υπό εξέταση περίοδο (2005-2007).

Γ. Σ.

Από την εφημερίδα Νέος Τύπος

Διαβάστε περισσότερα...

Σαν να μη πέρασε μια μέρα!!!

Ποιος είδε κράτος λιγοστό

σʼ όλη τη γη μοναδικό,

εκατό να εξοδεύει

και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,

νάʼ χει επτά Πρωθυπουργούς,

ταμείο δίχως χρήματα

και δόξης τόσα μνήματα;

Νάʼχει κλητήρες για φρουρά

και να σε κλέβουν φανερά,

κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε

τον κλέφτη να γυρεύουνε;

(Γ. Σουρής) 19ος αιώνας!

Σαν να μη πέρασε μια μέρα!!!

Από Τα Πράγματα

Διαβάστε περισσότερα...

Είμαι με το αυθεντικό, με το ειλικρινές, με τον Γκουσγκούνη

Πού να φανταζόμουν κάποτε,πως θα έγραφα για τον Γκουσγκούνη. Πως η cult μορφή του, το ξυρισμένο του κεφάλι, οι ατάκες του, τα υποκριτικά και όποια άλλα προσόντα του, θα αποτελούσαν εκτός από θέμα σε ένα γραπτό μου, την μία πλευρά ενός διλήμματος. Στην άλλη είναι η Τζούλια. Γκουσγκούνης ή Τζούλια;

Ο Γκουσγκούνης είναι σαν το γάλα Βλάχας. Μαζί του μεγάλωσαν γενιές και γενιές. Σε σκοτεινές αίθουσες, παρασυρμένοι από τα κύματα ενός πρωτόγονου ερωτισμού αλλά και μιας ιδιότυπης κοινωνικότητας. Τρία έργα σεξ με ένα εισιτήριο, η ιαχή «χασάπη» κάθε φορά που ταινία και κορύφωση κόβονταν στη μέση, η μυρωδιά της άγριας έντασης, και πιο πολύ της συνενοχής και της κατανόησης. Ο Γκουσγκούνης αναμετρήθηκε με τον δάσκαλο, με τον παπά του χωριού, με την υποκρισία, με τις απαγορεύσεις και επέζησε για να δίνει σήμερα συνεντεύξεις. Γιατί απευθυνόταν στις ανάγκες, την στερημένη σεξουαλικότητα, την περιέργεια. Απ τα πρότυπά του δεν κινδύνευσε κανένας. Μάλλον γέλασαν οι περισσότεροι. Ακόμη διαβάζω στο ίντερνετ τις ατάκες του και γελάω. Κανένας δεν θέλησε να γίνει Γκουσγκούνης. Ο Γκας, εκτιμήθηκε γι αυτό που ήταν. Ένας πορνοστάρ που δημιούργησε μια υποκουλτούρα και έδωσε εικόνα στην εφηβική φαντασίωση. Δεν έγινε ποτέ η κουλτούρα της κοινωνίας. Ερέθισε μόνο την μια πλευρά της. Την σεξουαλική.

Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω πως τα πράγματα άλλαξαν. Θα πω μόνο μια διαπίστωση του φίλου μου του Κώστα του Καρανάνου (ψαράς, περιπτεράς,ταβερνιάρης,φιλοσόφος, και άλλα πολλά): «η κατάντια μας δεν έχει προηγούμενο. Ακόμη και στην σωματεμπορία, τη θέση του νταβατζή του αρσενικού με κάποιους κανόνες, πήραν οι φτερούδες. Αδίστακτοι τύπου που τρέφονται με την σάρκα μικρών κοριτσιών που προετοιμάζει η τηλεόραση για το μεγάλο μπουρδέλο που έκαναν την κοινωνία».

Η εκπόρνευση δεν είναι δουλειά των παραδοσιακών νταβατζήδων. Στην εγχώρεια πορνεία δεν σπρώχνει πια η ανάγκη. Οι βίζιτες είναι στα πάνελ της τηλεόρασης. Φωτογραφίζονται στις κοινωνικές εκδηλώσεις, έχουν φιλανθρωπική δράση,είναι αφίσσες στα παιδικά δωμάτια. Και η μάνα...η μάνα δεν λέει πια, μην κάνεις παρέα με αυτή γιατί δεν είναι καλό παιδί. Η μάνα μπορεί να έχει το ίδιο πρότυπο. Πάει στο κομμωτήριο με τη φωτογραφία της σταρ-βίζιτας για να παραγγείλει την ίδια βαφή μαλλιών. Χιλιάδες οικογένειες έχουν αντικαταστήσει το όνειρο για ένα παιδί επιστήμονα με την αγωνία για ένα παιδί αναγνωρίσιμο. Δεν θέλουν να τραβάει γραμμές σε σχεδιαστήρια ή σε πίνακες σχολείου αλλά να γράφει λεπτά σε βίντεο τηλεόρασης. Να λάμπει. Και να είναι η μαμά και ο μπαμπάς της τάδε.

Δεν αναζητούν για τα παιδιά δάσκαλο, αλλά μάνατζερ. Μια καρικατούρα, ένα απόβρασμα, έναν προαγωγό, στον οποίο θα τα παραδώσουν κλείνοντας τα μάτια, για να τα ξανανοίξουν μόλις η λάμψη θα μπορεί πια να κρύψει τον βιασμό, την κακοποίηση του παιδιού και βέβαια την αδιαφορία τους. 

Η πορνεία γίνεται κουλτούρα. Κυρίαρχη και αποδεκτή. Η αδιαφορία βαφτίζεται ελευθερία, ο ξεπεσμός διαφορετικότητα και το πιθανό κέρδος μέτρο ηθικής και προόδου.

Η βιομηχανία της τσόντας δεν κατασκευάζει πια πορνοστάρ. Παίρνει έτοιμες απ την τηλεόραση, την κοινωνία, την ίδια την οικογένεια. Η σεξουαλικότητα δεν είναι ούτε η ορμή, ούτε η φαντασίωση. Και σίγουρα δεν είναι ο έρωτας. Η σεξουαλικότητα είναι τα ξεράσματα, τα πρότυπα μια βιομηχανίας που μας μαθαίνει να καταναλώνουμε ακόμη και για να μπορούμε να ερεθιζόμαστε.

Η φίλη μου η Γιάννα μου έδειχνε αναστατωμένη (προ Τζούλιας) μια φωτογραφία κάποιας πιτσιρίκας στο facebook. Δεκαέξι ετών, κόρη βοσκού από κάποιο ορεινό χωριό, να ποζάρει βαμμένη και ντυμένη (γδυμένη μάλλον) αλά Τζούλια. Το όνειρο του παιδιού. Η κόρη του βοσκού, του τυραννισμένου επαρχιώτη στο χωριό των 100 κατοίκων θέλει να γίνει Τζούλια. Ούτε δασκάλα, ούτε γιατρός. Τζούλια. Όπως χιλιάδες παιδάκια, που ο μπαμπάς και η μαμά τα πάνε στη σχολή μόντελινγκ και στα καλιστεία.

Όταν τέλειωνε η ταινία με τον Γκουσγκούνη κανένας δεν ήθελε να γίνει πορνοστάρ. Θέλαμε γιατροί, δάσκαλοι, κάτι τέλος πάντων. Η κυρία που αναστέναζε στην ταινία δεν απειλούσε την αξιοπρέπεια ή τη ζωή κανενός. Τώρα που πέρασαν τα χρόνια, θυμάμαι μάλλον ρομαντικά αυτές τις πρωταγωνίστριες. Προχθές άκουσα την συνέντευξη μιας παλιάς ελληνίδας πορνοστάρ. Έχει κάνει παιδιά, δημιούργησε οικογένεια και μιλούσε με μεγάλη αξιοπρέπεια και αυτογνωσία. Αυτή είναι η διαφορά. Αναγκάστηκε να ακολουθήσει τους κανόνες και τη ροή της ζωής. Οι σημερινές δηλωμένες και αδήλωτες συνάδελφοί τους, θέλουν να φτιάξου η ζωή στα μέτρα του μπουρδέλου που έγινε η ζωή τους.

Όταν στις ταινίες του Γκας έπεφταν τίτλοι τέλους άρχιζαν πολλά άλλα πράγματα. Η ταινία της Τζούλιας δεν έχει τίτλους τέλους. Συνεχίζεται στο club , στο μαγαζί με τα επώνυμα ρούχα, στην καφετέρια. Με τις ίδιες ψεύτικες κραυγές ευτυχίας ή ηδονής, με τα ίδια χημικά, με το ίδιο άδειο βλέμα. Γι αυτό είμαι με τον Γκουσγκούνη.

Του Κώστα Βαξεβάνη

Από Το Κουτί της Πανδώρας

Αν και διαφωνώ ως προς την κεντρική "ατάκα" του άρθρου, το αναδημοσιεύω στο ιστολόγιό μου.

Το κείμενο είναι πολύ καλό, αλλά το περιεχόμενό του αναιρεί τον τίτλο του!

Κι ο Γκουσγκούνης πορνοστάρ ήταν όπως είναι πλέον και η Τζούλια. Αμφότεροι την πορνογραφική βιομηχανία υπηρετούν, με ότι αυτή πρεσβεύει.

Η διαφορά ανάμεσα στους δύο, είναι οι εποχές που έλαμψε το "άστρο" τους και τα κοινωνικά πρότυπα που υπάρχουν σ' αυτές, όπως πολύ σωστά περιγράφεις στο άρθρο.

Δεν είμαστε λοιπόν με τον Γκουσγκούνη, αλλά με τα κοινωνικά πρότυπα, τις ιδέες και τα οράματα, που επικρατούσαν στην πλειοψηφία του κόσμου, την εποχή που "έλαμπε" ο Γκουσγκούνης!

Διαβάστε περισσότερα...

Τα μέτρα της κυβέρνησης δημιουργούν νέες “τράπεζες αίματος”.

από το in.gr: « τα μέτρα περιλαμβάνουν περικοπή ύψους 30% στον 13ο μισθό (Δώρο Χριστουγέννων) και 30% στον 14ο μισθό (Δώρο Πάσχα και επίδομα άδειας), καθώς και περικοπή 12% στα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων και των υπαλλήλων των ΔΕΚΟ.

Οι συντάξεις να «παγώνουν» για το 2010 και να μην συμπεριλαμβάνονται στις περικοπές του 30%.

Αύξηση του ΦΠΑ από 19% σε 21% και στα χαμηλά κλιμάκια από 4,5% σε 5% και από 9% στο 10%.

Ακόμη, προβλέπεται 20% αύξηση των φόρων σε ποτά και τσιγάρα. Όσον αφορά στα καύσιμα, η βενζίνη αναμένεται να αυξηθεί κατά 0,8 ευρώ και κατά 0,3 ευρώ το πετρέλαιο, ενώ δεν θα υπάρξει αύξηση στο πετρέλαιο θέρμανσης.

Από τις μισθολογικές περικοπές αναμένεται ότι θα υπάρξουν έσοδα περί τα 700 εκατομμύρια ευρώ, ενώ συνολικά από τα μέτρα η κυβέρνηση αναμένει επιπλέον εξοικονόμηση 4,8 δισ. ευρώ τα οποία θα προκύψουν κατά 50% από την επιβολή νέων φόρων και κατά 50% από την περιστολή δαπανών.

Συνέντευξη Τύπου θα δώσει ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου για να εξειδικεύσει τις κυβερνητικές αποφάσεις. Παράλληλα, ο πρωθυπουργός θα έχει συνάντηση με τους παραγωγικούς φορείς, προκειμένου να τους ενημερώσει για τα μέτρα.»

Αυτά είναι κάποια από τα νέα μέτρα που ανακοίνωσε ο αντιεξουσιαστής πρωθυπουργός, κατά την επίσκεψη του στον πρόεδρο της «Ελληνικής Δημοκρατίας» (από εδώ και πέρα πάντα σε εισαγωγικά οι συγκεκριμένες λέξεις). Γιατί δεν νομίζω ότι το συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα έτσι όπως αυτό έχει διαμορφωθεί, παρουσιάζει κάποια ομοιότητα με αληθινό Δημοκρατικό πολίτευμα. Ενα ακόμη δείγμα των παραπάνω, αποτελεί το γεγονός, ότι το σημερινό πολιτικό συμβούλιο που συγκάλεσε εκτάκτως ο πρωθυπουργός, θα πραγματοποιηθεί κεκλεισμένων των θυρών. 

Τελείωσε άδοξα η προσπάθεια«ανοικτής διαβούλευσης» με την κοινωνία.

Αν και δεν είμαι οικονομολόγος, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι τα μέτρα αυτά οδηγούν την χώρα σε βαθιά οικονομική ύφεση, με τελικό αποτέλεσμα την όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Οι επιπτώσεις τους στην καθημερινή οικονομία θα αλλάξει ραγδαία τους ρυθμούς της ζωής μας. Η κίνηση το καθημερινού εμπορίου θα συμπιεστεί επικίνδυνα, ενώ οι περικοπές μισθών και οι έμμεσοι φόροι (αύξηση Φ.Π.Α., αυξήσεις σε καύσιμα, τσιγάρα, ποτά, αυξήσεις στα τιμολόγια ΔΕΚΟ) θα επιφέρουν επιπλέον συρρίκνωση στην αγοραστική δύναμη του απλού καταναλωτή, λόγω της πολλαπλής μείωσης του μηνιαίου εισοδήματος. Είναι σίγουρο ότι οι περικοπές και το πάγωμα μισθών θα μεταφερθούν και στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, είτε με απευθείας εκβιασμούς για απολύσεις από την πλευρά της εργοδοσίας, είτε με σιωπηρή επιμήκυνση του νομίμου ωραρίου εργασίας χωρίς περαιτέρω αμοιβές (πράγμα το οποίο ήδη ισχύει). Αναμένεται αύξηση της ανεργίας και νομιμοποίηση του εργασιακού μεσαίωνα. Ο λύκος (Σ.Ε.Β.) στην αναμπουμπούλα χαίρεται.

Η «περιστολή δαπανών» στον δημόσιο τομέα, σημαίνει περαιτέρω υποβάθμιση των υπηρεσιών του κράτους προς τον πολίτη σε τομείς όπως η υγεία, η παιδεία, η κοινωνική ασφάλιση. Ανοίγει έτσι διάπλατα ο δρόμος της εκμετάλευσης από τον ιδιωτικό τομέα στην παροχή κοινωνικών υπηρεσιών προς τον πολίτη λόγω αδυναμίας στήριξης του από το σύγχρονο νεοελληνικό κράτος. Φυσικά, το συγκεκριμένο «είδος παροχής» θα αφορά αποκλειστικά όσους διαθέτουν μια ανάλογη οικονομική επιφάνεια, ενώ για όλους τους υπόλοιπους «είναι καθαρά θέμα τύχης και προσευχής». Στόχος η εκποίηση της δημόσια περιουσίας και η μεταφορά του δημόσιου πλούτου στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Οσο ο κρατικός τομέας θα συρρικνώνεται, τόσο ο ιδιωτικός τομέας θα γιγαντώνει, δημιουργώντας μονοπώλια σε όλους τους τομείς του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου.

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω με ποιό τρόπο θα βοηθηθούν όσοι συμπολίτες μας βρίσκονται παγιδευμένοι από δάνεια και ακάλυπτες επιταγές. Πως θα διευκολυνθούν με την περικοπή μιθών και την επιβολή νέων φόρων, στο να εξυπηρετήσουν ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις, ή να συνεχίσουν την ομαλή εξόφληση των υποχρεώσεων προς τις τράπεζες.

Πως θα μπορέσει το λιανικό εμπόριο, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις να στηρίξουν τον ήδη καταρρακωμένο κύκλο εργασιών τους. Πως θα κινηθεί η αγορά την περίοδο του Πάσχα. Πως θα ενισχυθεί η μικρομεσαία επιχείρηση στον καθημερινό «ανταγωνισμό» με τις πολυεθνικές αλυσίδες καταστημάτων. Με την δε περικοπή επιδομάτων είμαι περίεργος να δω πως θα κινηθεί ο τουρισμός -η βαριά βιομηχανία της χώρας- κατά την περίοδο των διακοπών.

Ενα επίσης πολύ σημαντικό στοιχείο είναι το γεγονός ότι αυτά τα μέτρα φαίνεται να μην είναι παροδικά, να μην έχουν βραχυπρόθεσμη διάρκεια. Μπαίνουμε ολοταχώς σε περίοδο μακροχρόνιας, παρατεταμένης ύφεσης, προς όφελος όλων όσων έχουν την απαραίτητη επάρκεια κεφαλαίου για να κινηθούν αναλόγως με στόχο την περαιτέρω συσσώρευση του. Πρόκειται για την μεγαλύτερη απόπειρα αναδιανομής πλούτου τόσο σε προσωπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο.

Και όλα αυτά για να εξευμενιστούν και να επωφεληθούν οι παγκοσμιοποιημένες αγορές. Εχθές το βράδυ παρακολούθησα την εκπομπή ΕΡΕΥΝΑ του Παύλου Τσίμα. Με συγκλόνισε η απίστευτα κυνική ομολογία δημοσιογράφου των Financial Times, συνοδευόμενης μετά χαμόγελου γεμάτο αυταρέσκεια, ότι «όταν οι αγορές μυριστούν αίμα, τρέχουν να εκμεταλλευτούν την περίσταση, να επωφεληθούν της αδυναμίας». Αρα σωστά να υποθέσω ότι οι αγορές τρέφονται με αίμα, με το αίμα μας! Ποιός έδωσε το δικαίωμα στον Πρωθυπουργό της χώρας να πουλάει το αίμα μας στην αγορά, για να καλυφθούν οι χρόνιες παθογένειες των διαχειριστικών επιλογών που προηγήθηκαν. Να το μεταφέρει ως λάφυρο στις ειδικά διαμορφωμένες «τράπεζες αίματος» της παγκοσποιημένης αγοράς. Επιπλέον, πρέπει να καταλάβει ο Ελληνικός λαός, ποιός έχει την ευθύνη για την αφαίμαξη αίματος που πρόκειται να μας γίνει. Να δω ονόματα κομμάτων και ονόματα προσώπων στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, όταν μαζεύεται ο κόσμος το πρωί στα περίπτερα της χώρας για να ρίξει μια βιαστική ματιά στην ειδησεογραφία της ημέρας. Για να τους περιλάβει η στιγμιαία θυμοσοφία του απλού λαού. Και μέσω αυτής να ακολουθήσει η συνηδειτοποίηση του λάθους επιλογής στήριξης σε ψεύτικες προεκλογικές παροχολογίες, εν ήδοι μεταφυσικής προσμονής. Ολοι οι υπεύθυνοι μετά την μεταπολίτευση, όχι τα τελευταία πέντε χρόνια μόνο, όλοι όσοι μας οδήγησαν στο τραπέζι του Προκρούστη.

Και επιτέλους, μα επιτέλους, στον θεό που πιστεύετε, η Αριστερά πρέπει να ξεπεράσει τις εσωτερικές της αδυναμίες και να συντονίσει την δημιουργία ενός πανευρωπαικού και πανελλήνιου λαικού μετώπου αντίστασης απέναντι στα μέτρα και στο νεοβάρβαρο σύμφωνο σταθερότητας. Να σταθεί δίπλα στον απλό λαό. Δεν αγωνιστήκαμε για αυτή την Ευρώπη, δεν ματώσαμε για αυτή την Ελλάδα. Τώρα όμως, ας βιαστούμε, πριν το κόμμα του Καρατζαφύρερ αποκτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή του τόπου και πριν οι νεοφασιστικές ομάδες αποκτήσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων, επιχειρώντας να εκφράσουν τα συναισθήματα οργής του απλού κόσμου. 

Η κοινωνική ανέχεια, η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν σημαίνει ότι οπωσδήποτε οι κοινωνικές εξελίξεις που θα ακολουθήσουν θα οδηγηθούν a priori σε προοδευτική και αριστερή κατεύθυνση, εάν το πολιτικό υποκείμενο που καλείται να συντονίσει την όλη προσπάθεια, είτε αργήσει να αντιδράσει, είτε φανεί ελλειμματικό στην οργάνωση του.

Οπως η φύση δεν αφήνει κενά, έτσι και η εν γένει λειτουργία της πολιτικής όταν συντελείται σε περιβάλλον κοινωνικής αποσταθεροποίησης επίσης δεν αφήνει κενά. Εαν δεν συμπληρώσουμε εμείς σαν Αριστερά αυτό το κενό, τότε αλοίμονο μας !!!

Από το Ακυβέρνητες Πολιτείες

Διαβάστε περισσότερα...

Στείλτε αλλού το λογαριασμό...κ. Πρωθυπουργέ!

Στο σπίτι μου, όπως και στο σπίτι κάθε Ελληνα που σέβεται τον εαυτό του, υπάρχει ένα στερεοφωνικό συγκρότημα.

Από το ένα ηχείο παίζει η κυβέρνηση, που όλο ανακοινώνει εισπρακτικά μέτρα για να καλύψει το έλλειμμα του Δημοσίου, και από το άλλο ηχείο παίζει η αγορά έξω από την Ελλάδα, που όλο ζητάει πίσω τα δανεικά της και τα λεφτά μας για να ζήσουν οι κερδοσκόποι.

Ομολογώ, ότι αυτή η μουσική όχι απλώς δεν μ' αρέσει, αλλά με εξοργίζει. Με εξοργίζει γιατί έχουν πέσει σαν κοράκια μέσα στην τσέπη μου και στην τσέπη 6.000.000 Ελλήνων οι δανειστές και τοκογλύφοι, για να πάρουν πίσω και να κερδίσουν από τη σπατάλη των δικών μου χρημάτων, που έχουν κάνει μερικές τρακοσαριές βουλευτές και το κύκλωμα γύρω απ' αυτούς, σε συνεργασία και υπό τα χειροκροτήματα δεκάδων χιλιάδων συμπολιτών μου, που έχουν μπερδέψει την έννοια του εργαζόμενου με την έννοια του αργόμισθου. «Βάλε το παιδί να παίρνει ένα μισθό», έχει γίνει εθνικό σπορ.

Δεν έχουν περάσει παρά λίγα 24ωρα, που ο Συνήγορος κ. Ρακιντζής έστειλε στη Δικαιοσύνη την υπόθεση της εταιρείας «Τραμ», στην οποία οι 150 εργαζόμενοι του Απριλίου έγιναν 650 τον Σεπτέμβριο, χωρίς να έχει αυξηθεί ο κύκλος εργασιών! Μάλιστα, με μαγικό τρόπο, στην επιχείρηση, που μπαίνει μέσα 30.000.000 ευρώ τον χρόνο, κάτι μέρες πριν να εξαγγελθούν οι εκλογές του Σεπτεμβρίου προσλήφθηκαν 60 άνθρωποι σε ένα 24ωρο! Θαύμα, θαύμα! Από πού πληρώνεται όλο αυτό το κόλπο; Από την τσέπη μας.

Πόσους εργαζόμενους έχει η ΕΡΤ; Περίπου 7.000. Περίπου 6 φορές περισσότερους από το BBC! Θα μου πεις, τι είναι το BBC μπροστά στην ΕΡΤ. Δίκιο. Αλλά το βρετανικό Δημόσιο δεν έχει λεφτά, ενώ το ελληνικό έχει: τα δικά μας. Για την ακρίβεια, τα μελλοντικά δικά μας. Γιατί το Δημόσιο έχει υποθηκεύσει τις δικές μας εισφορές για τα επόμενα χρόνια, προκειμένου να κάνει τα κομματικά του ρουσφέτια.

Γιατί το βρετανικό δεν έχει, ενώ το ελληνικό έχει; Γιατί το βρετανικό Κοινοβούλιο ελέγχει τι ξοδεύει ο Βρετανός πολίτης. Οι βουλευτές του είναι ξεφτιλισμένοι, αλλά τους έχουν από κοντά οι ψηφοφόροι, που σαν γνήσιοι φραγκοφονιάδες δεν επιτρέπουν σπατάλες με τα λεφτά τους.

Αντιθέτως, οι Ελληνες ψηφοφόροι είναι large. Είναι κιμπάρηδες. Αντί να ελέγχουν τον βουλευτή τού χώνουν κι ένα ντενεκέ λάδι να του βρίσκεται για «το παιδί, που θα βάλει πόδι στο Δημόσιο, να του βρίσκεται ένας μισθός, μια σιγουριά».

Οχτακόσιους τέσσερις εργαζόμενους είχε η Βουλή το 2007. Σήμερα έχει 1.581 χωρίς να διπλασιαστεί ο αριθμός των βουλευτών αντιστοίχως! Πώς διάβολο διπλασιάστηκαν, χωρίς καν να περάσουν από ΑΣΕΠ και γιατί παίρνουν 16 αντί για 14 μισθούς, με αφορολόγητα έσοδα, δεν το ξέρει ακόμα κανένας πολίτης. Γιατί, για να το μάθει, πρέπει να κατέβει στο οδόφραγμα, να βουτήξει τον βουλευτή από τα πέτα και να του πει «γιατί ρε παίζεις με τα λεφτά μου;». Πού τέτοια τύχη.

Πενήντα κάτι ολυμπιακά και μη αθλήματα χρηματοδοτούνται από τον κρατικό κορβανά, με 25 ομοσπονδίες και κάτι δεκάδες σωματεία, που δεν τα ξέρει ούτε η μάνα τους. Πώς γίνεται όλο ετούτο; Οι κρατικοί διαχειριστές των χρημάτων μας μοιράζουν λεφτά σε τύπους του ημιυποκόσμου για να κάνουν τα κομματικά τους παιχνίδια τζάμπα. Σάμπως αυτοί πληρώνουν; Πληρώνει ο μαλάκας. Πήγε ποτέ κανείς φυλακή; Ούτε γι' αστείο.

Οι στρατιωτικοί παίρνουν, λέει, «πάγια οδοιπορικά»! Πάγια; Από πού; Αν δεν ταξιδεύουν γιατί να πάρουν οδοιπορικά; Επειδή οι βαρκάρηδες της Μυκόνου παίρνουν τραβαγιάτικα επιβατών, εις ανάμνησιν των διαδρομών που έκαναν πλοίο - λιμάνι, όταν το λιμάνι δεν είχε ντόκο! Τα παίρνουν, όμως, ακόμα και το πληρώνεις στο εισιτήριο του πλοίου, κορόιδο!

Πόσες χιλιάδες «βάλε το παιδί να παίρνει ένα μισθό» πληρώνουμε σε ένα αντιπαραγωγικό, νεο-οθωμανικό αλισβερίσι, που χρεώνει το Δημόσιο κάθε χρόνο, μαζί με «επιδόματα απουσίας επιδόματος», μέχρι χρεοκοπίας;

Τι ακριβώς προσθέτει η αντιπροεδρία του κ. Πάγκαλου, που θα κοστίζει στον φορολογούμενο 227.000 ευρώ το 2009, 1.123.000 ευρώ το 2010 και 1.015.000 ευρώ για κάθε χρόνο μέχρι το 2014, και 20 υπαλλήλους;

Πώς κατάφερε και φέσωσε με 660.000.000 ευρώ το ΙΚΑ η παλιά Ολυμπιακή; Από πού βγαίνουν τα 600 εκατ. ευρώ έλλειμμα του κλάδου σύνταξης του ΟΤΕ μετά τις εθελούσιες και ποιος θα πληρώσει τα 85 εκατ. ευρώ της πλουσιοπάροχης εθελούσιας στον ΟΛΠ; Αυτός που καλείται να πληρώσει την κομματική φαυλότητα, χωρίς οι κομματικοί φαύλοι να επιβαρυνθούν από τα μέτρα λιτότητας.

Να πληρώσουμε όλοι για το έλλειμμα του Δημοσίου; Μωρέ τι μας λες. Να πληρώσουν αυτοί που το δημιούργησαν. Εχουν ονοματεπώνυμα.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ

Από την Ελευθεροτυπία

Διαβάστε περισσότερα...

"Λεφτά υπάρχουν!"...Ναι, αλλά ποιοί τα έχουν;;;

«Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ' το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θα 'ρθουν.»

Μπέρτολτ Μπρέχτ

"Επιτέλους"! Αυτό αναφώνησε ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δημ. Δασκαλόπουλος, μετά το πρόσφατο διάγγελμα του πρωθυπουργού. Ενθουσιάστηκε από τη σκληρότητα των μέτρων που εξαγγέλθηκαν. Τώρα που μπήκαμε σε επιτήρηση θα πλέει σε πελάγη ευτυχίας. 

Τον περασμένο Οκτώβριο βρέθηκε σε μια έκθεση στο Λονδίνο κι αγόρασε ένα πίνακα 1,5 εκατ. $. Όσα θα βγάλει ένας εκπαιδευτικός δουλεύοντας 60 χρόνια ή ένας εμποροϋπάλληλος δουλεύοντας 80 χρόνια !

Είναι να μη χαίρεται με τη σκληρή λιτότητα (των εργαζομένων) και με την επιτήρηση;

Στην ελληνική κοινωνία υπάρχει συσσωρευμένος τεράστιος πλούτος κι εμείς πρέπει πάλι να πληρώσουμε για χρέη που ποτέ δεν δημιουργήσαμε. Τα ταμεία είναι άδεια αλλά και οι τσέπες μας επίσης. Ποιοι έχουν τέλος πάντων τα λεφτά;

Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα:

* Τα τελευταία 12 χρόνια το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 60%. Αφού το δικό μας - των εργαζομένων - εισόδημα δεν αυξήθηκε καθόλου, ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΟΛΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ;

* 30.000 ελληνικές οικογένειες διαθέτουν στα τμήματα private banking των τραπεζών περίπου 50 δις € ενώ άλλα 40 δις έχουν καταθέσει έλληνες πολίτες στο εξωτερικό. Μάλλον δημόσιοι υπάλληλοι θα 'ναι.

* Μόνο οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες είχαν κέρδη: 11,8 δις € το 2009, 10 δις το 2008 και 11,3 δις το 2007. Η Εθνική Τράπεζα την τελευταία πενταετία είχε κέρδη 6,3 δις €. Το 2009 η ΔΕΗ πραγματοποίησε κέρδη 1,1 δις ενώ προέβλεπε ο προϋπολογισμός της 531 εκατ. €.

* Ελληνικές επιχειρήσεις (υπολογίζονται 4.000) έχουν επενδύσει σχεδόν 20 δις € στο εξωτερικό, από τα οποία τα 16 δις στα Βαλκάνια.

* Την τετραετία 2004 - 2008 χαρίστηκαν πάνω από 9 δις € σε περίπου 50.000 επιχειρήσεις ( τα 5,1 δις από τη μείωση του συντελεστή φορολόγησης των κερδών από 35% σε 25% και 3,5 δις από τις δυο ρυθμίσεις περαίωσης ανέλεγκτων χρήσεων.)

* Υπάρχουν 10.000 υπεράκτιες (offshore) εταιρείες ελληνικών συμφερόντων που διακινούν γύρω στα 500 δις € και το δημόσιο χάνει ετησίως από φόρους 6 δις.

* Κάθε χρόνο οι καταναλωτές πληρώνουν και οι επιχειρήσεις εισπράττουν αλλά δεν αποδίδουν περί τα 6 με 6,5 δις € από ΦΠΑ.

* Η εισφοροδιαφυγή φτάνει τα 8 δις € ετησίως.

* Πάνω από 5.000 επιχειρήσεις οφείλουν 31 δις € στο δημόσιο.

* Οι έλληνες εφοπλιστές αγόρασαν το 2009 -χρονιά κρίσης- 164 μεταχειρισμένα πλοία διαθέτοντας 3,16 δις $. Μικρό ποσό για τους εφοπλιστές. Ο ελληνικός εφοπλισμός ελέγχει σχεδόν το 20% του παγκόσμιου στόλου και το 40,9% της κοινοτικής ναυτιλίας. Αν και αποτελεί παγκόσμια δύναμη στηρίζεται σημαντικά από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Η Εθνική Τράπεζα τους έχει δανείσει 3,5 δις €, η Πειραιώς 2 δις € κι ακολουθούν οι υπόλοιπες. Με τις δικές μας, τις λαϊκές αποταμιεύσεις - καταθέσεις οι τράπεζες χρηματοδοτούν το «θαύμα» της ελληνικής ναυτιλίας.

* Κι επειδή είμαστε παραδοσιακά ναυτική χώρα δεν θα μπορούσε να υστερούμε και σε κότερα, θαλαμηγούς κλπ. Ο Θοδ. και Γιάννα Αγγελοπούλου πούλησαν τη θαλαμηγό τους -που ήταν η καλύτερη στη χώρα- κι αγόρασαν ένα υπερσύγχρονο mega yacht μήκους 85,6 μέτρων κι αξίας 150 εκατομ. $. Ο εφοπλιστής Προκοπίου έχει παραγγείλει θαλαμηγό 106 μέτρων και αξίας πάνω από 100 εκατ.$. Ο Π. Δράγνης έχει κότερο 82 μέτρα . Έχει γραφτεί ότι η θαλαμηγός του Μελισσανίδη κοστίζει 65 εκ. , του Κούστα 60 εκ. , του Βαφειά το ίδιο κι ακολουθούν άλλοι με ακριβότερα κι άλλοι με φθηνότερα κότερα, όπως Κοπελούζος, Πατέρας, Τσάκος, Αλαφούζος, Δημ. Κωστόπουλος, Ρέστης, Βασιλάκης, Κοντομηνάς, Μαρινόπουλος κλπ. Ο Σπ. Λάτσης νοικιάζει την 117 μέτρων «Τurama», σε μη έχοντες κότερο επιχειρηματίες, αντί 90.000 € τη μέρα !

* Μη νομίσετε ότι υστερούμε και στον αέρα. Διακόσια είκοσι ιδιωτικά αεροπλάνα είναι καταγεγραμμένα στα ελληνικά νηολόγια (χώρια όσα είναι σε νηολόγια του εξωτερικού ). Η Μαρ. Λάτση έχει 3 ιδιωτικά τζετ (Boeing 757, Boeing 737 και Gulfstream IV), o Βγενόπουλος 2 (Cesna και Falcon 900), o M.Κυριακού ένα και καλό αξίας 50 εκ. , ο Ρέστης ένα των 47 εκ. , ο Κόκκαλης, ο Μελισσανίδης, ο Τσακίρης, ο Μαρινάκης, ο Θοδ. κι η Γ. Αγγελοπούλου και πολλοί άλλοι. Τα έξοδα συντήρησης ενός τέτοιου αεροσκάφους φτάνουν το χρόνο 1 με 1,5 εκατ. € !

* Ο Λ. Λαυρεντιάδης ξόδεψε το Δεκέμβρη 70 εκ. € κι αγόρασε το 31,3% της Proton Bank αφού πρωτύτερα είχε δώσει 36 εκ. για το 50% του γηπέδου Καραϊσκάκη και άλλα 86 εκ. για να επαναγοράσει τη «Νεοχημική», από την πολυεθνική Carlyle. Έδωσε και κάτι «ψιλά» για ν' αποκτήσει μερτικό σε κάποια από τα μεγαλύτερα ΜΜΕ της χώρας (13,53% στον Πήγασο, που ελέγχει ΜEGA και Έθνος, 9,62% στην Ελευθεροτυπία, κι ελέγχει Flash 9.61, Espresso, City Press, Αthens News, Σφήνα, Ισοτιμία κλπ). Ο Β. Ρέστης αγόρασε το πιο αναγνωρίσιμο τουριστικό αξιοθέατο του Μαυροβουνίου, το νησάκι του Αγ. Στεφάνου, ξοδεύοντας 30 εκ. € και σχεδιάζει να επενδύσει 50 εκ. χτίζοντας βίλες σε αυτό.

* Έρευνα του Hotels.com (καλοκαίρι 2009) έδειξε πως η ακριβότερη σουϊτα στον κόσμο νοικιάζεται 50.000$ και είναι του Grand Resort στο Λαγονήσι Αττικής!

* Σύμφωνα με στοιχεία του ΕΟΤ, από το Μάρτη του 2005 ως τον Οκτώβρη του 2009, είχαν υπαχθεί στον αναπτυξιακό νόμο (Ν. 3290/04) 1790 επενδύσεις ξενοδόχων προϋπολογισμού 5,7 δις € και επιδοτήθηκαν με 2,5 δις €. Δηλαδή το 44% ήταν από δικά μας λεφτά. Τζάμπα επενδυτές μιας και τα υπόλοιπα είναι δανεικά από τις δικές μας καταθέσεις στις τράπεζες.

* Πάνω που πήγαν να μας πείσουν πως «δεν υπάρχει σάλιο» και λίγο μετά την ανακοίνωση της επιτήρησης, πληροφορηθήκαμε ότι αγοράζουμε 6 γαλλικές φρεγάτες κόστους 2,5 δις €, για να υπερασπίζουν τα «εθνικά μας δίκαια» ανοιχτά της Σομαλίας και στον Περσικό κόλπο.

Δεν αναφέρομαι καθόλου στις μίζες και στα σκάνδαλα (Siemens, Βατοπαίδι, δομημένα ομόλογα, διαγραφή προστίμου 5,5 δις € της «Ακρόπολης» κλπ) γιατί είναι γνωστά. Άλλωστε έχει επιληφθεί κι η ελληνική ...«δικαιοσύνη».

Ούτε στα 28 δις € που τέθηκαν στη διάθεση των τραπεζών και τώρα τα χρησιμοποιούν για να δανείσουν το κράτος σαν κοινοί τοκογλύφοι.

Μπορεί να ζούμε όλοι στην ίδια χώρα αλλά είμαστε δυο διαφορετικές χώρες, δυο διαφορετικοί και αντίθετοι κόσμοι. Δυο κόσμοι μέσα στην ίδια χώρα.

Από τη μια ο κόσμος μας: ανεργία, απολύσεις, τρομοκρατία κι εξευτελισμοί στους χώρους δουλειάς, ανασφάλιστη εργασία, μερική απασχόληση, προσωρινή απασχόληση, συντάξεις των 400€ , μισθοί των 700 €, σύνταξη στα 67, δάνεια και κάρτες, τα φροντιστήρια των παιδιών, η βενζίνη στα 1,4 €, ο 14ος μισθός που κόβεται , η κατάργηση των συμβάσεων, ο φόβος κι η αγωνία για το αύριο.

Κι απ' την άλλη ο κόσμος τους: τραπεζίτες, επενδυτές, golden boys, βιομήχανοι κι εφοπλιστές, πολυτελείς επαύλεις, ιδιωτικά τζετ, θαλαμηγοί, χειροποίητες Bentley και θηριώδη Hummer, διαμάντια και τσάντες Luis Vitton και Hermes, η Μύκονος, το Κολωνάκι και η Εκάλη, σαλέ και σούσι μπαρ, χαριτωμένοι μόδιστροι και «καλλιτεχνάδες διανοούμενοι λινάτσες», όπως λένε κι οι Active Member. Ένας κόσμος σπατάλης, χλιδής , σαπίλας και παρακμής.

Τελικά λεφτά υπάρχουν αλλά όχι για μας. Είναι δικά μας αλλά δεν είναι για μας. Εμείς τα «γεννήσαμε» αλλά δε μας ανήκουν. Φταίμε όμως κι εμείς γιατί όπως λέει κι η παροιμία «αν δεν εγονάτιζε η καμήλα δεν τηνε φορτώνανε». Η επίθεση που δεχόμαστε από ΠΑΣΟΚ - ΝΔ -ΕΕ και κεφαλαιοκράτες (διεθνείς και εθνικούς) δε θα σταματήσει ποτέ από μόνη της. Τώρα πρέπει να αναχαιτίσουμε την επίθεση, τώρα να διεκδικήσουμε αναδιανομή του πλούτου, έξοδο από τη ληστρική Ε.Ε. του κεφαλαίου. Για να επιστρέψει πάνω από την Ευρώπη το φάντασμα που κάποτε πλανιόταν, όπως έλεγε ο Μαρξ. Για ν' αρχίσουν πάλι να τρέμουν οι ξεσαλωμένες, σήμερα, κυρίαρχες τάξεις.

Γιάννης Κυριακάκης

Οικονομολόγος, εκπαιδευτικός - Χανιά

Από την Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία Μαγνησίας

Διαβάστε περισσότερα...

Μια παλιά ιστορία που εξηγεί γιατί οι έλληνες πολιτικοί είναι ανιστόρητοι!

Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας. Κι ο λαικισμός ένας μεγάλος εχθρός. Αλλά δεν υπάρχει μεγαλύτερος από τον εαυτό μας. 

Αυτόν τον “εθνικό” εαυτό μας που μας δικαιολογεί πάντα αφού πρώτα μας τοποθετήσει στον υψηλό θρόνο απ όπου όλοι και όλα, τα ξένα, των άλλων, φαίνονται υποδιέστερα. 

Αρκεί να μην χρειάζετε να μετρήσουμε με συγκεκριμένα μέτρα. Να μην μιλάμε δηλαδή για έλλειμα, παραγωγικότητα,απόδοση, κόστος. Αρκεί να μιλάμε για αόριστες, μη μετρίσημες,σχεδόν μεταφυσικές έννοιες. Υπερηφάνεια, δόξα, ελληνικότητα,δίκιο. Διαθέτουμε την μεγαλοπρέπεια των φιλολογικών εννοιών. Τώρα βέβαια αν κάνουμε τον κόπο να κοιτάξουμε την ιστορία των άλλων λαών (και των Τούρκων και των Σέρβων και των Άγγλών και των Βούλγαρων) θα διαπιστώσουμε πως όλοι αυτοπροσδιορίζονται ως περήφανοι, γενναίοι, ηρωικοί,αδικημένοι. Και διαθέτουν όλοι και κατ αποικλειστικότητα τη θεία ευλογία.

Το δημοσίευμα του Focus εξόργισε και μένα. Αλλά ήταν ένα ανόητο, κίτρινο δημοσίευμα των κοκορακίων της γερμανικής δημοσιογραφίας. Ήταν όμως μια άποψη και ο καθένας έχει δικαίωμα σε αυτήν. Θυμηθείτε πόσες φορές έχουμε μιλήσει για κουτόφραγκους ή αμερικανάκια. Βεβαίως τα αστροπελέκια που έφτιαξαν το εξώφυλλο πρέπει γενικώς να προσέχουν όταν χρησιμοποιούν ιστορικούς συμβολισμούς γιατί αν κάποιοι μπουν στον πειρασμό να απαντήσουν αναλόγως, δυστυχώς η Γερμανία δεν διαθέτει κάποια Αφροδίτη της Βόνης αλλά μορφές που ταυτίστηκαν με την παγκόσμια ντροπή.

Είχε δίκιο ο Πάγκαλος πως η Γερμανία ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την ελληνική οικονομία. Τα γερμανικά στρατεύματα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σκότωσαν έλληνες, κατέκαψαν την Ελλάδα και κατέκλεψαν περιουσίες και τα αποθέματα χρυσού της χώρας. Αρκεί βέβαια να μην ξεχνάμε πόσο ευθύνονται οι έλληνες και οι ελληνικές κυβερνήσεις.

Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που δεν διεκδίκησε πολεμικές αποζημιώσεις, αλλά γι αυτό δεν φταίνε οι Γερμανοί. Το μεταπολεμικό ελληνικό κράτος, αυτό που δημιουργήθηκε (για να μην ξεχνάμε την ιστορία) και από συνεργάτες των Γερμανών, αρκετά ένοχο και πολύ περισσότερο δουλικό, υπερασπίζοντας ίσως τον εαυτό του, τη φύση του, παραιτήθηκε κάθε διεκδίκησης. 

Η υπόθεση Μέρτενς, που συγκλόνισε την Ελλάδα τη δεκαετία του 60, είναι μια παλιά ιστορία αρκετά επεξηγηματική. Πριν από χρόνια, μια δημοσιογραφική έρευνά μου για την υπόθεση αυτή, χαρακτηρίστηκε ως προσπάθεια αποκαθήλωσης του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το «έθνος» έπρεπε να παραμείνει η μυθική περιγραφή των σχολικών εγχειριδίων και ο εθνάρχης το σύμβολο μιας ηρωικής και όχι συνεργαζόμενης με τους ναζί, Δεξιάς.

Ο Μέρτενς,οι αποζημιώσεις και ο Καραμανλής

Τον Μάιο του 1957, ο Μαξ Μέρτενς, ο χασάπης της Θεσσαλονίκης, ο ναζί που ευθυνόταν για τον εκτοπισμό των Ελλήνων Εβραίων και την κλοπή των περιουσιών τους, επέστρεψε στην Ελλάδα. Σύμφωνα με μια σημερινή εκδοχή, για να αναζητήσει κομμάτι του θησαυρού των Εβραίων που είχε βυθίσει με πλοίο στην Ελλάδα. Όπως και να έχει, σίγουρος πάντως, για την φιλικότητα του ελληνικού καθεστώτος. Καταζητούμενος από το 1947, ένοιωθε περιέργως αρκετά ασφαλής στην χώρα που είχε κατακάψει. Εκείνη την εποχή μάλιστα ήταν στέλεχος του γερμανικού υπουργείου Δικαιοσύνης και φίλος του καγκελάριου Αντενάουερ.Κάποιοι εβραίοι όμως τον αναγνώρισαν και απαίτησαν την σύλληψή του. Ο Μέρτενς πραγματικά συνελήφθη.

Τον Νοέμβριο του 1958 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με τον Ευάγγελο Αβέρωφ επισκέπτονται την Βόννη. Ενδίδουν στις πιέσεις του Αντενάουερ να μην διεκδικήσουν πολεμικές αποζημιώσεις. Με την επιστροφή στην Ελλάδα ο Καραμανλής περνά μάλιστα νόμο για αναστολή δίωξης εγκληματιών πολέμου. Ακόμη και οι Άγγλοι την εποχή εκείνη κατηγορούν την ελληνική κυβέρνηση πως «αμνηστεύει εγκληματίες πολέμου». Ο μοναδικός εγκληματίας πολέμου που έχουμε στην Ελλάδα είναι ο Μέρτενς. Ο νόμος αρχικώς τον εξαιρεί από την αμνήστευση αλλά λίγο αργότερα τροποποιείται ο νόμος (ν.δ.3933/1959) και τον συμπεριλαμβάνει. Έτσι ενώ ο Μέρτενς καταδικάζεται σε 25 έστω μόλις χρόνια κάθειρξης στέλνεται στη Γερμανία όπου απελευθερώνεται. Η υποχωρητική συμπεριφορά του Καραμανλή δεν έχει καμιά εμφανή εξήγηση. Κυβερνητικά στελέχη λένε πως ευνοεί το κλίμα των καλών σχέσεων Ελλάδας Γερμανίας και την είσπραξη ενός δανείου 200 περίπου εκατομμυρίων μάρκων. Αντί να διεκδικήσουμε δεκάδες δισεκατομμύρια όπως είχαμε δικαίωμα, το βουλώνουμε με ένα δάνειο. Γιατί;

Κατά πολλούς η εξήγηση είναι σε όσα είπε μόλις απελευθερώθηκε ο ίδιος ο Μαξ Μέρτενς. Με συνεντεύξεις του στη Σπηγκελ και την Ηχώ του Αμβούργου υποστηρίζει πως κατά την κατοχή, συνεργάτες του ήταν μέλη της κυβέρνησης Καραμανλή. Κατονομάζει μάλιστα συγκεκριμένα:

Τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Σύμφωνα με τον Μέρτενς ο Καραμανλής είχε δώσει πληροφορίες ακόμη και για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου αλλά οι γερμανοί δεν τον πίστεψαν.

Τον Δημήτρη (Τάκο) Μακρή, υπουργό εσωτερικών του Καραμανλή.

Τον Γεώργιο Θέμελη υφυπουργό Άμυνας.

Την Δοξούλα σύζυγο του Μακρή η οποία ήταν γραμματέας του και σύνδεσμος με τους πληροφοριοδότες.

Οι συνεντεύξεις αναστατώνουν την πολιτική ζωή της χώρας. Η ΕΔΑ μιλά για προδότες που αντάλλαξαν την γερμανική σιωπή με υποχωρήσεις από τις αποζημιώσεις. Έτσι εξηγήθηκε η σπουδή επίσκεψης του Καραμανλή στη Βόννη και η απελευθέρωση του Μέρτενς.

Αποκαλύφθηκε πως πραγματικά ο Μακρής την εποχή της κατοχής διορίστηκε από τα γερμανικά στρατοδικεία ως «δικηγόρος» ελλήνων. Η γυναίκα του Δοξούλα ήταν πραγματικά γραμματέας του Μέρτενς στη Θεσσαλονίκη και ο Θέμελης διορισμένος από τους γερμανούς Νομάρχης. Για τον Καραμανλή δεν υπήρχαν στοιχεία. Μόνο ο τρόπος που έκλεισε την υπόθεση των ελληνικών διεκδικήσεων. Κανένας από τους θιγόμενους δεν κατέφυγε στα γερμανικά δικαστήρια εναντίον του Μέρτενς.

Η ανώμαλη δεκαετία του 60 και βέβαια το μετεμφυλιοπολεμικό ελληνικό κράτος έθαψε την υπόθεση Μέρτενς. Στα άπαντα Καραμανλή, υπάρχει μόνο μια παράγραφος για την υπόθεση που έριξε την πιο σκοτεινή σκιά στην προσωπική ιστορία του Καραμανλή.

Η Ιστορία για μια ακόμη φορά υποχώρησε μπροστά στις ανιστόρητες και αυθαίρετες ερμηνείες της. Ο Καραμανλής έγινε Εθνάρχης, οι έλληνες όσο περήφανοι ήθελαν τα σχολικά εγχειρίδια και οι συνεργάτες των Ναζί ιστορικές οικογένειες πάνω από όλα πατριωτικές.

Αυτή είναι η εξήγηση γιατί η Ελλάδα δεν πήρε πολεμικές αποζημιώσεις. Δεν μπορώ να καταλάβω βεβαίως γιατί όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις όχι μόνο δεν ευνόησαν, αλλά σαμποτάρισαν προσπάθειες ελλήνων πολιτών (κάτοικοι Διστόμου) να διεκδικήσουν με βάση τους ευρωπαϊκούς νόμους όσα είχαν δικαίωμα.

Οι Γερμανοί βεβαίως είναι φίλοι μας αλλά φίλτατη είναι η αλήθεια. Ας αφήσουμε λοιπόν τους λεονταρισμούς και τις εκρήξεις εθνικής αγανάκτησης γιατί το δάχτυλο της Αφροδίτης σηκώθηκε ειρωνικά μπροστά στο πρόσωπό μας. Η εθνική μας περηφάνεια δεν απειλήθηκε από έναν ανόητο συντάκτη ύλης του Focus αλλά από εμάς τους ίδιους. Και θα απειλείται όσο στη θέση της ιστορικής αλήθειας βάζουμε ανιστόρητους αγανακτισμένους και εύθικτους απολίτικους.

Του Κώστα Βαξεβάνη

Από Το Κουτί της Πανδώρας

Διαβάστε περισσότερα...

Μια καυστική απάντηση στο Focus, με πολλούς αποδέκτες...

*Σημείωση:

Προσοχή! Η χειρονομία απευθύνεται επίσης σε:

Όσους αγανακτούν με την περιφρόνηση που μας δείχνουν οι Γερμανοί, ξεχνώντας επιλεκτικά την περιφρόνηση που έδειχναν οι ίδιοι στον εαυτό τους όταν στέκονταν στην ουρά του βουλευτικού γραφείου για να βολευτούν σε μια θεσούλα

Όσους νιώθουν ταπεινωμένοι από το εξώφυλλο του Focus και όχι από το γεγονός ότι απαντάει δημόσια στους Γερμανούς ο Γιώργος Τράγκας.

Αυτούς που θυμούνται κάθε φορά ότι οι έλληνες γέννησαν τη δημοκρατία, αλλά αγνοούν τη συνέχεια: Οτι χρησιμοποίησαν τη δημοκρατία για να έχουν μια ψήφο να ανταλλάξουν με τον διορισμό τους.

Όσους ιδιοκτήτες Cayenne κηρύσσουν με πάθος το μποϊκοτάζ στα γερμανικά προϊόντα!

Αυτούς που θεωρούν ότι «Ελληνας γεννιέσαι και δεν γίνεσαι», κολακεύοντας έτσι τον κάθε ηλίθιο που πιστεύει ότι χωρίς να καταφέρει τίποτα στη ζωή του, δικαιούται να είναι περήφανος (χωρίς να χρειαστεί καν να μάθει ότι το «γεννιέσαι» γράφεται με δύο «ν»)

Όσους υπερασπίζονται τα Εθνικά σύμβολα και δεν αισθάνονται προσβεβλημένοι από τη φράση «Η Ευρώπη υποκλύθηκε στην Ελληνίδα Καρυάτιδα, Ελενα Παπαρίζου στην Eurovision».

Όσους «απόγονους του Ικτίνου και του Καλλικράτη», έχουν ταράξει το αυθαιρετάκι τους στο πανοσήκωμα.

Σε όσους κλάνουν πάνω στην ιστορία της κατοχικής αντίστασης, εξαργυρώνοντάς την με αποζημιώσεις που θα φαγωθούν σε μερικούς διορισμούς και υπερτιμολογήσεις ακόμα, πριν επιστρέψουμε στα ιδια (a la maniere «Σχεδίου Marshall»)

Όσους μου κάνουν την ίδια ακριβώς χειρονομία κάθε φορά που παρκάρουν το «ανεξόφλητό» τους πάνω στη διαχωριστική γραμμή των θέσεων στα parking, δείχνοντάς μου ότι το «εγώ» τους είναι πιο σημαντικό από το «εμείς».

Από τον Νίκο Ζαχαριάδη

Διαβάστε περισσότερα...

Σωπάστε όλοι....σήμερα μίλησαν οι δρόμοι!!!

Πλημμύρα απο λαό σήμερα στο κέντρο της Αθήνας. 

Μία από τις μεγαλύτερες εργατουπαλληλικές συγκεντρώσεις της μεταπολίτευσης έστειλε παντού το μήνυμα που έπρεπε. Πως τα άδικα μέτρα και η άγρια επίθεση της ελιτ του χρηματος δεν πρόκειται να περάσουν. Ηταν η απάντηση που περίμενε κι όλη η Ευρώπη που ήταν εκει με δεκάδες κάμερες πολλών ευρωπαικών τηλεοπτικών σταθμών. Δεν είμαι καταμετρητής για να μπορώ να πω πόσος κόσμος ήταν εκεί. Αλλά όταν άρχισαν οι πορείες πλημμύρισε η Σταδίου απο΄την Ομόνοια μέχρι.........το Σύνταγμα μόνο απο τό ΠΑΜΕ που ξεκίνησε κάπου στη 1 παρα τέταρτο πρώτο. Κι όταν έφυγαν οι τελευταίοι απο΄την Ομόνοια μια δεύτερη πλημμύρα ξεκινούσε απο την Πατησίων λιγο μετά (οι 2 συγκεντρώσεις απείχαν το πολύ 200 μέτρα). Και ξαναγεμισε όλη την Σταδίου απο Ομόνοια μέχρι πάνω, όταν η άλλη του ΠΑΜΕ κατέβαινε την Παν/μίου βαδίζοντας προς τα Χαυτεία. Ολα πηγαν τοσο καλά που και οι οργανωτές αλλά και ο κόσμος που συμμετείχε δεν έκρυβε τη χαρά του. Ηταν η πρώτη στιγμή μετά από καιρο΄που έβλεπες τους ανθρώπους της δουλειάς να ξαναβρίσκουν το κουράγιο , την αυτοπεποίθηση, και την πίστη τους πως τίποτα δεν μπορεί να περάσει αν δεν το αφήσουν εκείνοι να περάσει! Ξεχωριστό κομμάτι η παρουσία των αφρικανών μεταναστών που με κρουστά, χορούς και τραγούδια έδιναν ένα τρομερό χρώμα στην πορεία.

Το μήνυμα ήταν απλό και καθαρό. ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΓΙ ΑΥΤΟ. Κι ακόμα πως ΣΗΜΕΡΑ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ Η ΑΡΧΗ.

Εντυπωσιασμένος δίπλα μου ένας κορυφαίος δημοσιογράφος (οχι της ΤV) που μου έλεγε πως αν σκεφτεί κανείς πως ουσιαστικά το μόνο μέτρο που ήδη πληρώνουμε είναι η άνοδος της τιμής της Βενζίνης, είναι βέβαιο οτι η αντίδραση των εργαζόμενων δεν θα έχει προηγούμενο. Οπως είναι βέβαιο πως και η σημερινή κοσμοπλημμύρα θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη αν είχε βρεθεί τρόπος να έχουμε μία και όχι 2 πορείες. Η ενότητα δημιουργεί ηλεκτρισμό και λειτουργεί πολλαπλασιαστικά, κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να σκεφτουν όλοι καλά.

Σήμερα τα δελτία ειδήσεων θα είναι λόγω απεργίας βουβά. Δεν έχουν άλλωστε κάτι να μας πούν.Αρκετά με το βομβαρδισμο ηττοπάθειας και τις καταιγίδες απογοήτευσης. Σήμερα την είδηση την έστειλαν οι δρόμοι.Και ήταν μια απλή κάθετη και χωρίς ανάγκη μεταφράσεων δήλωση.

"ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ"

Του Γιώργου Σαρρή

Από το Ελληνικό Καφενείο

Διαβάστε περισσότερα...

Ιστορική μετάλλαξη......

"Έπεσα" πάνω σε αυτή την γελοιογραφία και είπα να την σχολιάσω...

Αλλά από την άλλη, με τι κουράγιο να επισημάνω ότι η περικεφαλαία του Λεωνίδα μετασχηματίστηκε στο καπελάκι του ζητιάνου;

Πώς να σχολιάσω ότι το περήφανο "Μολών Λαβέ" μετατράπηκε στο "ό,τι έχετε ευχαρίστηση";

Το μόνο πράγμα που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι τότε υπήρχαν 300 έτοιμοι να πεθάνουν για τους υπόλοιπους, ενώ τώρα υπάρχουν 300 έτοιμοι να πεθάνουν τους υπόλοιπους για τους εαυτούς τους !!!

Από το ΚΕΝΤΡΙ

Ο τίτλος του post, απ' το ΚΕΝΤΡΙ, είναι "Θα πάρω το καπελάκι μου και θα φύγω...".
Θεώρησα σωστό να τον αλλάξω, καθώς προτιμώ να διώξουμε αυτούς που μας ντροπιάζουν, παρά να φύγουμε εμείς απ' την Ελλάδα!

Διαβάστε περισσότερα...

Και τώρα σας πνίγει το Focus....και βγάλατε τον πατριωτισμό σας στο μεϊντάνι

Ναι! Μας προσέβαλλαν οι συντάκτες του focus με το απαράδεκτο και τρισάθλιο δημοσίευμά τους. Ή μήπως φταίει το εξώφυλλο του περιοδικού; Γιατί το εξώφυλλο, με την μορφή της Αφροδίτης με προτεταμένο το μέσο δάχτυλο, και κακόγουστο είναι, και προκλητικό και μειωτικό για έναν λαό που δεν υπήρξε ποτέ φυγόπονος. Αν και η πονηριά, το ρίξιμο και η τρικλοποδιά είναι χαρακτηριστικά ελαττώματά μας, σε αντίθεση με τη φιλοξενία, τη γεναιοδωρία, το φιλότιμο και τη μπέσα που αποτελούν τα βασικά μας προτερήματα, δεν νομίζουμε πως στόχο του έχει (και ούτε έτσι να το εκλάβουμε) ή πρέπει να έχει τον Ελληνικό λαό.

Αλλά εντύπωση προξενεί η έντονη και ακραία θα λέγαμε αντίδραση των πολιτικών μας, οι οποίοι, εμμέσως πλην σαφώς, εκήρυξαν την νέα εθνική παλιγγενεσία. Βροντοφώναξαν το νέο όχι, ενάντια στις δυνάμεις του άξονα. Θαρρείς και έχουμε να αντιμετωπίσουμε την επέλαση των Χιτλερικών τανκς και πρέπει να τα σταματήσουμε στα σύνορα.

Δεν τους ενοχλούσαν τα επί μήνες κακόβουλα και μειωτικά δημοσιεύματα του διεθνή τύπου. Ούτε πολύ περισσότερο ενοχλήθηκαν που οι επίορκοι συνάδελφοί τους τους "παρέσυραν" όλους στον καιάδα της ανυποληψίας, απατεωνίας και διαπλοκής.

Στον καιάδα της συκοφαντίας που μας σύρουν τώρα, συλλήβδην όλους τους Έλληνες, με το κακόβουλο κείμενο τους οι κύριοι Νάντια Ματίας και Βόλφγκανγκ Έμπερχαρντ, συντάκτες του Φόκους.

Δεν τους ενόχλησαν οι δημοσκοπήσεις που γίνανε σε Ολλανδία και Γερμανία που δείξανε ότι θέλουνε να μας αποπέμψουν από την ΟΝΕ και είναι αντίθετοι με την χορήγηση δανείων προς την χώρα μας.

Δεν τους ενόχλησαν οι αναρτήσεις που στηλιτεύουν τις προνομίες τους και τις "νόμιμες" (οι ίδιοι νομοθετούν άλλωστε, Γιάννης κερνά - Γιάννης πίνει) φοροαπαλλαγές τους, ευρισκόμενοι μόνιμα σε άλλο μήκος κύματος από την πληγείσα ελληνική κοινωνία.

Ο κ. Πετσάλνικος καλά θα κάνει να τα βάζει με τον εαυτό του πρώτα, που ως Πρόεδρος της Βουλής θα έπρεπε να είχε το θάρρος και την λεβεντιά να ζητήσει ουσιαστικές περικοπές από τις απολαβές των βουλευτών και του προσωπικού της Βουλής και να θέσει τις βάσεις για διαφανέστερη λειτουργία. Χαρακτηρισμοί του τύπου «οι Γερμανοί έβγαλαν κανένα νέο Μπετόβεν και δεν τον πήραμε χαμπάρι» επιδιώκοντας κόντρα ρελάνς και δημιουργώντας αντιδικία και εχθρότητα μεταξύ των δυο λαών, δεν νομίζουμε ότι προσφέρουν κάτι ουσιαστικό.

Δεν υπάρχει ανθελληνισμός κύριοι. Δώσαμε αφορμές για να μεταβληθούν τα αισθήματα των Ευρωπαίων συνεταίρων μας. Και τις περισσότερες και κύριες αφορμές και λαβές τις δώσατε εσείς που εκφράζετε το πολιτικό σύστημα, το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα της λαμογιάς, της κομπίνας, της αρπαχτής (η Siemens ανθρώπους του πολιτικού συστήματος λάδωσε). Και δεν το ισχυρίζονται οι ξένοι μόνο. Το βροντοφωνάζετε εσείς οι ίδιοι.

Που δείχνετε (με άλλο είναι αλήθεια δάχτυλο), οι μεν τους δε, ως τους περισσότερο διεφθαρμένους. Απατεώνες θεωρούν οι Πασόκοι τους δεξιούς, και προτείνουν την σύσταση εξεταστικής για την περίοδο 2004 - 2009. Απατεώνες θεωρούν οι δεξιοί τους Πασόκους, και προτείνουν την σύσταση εξεταστικής για την περίοδο 1980 - 2004.

Και τώρα σας πνίγει το Focus....και βγάλατε τον πατριωτισμό σας στο μεϊντάνι.

Για άλλα πρέπει να ντρεπόμαστε, και διαφορετικούς εχθρούς (εσωτερικούς) να πολεμάμε.

Από τον Ακτιβιστή

Διαβάστε περισσότερα...

Η Αφροδίτη της Μήλου και ο Μωάμεθ

Είναι άλλο να σε θυμώνει που σε έχουν πάρει στο ψιλό (να μη σου πω και στο χοντρό) σε ολόκληρη την Ευρώπη και άλλο να αντιδράς σαν Αγιατολάχ που του κάναν σκίτσο τον Προφήτη...

Υπάρχει μια απόσταση. Ιση με την απόσταση Βερολίνου-Τεχεράνης.

Διότι, στο κάτω-κάτω, δεν μας λένε και τίποτα που δεν το λέμε και μόνοι μας για τον εαυτό μας. Διότι εμείς το φτάσαμε το πράγμα εδώ που έφτασε. Ελέω Ε.Ε. βεβαίως βεβαίως και με τα δικά της στραβά μάτια, αλλά εμείς...

Διότι εμείς είχαμε υπουργούς του κ.κ. Αρσένη, Τσοβόλα, Σουφλιά, Παπαντωνίου, Λαλιώτη, Β. Παπανδρέου, Χριστοδουλάκη, Ρουσόπουλο, Αλογοσκούφη, Παπαθανασίου κτλ κτλ κτλ

Δεν τους είχαν αυτοί! Αυτοί είχαν Ντελόρ, ΑλΜούνια, Τρισέ. Κι όλοι μαζί, τρελή παρέα κάναμε και το γλεντούσαν.

Διότι εμείς διεκδικήσαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες και υποθηκεύσαμε το μέλλον μας για τα επόμενα 387 χρόνια διαλύοντας μετά και τα ολυμπιακά έργα ή πουλώντας τα στους Βατοπεδινούς. Αυτοί μας πούλησαν το C4I, δεν λέω... Αλλά ας μην κάναμε Ολυμπιακούς στο κάτω-κάτω να μην το παίρναμε...

Εμείς τα κάναμε σαν τα μούτρα μας, κύριε Πετσάλνικε που τώρα τα κοιτάτε στους γερμανικούς "καθρέφτες" και δεν σας αρέσουν.

Και για την ακρίβεια: όχι εμείς. ΕΣΕΙΣ!

Αυτά τα "μούτρα" που λοιδορούνται από τους Ευρωπαίους εταίρους ΣΑΣ, είναι τα ΔΙΚΑ σας!

Διότι τα δικά μας μούτρα ΕΣΕΙΣ μας τα κάνατε κρέας!

Αν κάποιος έχει λοιπόν δικαίωμα να διαμαρτύρεται που μας έχουν πάρει στο ψιλό είμαστε εμείς και όχι εσείς, κύριε πρόεδρε της Βουλής.

Για να ξέρουμε και τι λέμε!

Διότι αρκεί που μας κοροϊδεύουν οι άλλοι, ε, μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας.

Υ.Γ.: Α! Κύριε Πετσάλνικε! Σας έχω ιδέα. Αντί να διαμαρτύρεστε και να θέλετε να κάνετε "ντα" τα ξένα περιοδικά γιατί δεν στέλνετε πίσω όλες τις προμήθειες πολεμικού υλικού (τανκς, αεροπλάνα, υποβρύχια) που μας πουλάνε οι Γερμανοί. Γιατί δεν ξεκινάτε και μια καμπάνια για μποϊκοτάζ των γερμανικών προϊόντων και αλυσίδων; Εδώ σε θέλω κάβουρα!

Από το ANemos

Διαβάστε περισσότερα...

Στο δικαστήριο των ελλειμμάτων

Κατηγορούμενε (Καραμανλή), εγέρθητι! Κατηγορείσαι ότι: Παρέλαβες την ελληνική οικονομία στην 35η θέση στη διεθνή κλίμακα ανταγωνιστικότητας και την παρέδωσες στην 71η. Φόρτωσες μέσα σε πέντε χρόνια κάτι περισσότερο από 100 δισ. ευρώ στο δημόσιο χρέος μιας ήδη καταχρεωμένης χώρας. Κατόρθωσες σε μια περίοδο αύξησης του ΑΕΠ με υψηλούς ετήσιους ρυθμούς (38%) να μειώνονται χρόνο με τον χρόνο τα δημόσια έσοδα και,...

από την άλλη, κατόρθωσες να αυξάνεις τις καταναλωτικές δαπάνες του Δημοσίου με ρυθμό 75%- διπλάσιο της αύξησης του ΑΕΠ! Παρέλαβες το κονδύλι της μισθοδοσίας των δημοσίων υπαλλήλων στα 13 δισ. και το έφθασες κοντά στα 22 δισ. μέσα σε μια πενταετία. Και ενώ είχες υποσχεθεί επανίδρυση του κράτους, το φόρτωσες με μερικές εκατοντάδες νέους (άχρηστους) δημόσιους οργανισμούς και μερικές δεκάδες χιλιάδες (πελατειακές) προσλήψεις, προς διευκόλυνση των οποίων ανακάλεσες και τα όποια δειλά βήματα αποκομματισμού είχαν προηγηθεί, περιθωριοποίησες το ΑΣΕΠ και όλες τις ανεξάρτητες αρχές, έδεσες χειροπόδαρα στο κομματικό σου άρμα τη Δικαιοσύνη και εισήγαγες τον φαύλο θεσμό της συνέντευξης.

Κατηγορείσαι, επίσης, ότι: Υπονόμευσες, με χαρακτηριστική επιπολαιότητα, την αξιοπιστία της χώρας και την (ήδη προβληματική) αξιοπιστία των στατιστικών της. Πρώτα με το τέχνασμα της απογραφής του 2004 και το τρικ της αναδρομικής αύξησης του ελλείμματος διά της αλλαγής του τρόπου υπολογισμού των αμυντικών δαπανών. Έπειτα, με τη σουρεαλιστική, κοντοπυράκειο αύξηση του ΑΕΠ (στο οποίο προσμετρήθηκαν η πορνεία και το λαθρεμπόριο). Με τη συστηματική δημιουργική λογιστική, στα χρόνια της πρώτης ευρωεπιτήρησης (όπου τα πλεονάσματα των ασφαλιστικών ταμείων, των ΟΤΑ και των νοσοκομείων αυξάνονταν με μαγικό τρόπο, οι αμυντικές δαπάνες άλλαξαν ξανά τρόπο καταγραφής και οι δαπάνες για τόκους μεταφέρθηκαν με swaps στο μέλλον). Και, τέλος, με τη συστηματική και προκλητική χειραγώγηση των στοιχείων για το έλλειμμα του 2009, το οποίο ξεκίνησε από 3% για να κλείσει τελικά κοντά στο 13% - και αφού είχαν ξεφύγει τα ελλείμματα τόσο του 2007 (3,5% αντί 2,4%) και του 2008 (πάνω από 5% αντί 1,6%).

Κάπως έτσι (και με καλύτερη τεκμηρίωση από την πρόχειρη που προηγήθηκε) θα μπορούσε να διατυπωθεί το κατά Καραμανλή κατηγορητήριο σε ένα υποθετικό, φανταστικό δικαστήριο που θα δίκαζε τα εις βάρος της εθνικής οικονομίας εγκλήματα. Μόνο που τέτοιο δικαστήριο ούτε υπάρχει ούτε μπορεί να υπάρξει. Τα εγκλήματα αυτού του είδους κρίνονται στις κάλπες, όπου και κρίθηκαν ήδη. Και αν ο βαθμός της ενοχής είναι τόσο βαρύς όσο στην περίπτωσή μας, την εκλογική ήττα συμπληρώνει ένα είδος πολιτικής ατίμωσης του ενόχου- η οποία ήδη, σιωπηλά, συνομολογείται στην κοινή συνείδηση, ακόμη και των οπαδών του κόμματός του.

Κι εκεί τελειώνουν όλα. Οι Εξεταστικές Επιτροπές στην Βουλή το μόνο που θα μπορούσαν να προσθέσουν είναι να μετατρέψουν την τραγωδία σε φάρσα και την ιστορική λογοδοσία σε κομματική κλωτσοπατινάδα.

Κι ίσως όχι μόνον αυτό. Η κλωτσοπατινάδα και η εντυπωσιοθηρία, που κατ΄ έθιμον χαρακτηρίζουν τις εργασίες των Εξεταστικών Επιτροπών της Βουλής των Ελλήνων, θα μπορούσαν επίσης να μας εμποδίσουν να δούμε καθαρά το πρόβλημα.

Να αναγνωρίσουμε, δηλαδή, πως, όσο βαριά και ασύγγνωστη κι αν είναι η αμέλεια της καραμανλικής διακυβέρνησης, τα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας δεν τα δημιούργησε αυτή- απλώς τα επιδείνωσε- και πως η αδυναμία προσαρμογής μας στις ευκαιρίες και τους κινδύνους του περιβάλλοντος ευρώ μπορεί να έγινε οξύτερη στα χρόνια της δικής του αφρόντιστης διακυβέρνησης, αλλά οι ρίζες της είναι βαθύτερες και οι αιτίες της δομικές- όσο και οι αιτίες της διαρκούς αποτυχίας των μεταρρυθμίσεων από το 2000 κι έπειτα. Κι αν δεν το αναγνωρίσουμε σωστά το πρόβλημά μας, πώς θα μπορέσουμε να το λύσουμε; Πώς θα πιστέψουμε ότι το πικρό ποτήρι που θα πιούμε, κατά πώς λέει και ο Θ. Πάγκαλος, δεν θα είναι φαρμάκι, αλλά φάρμακο και γιατρικό;

Του Παύλου Τσίμα

Πηγή: Τα Νέα

Από το EPIKAIRO

Διαβάστε περισσότερα...

Πολιτική είναι η τέχνη του οίκτου

Το Rocky είναι η καφετέρια των εφηβικών μου χρόνων. Στη δεκαετία του 80, είχε την λάμψη που είχε και η ομώνυμη ταινία. Και τα νεανικά όνειρα. Λίγο ο έρωτας, λίγο οι υποσχέσεις του, εκείνοι οι δίσκοι βινυλίου που διαβεβαίωναν πως υπάρχει ζωή και εκτός του χωριού, τα πρώτα ποτήρια βαρύ οινόπνευμα, τα καλοκαίρια με ένα μακό μπλουζάκι μόνο και οι χειμώνες με τα βιβλία των μαθηματικών. Είναι δύσκολο να ζεις σε χωριό. Είναι πιο δύσκολο να πεις «θα φύγω απ το χωριό» και να εννοείς θα βρω το δρόμο για να φύγω, όχι να δραπετεύσω. Προχθές, μετά από τριάντα χρόνια, πήγα στο Rocky. Άλλος εγώ, άλλοι και οι άλλοι.

Η τηλεόραση, -όχι η ίδια, μεγάλη πλάσμα πια- έπαιζε ακόμη ποδόσφαιρο, τα ποτήρια γέμιζαν και άδειαζαν κάνοντας έναν ακόμη κύκλο από τους πολλούς που υπάρχουν στα χωριά και οι άνθρωποι κομμάτι αυτών των κύκλων, συνέχιζαν να αγνοούν αν τους δημιουργούν ή απλώς κλείνονται μέσα τους. Είναι δύσκολο να ζεις σε χωριό.

Τριάντα χρόνια μετά, στο Rocky, -στο κάθε Rocky φαντάζομαι-, μπορείς να βρεις όλες τις κατηγορίες ανθρώπων. Και την ιστορία τους. Αυτόν που πάλεψε και τα κατάφερε, αυτόν που δεν πάλεψε αλλά τα κατάφερε, αυτόν που έφαγε την πατρική περιουσία, εκείνον που έμαθε να ζει με τις επιδοτήσεις και την δουλειά των Αλβανών που βρίζει, τον κτηνοτρόφο που του είναι αδιάφορο το τάδε άρωμα και τον άλλο που νομίζει πως αυτό του λείπει. Μπορείς να βρεις την αυθεντικότητα της ελληνικής επαρχίας και την μπασταρδεμένη εκτρωματική της εκδοχή που καβαλάει τζιπ και καπνίζει πούρα. Έτσι είναι το Rocky. Έτσι είναι η Ελλάδα.

Για πρώτη φορά όμως στο Rocky, υπήρχε μια ανησυχία. Όλοι ήταν αντιμέτωποι με έναν συγκεκριμένο και όχι αόριστο φόβο. Πως το τέλος, ένα κάποιο τέλος έρχεται. Τέλος σε αυτό που είχαμε μάθει να έχουμε ως ζωή. Τα ποτά στο Rocky έχουν λιγοστέψει. Και οι μεγάλες κουβέντες ακόμη περισσότερο. Τίποτα δεν είναι όπως παλιά κι ας παίζει ακόμη η τηλεόραση ποδόσφαιρο. Το χειρότερο είναι πως κανένας δεν μπορεί να προσδιορίσει τη θέση του στο αλλαγμένο τοπίο. Απλώς φοβάται. Το Rocky είναι η Ελλάδα, σκεφτόμουν ενώ επέστρεφα στην Αθήνα. Όλοι είναι φοβισμένοι μπροστά στη νέα κατάσταση και ελάχιστοι ελπίζουν.

Φοβάμαι όπως όλοι. Την κατάσταση στην οποία φτάσαμε. Και δεν εννοώ την οικονομική κατάσταση. Εννοώ πως είμαστε τόσο «φτωχοί» όλα αυτά τα χρόνια, που βάλαμε να διαχειριστούν τις τύχες μας δύο πολιτικοί, δύο πρωθυπουργοί, που ενώ η Ελλάδα βουλιάζει, ενώ οι θαμώνες του Rocky ακόμη ανησυχούν, οι ίδιοι δεν έχουν ανοίξει το στόμα τους να πουν μια κουβέντα. Θαμμένοι κάτω από το φορτίο της προσωπικής τους απογοήτευσης, της ευθύνης ή της ανικανότητας; Δεν με ενδιαφέρει. Σημασία έχει πως δεν θα βρείτε πουθενά μια δήλωση του Κώστα Σημίτη ή του Κώστα Καραμανλή. Την ώρα που η χώρα καίγεται, δεν θα βρείτε μια κουβέντα ή μια πράξη ευθύνης των δύο πολιτικών που υπήρξαν ηγέτες της.

Ο Κώστας Σημίτης, αφού διαβεβαίωσε πως ζούμε μέρες εκσυγχρονισμού και μεγάλων έργων, εξαφανίστηκε μόλις ήρθε ο λογαριασμός και εξαργύρωσε αρνητικά την πολλαπλή πολιτική του ήττα. Να κρατήσει δηλαδή την εξουσία ή να εξαφανίσει έστω τον Γιώργο Παπανδρέου. Η οραματική του πολιτική ρήμαξε ταυτόχρονα με τα ολυμπιακά έργα που συμβόλιζαν μια άλλη Ελλάδα. Αφήνοντας οσμή και αναμνήσεις από έντεχνη διαπλοκή και διακομματικά σκάνδαλα.

Ο Κώστας Καραμανλής αφού θεώρησε πως η ανάδειξή του στην εξουσία μέσα από την συγκυριακή πολιτική του «δεν κάνω τίποτα» είναι η χρυσή συνταγή επιτυχίας, κατάφερε να ταυτιστεί όχι με την συνταγή αλλά με το «τίποτα». Κυβέρνησε με μια παρέα κουλτούρας μαγαζιών εθνικής οδού, κουμπάρους και θρησκόληπτους. Ανέθεσε την πραγματική εξουσία σε έναν αγράμματο απόφοιτο Γυμνασίου που τον έριξε τελικά στον λάκκο που άνοιξε η συνεχής υπόγεια δραστηριότητά του και οι συνωμοσίες του. Μέθυσε με την τεχνητή δημοσκοπική του εικόνα ξεχνώντας πως δεν ήταν η αληθινή. Έζησε σε εικονική πραγματικότητα σαν να έπαιζε playstation και θέλησε να δημιουργήσει μια τέτοια πραγματικότητα για τη χώρα. Με ψεύτικα οικονομικά στοιχεία. Στη συνέχεια εγκατέλειψε το ίδιο του το κόμμα την ώρα της καταστροφής για να επιστρέψει στο προφίλ του πλακατζή και γλεντζέ.

Αυτοί οι δύο άνθρωποι υπήρξαν ηγέτες της χώρας και οπαδοί της σιωπής την ώρα που η χώρα βουλιάζει. Την ώρα που ο θαμώνας του Rocky αισθάνεται την ανάγκη να πει την άποψή του και να εκστομίσει αυτοκριτικά «πρέπει να δούμε τα πράγματα αλλιώς» . Και οι δύο υπήρξαν πρωθυπουργοί και μεις τους χειροκροτήσαμε ή έστω τους σεβαστήκαμε ως ηγέτες. Για αυτό σας λέω. Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού όπως συνηθίζουν να λένε. Είναι η τέχνη του οίκτου. Να κάνεις δηλαδή τους άλλους να σε λυπούνται ενώ φταις.

Του Κώστα Βαξεβάνη

Από το Κουτί της Πανδώρας

Διαβάστε περισσότερα...

Στον βωμό του ευρώ......ακόμη και ο Παρθενώνας!!!

Οι Ελληνικές κυβερνήσεις επί σειρά ετών υποθήκευαν κρυφά τη χώρα και το μέλλον των Ελλήνων , για να καλύψουν τα ελλείμματα και την κρατική ρεμούλα.
Δείτε το βίντεο με τις νέες αποκαλύψεις των New York Times . 
Ήθελαν να τιτλοποιήσουν ακόμη και τον Παρθενώνα !!!!

Απολαύστε το αίσχος το αδηφάγων Ελληνικών κυβερνήσεων , που εν αγνοία του Ελληνικού λαού , είχαν υποθηκεύσει κρυφά ολόκληρη τη χώρα !!! 
Βρωμιά και δυσωδία επί σειρά ετών , υποθήκευαν το μέλλον των Ελλήνων , για να καλύψουν τα φαγοπότια τους που οδήγησαν στο σημερινό εξευτελισμό και την Απώλεια της Εθνικής Κυριαρχίας... την οποία παραδίδουν και αυτή ώς θυσία στο βωμό του ευρώ !

Τώρα οι Ευρωπαίοι ζητούν εξηγήσεις και για αυτή τη ρεμούλα !!!



ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...
Από το ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ

Διαβάστε περισσότερα...

Στην ηλικία των ονείρων, εγώ πάλευα για χαρτιά...

«Γεννήθηκα τον Απρίλιο του 1981. Εδώ στην Αθήνα. Στο Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα»… 

Οι γονείς μου ήρθαν στην Ελλάδα με σπουδαστική βίζα. Ο μπαμπάς μου σπούδασε Νομικά, η μητέρα μου Οικονομικά. Αν και πήραν πτυχίο, έκαναν δουλειές άσχετες. Ήρθαν από το Λάγκος, την πρωτεύουσα της Νιγηρίας. Δεν έχω πάει ποτέ. Οι εικόνες που έχω είναι από φωτογραφίες των γονέων και το Διαδίκτυο. Μεγάλωσα στην Πλ. Αμερικής. Τότε ήμασταν μόνο δύο οικογένειες Αφρικανών σε όλη τη γειτονιά. Μέναμε στο ισόγειο. Ήταν δύσκολα χρόνια. Θυμάμαι ότι οι γονείς μου ήταν επιφυλακτικοί. Δύσκολα με άφηναν να βγω έξω. Σαν να ήθελαν να με προστατέψουν από κάτι. Κάθε τόσο μου έλεγαν: «Νίκο πρόσεχε, δεν είσαι σαν τα άλλα τα παιδιά. Εσύ είσαι ξένος και αν γίνει καμιά στραβή, εσένα θα κοιτάξουν στραβά». Τεσσάρων χρονών πήγα στο νηπιαγωγείο. Πέρασα καλά γιατί ήμασταν μαζί με τον ξάδελφό μου τον Μανώλη. Είχαμε μια κοινή φίλη, τη Μαργαρίτα. Πολύ όμορφη. Ελληνίδα από μητέρα Ρωσίδα. Ήμασταν οι «ξένοι» του νηπιαγωγείου…

●●●
ΜΕΧΡΙ έξι χρονών, με τους γονείς μου μιλούσα αγγλικά και γιορουμπά (η γλώσσα της φυλής των γονιών μου). Όταν μπήκα στο δημοτικό σκεφτόμουν πρώτα στα αγγλικά ή στα γιορουμπά και μετά εκφραζόμουν στα ελληνικά. Περνούσα με άνεση από τη μια γλώσσα στην άλλη. Σαν να έμενα σε ένα σπίτι και να περνούσα από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Με τους γονείς μου άρχισα να μιλάω συνέχεια ελληνικά κοντά στην εφηβεία. Αγγλικά μιλάγαμε όταν κάναμε κάποια θεωρητική συζήτηση. Γιορουμπά όταν συζητούσαμε τα οικογενειακά ή όταν τσακωνόμασταν. Ελληνικά όταν ήμασταν ευδιάθετοι και χαλαροί. Είμαι τρίγλωσσος λοιπόν. Όχι, τετράγλωσσος. Αργότερα έμαθα και γαλλικά. Αποτελώ, βέβαια, εξαίρεση. Τα περισσότερα παιδιά Νιγηριανών μεταναστών που ξέρω, δεν γνωρίζουν γιορουμπά, επειδή δεν τα χρησιμοποιούν. Έχω κουλτούρα και νοοτροπία ελληνική. Την ίδια στιγμή έχω κρατήσει στοιχεία από την κουλτούρα των γονιών μου. Αυτό με βοηθάει, δεν ξέρω πώς να το εξηγώ, με φέρνει σε μια ισορροπία, συναισθηματικά και πνευματικά.
●●●
ΠΗΓΑ στο 605ο Δημοτικό Αθηνών. Στην Πλ. Αμερικής. Εκεί έχασα το κέφι μου. Αρχίζω και καταλαβαίνω ότι «μεγάλε είσαι διαφορετικός». Ήμουν το μόνο παιδί «ξένο» και μαύρο του σχολείου. Τι σημαίνει να νιώθεις διαφορετικός; Με μια φράση σημαίνει να είσαι πάντα στην τσίτα. Γιατί κάποιος θα πει κάτι για το χρώμα ή την καταγωγή σου. Θυμάμαι τον εαυτό μου στο δημοτικό μονίμως στην τσίτα. Ο θυμός ήταν το όπλο μου. Να με φοβάται οποιοσδήποτε προσπαθεί να με προσβάλει ή να με μειώσει. Το δημοτικό ήταν το πιο σκληρό κομμάτι της ζωής μου. Είχα μόνο δυο καλούς δασκάλους. Αν έμαθα κάτι, το οφείλω σε αυτούς. Θυμάμαι και μια κακή δασκάλα. Μας ρώτησε μια μέρα τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε. Όταν ήρθε η σειρά μου είπα ότι θέλω να γίνω δικηγόρος. Τα παιδιά συνήθως θέλουν να μοιάσουν στον μπαμπά τους. Γέλασε κυνικά και σχολίασε «σιγά μη γίνεις και δικηγόρος». Έχουν περάσει είκοσι χρόνια και το θυμάμαι σαν χθες.
●●●
ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ απελευθερώθηκα. Πήγα στο 41ο Γυμνάσιο Αθηνών, στην Πλ. Αμερικής. Εκεί έκανα τις πρώτες πραγματικές παρέες. Άρχισα να «ξεχνάω» πως είμαι διαφορετικός. Όχι γιατί δεν υπήρχαν αυτοί που μου το θύμιζαν. Απλά κατάλαβα ότι κάποιος σε θέλει «διαφορετικό» επειδή θέλει να νιώσει ανώτερος. Είναι ένα παιχνίδι εξουσίας. Τότε εσύ ο «διαφορετικός» πρέπει να τον κοιτάξεις στα μάτια, χωρίς φόβο. Γιατί αύριο θα είσαι πάλι εκεί. Και πρέπει να μην είσαι με χαμηλό το κεφάλι. Πολλές φορές με βοηθούσε και η σωματική μου διάπλαση, ώστε αυτοί που δεν έπαιρναν από λόγια, να με φοβούνται αλλιώς. Ήμουν σκληρός σε όσους ήταν σκληροί μαζί μου. Και έβλεπα ότι έτσι αποκτούσα σεβασμό. Και όταν αποκτάς σεβασμό, αποκτάς και αυτοπεποίθηση… Στο λύκειο βελτιώθηκα θεαματικά στα μαθήματα. Χωρίς να πάω φροντιστήριο φυσικά. Δεν είχα αυτή τη δυνατότητα. Οι γονείς μου έδιναν πολύ μεγάλη σημασία στο σχολείο. Ήθελαν οπωσδήποτε να πάω στο πανεπιστήμιο…
●●●
ΜΕΤΑ το λύκειο ήρθε το χαστούκι το μεγάλο. Έδωσα Πανελλήνιες, πέρασα στο ΤΕΙ Αθήνας, Μηχανολογία Ιατρικών Οργάνων. Πέρασα στους πρώτους στη σχολή. Το πρώτο χαστούκι ήρθε όταν άκουγα τους συμμαθητές μου στο λύκειο να λένε: «Εμένα μου ήρθε το χαρτί, εσένα;». Τι είναι αυτό το χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα, αναρωτιόμουν. Τότε πήγα στον δήμο και τους είπα: «Υπάρχει ένα χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα». Μου εξήγησαν ότι ήταν το χαρτί για τη στρατιωτική θητεία. Ο υπάλληλος πρόσθεσε: «Εσύ μην περιμένεις χαρτί. Εσείς δεν γράφεστε στα δημοτολόγια». Εμείς, ποιοι είμαστε εμείς, αναρωτήθηκα. Το απώθησα όμως. Δεν ήθελα να το συνειδητοποιήσω και να το δεχτώ.
●●●
ΜΙΑ ΜΕΡΑ με σταμάτησαν στον δρόμο. Μου ζήτησαν τα χαρτιά. Δεν είχα. Όλοι οι φίλοι μου είχαν να δείξουν τις ταυτότητές τους. Εγώ τίποτα. Πήγα σπίτι αναστατωμένος. «Εγώ τι έχω να δείξω όταν μου ζητούν χαρτιά;» ρώτησα τους γονείς. Δεν ήξεραν τι να μου απαντήσουν. Το μόνο που μπορούσα να έχω επάνω μου ήταν η ληξιαρχική πράξη γέννησης, από το Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα». Ήταν η ταυτότητά μου. Δεν μπορούσα να βγάλω καν νιγηριανό διαβατήριο. Έπρεπε να έχω τουλάχιστον πιστοποιητικό γέννησης. Δεν είχα. Δεν υπήρχε καν πρεσβεία της Νιγηρίας εδώ. Έγινα άπατρις…
●●●
ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΗΚΑ για μήνες. Τελικά κατάφερα να κάνω αίτηση για άδεια παραμονής στο Αλλοδαπών. Όταν πήγα εκεί, οι αστυνομικοί με έβλεπαν σαν να ήμουν εξωγήινος. Πώς είναι δυνατόν και δεν έχεις ελληνική ταυτότητα, μου έλεγαν! Έκανα αίτηση για άδεια παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους. Δεν προβλεπόταν τίποτα άλλο για την περίπτωσή μου. Μου έδωσαν έναν αριθμό πρωτοκόλλου. Χωρίς φωτογραφία, χωρίς όνομα. Αυτό ήμουν για το κράτος. Μέχρι που με σταμάτησαν μια μέρα για εξακρίβωση στοιχείων. Όταν τους έδειξα αυτό το χαρτί με πήγαν στο τμήμα. Στο Ακροπόλεως. Μου είπαν να περιμένω μέχρι να έρθει σήμα από τη Γενική Ασφάλεια. Πέρασε ολόκληρη μέρα και σήμα δεν ήρθε. Ο επόμενος διοικητής είπε να με κλείσουν μέσα. Έπαθα σοκ. Με έκλεισαν στο κελί με άλλους κρατούμενους. Κλεφτρόνια, τσαντάκηδες, τοξικομανείς. Ήμουν 19 χρονών. Ένιωθα φοβισμένος και ταπεινωμένος.
●●●
ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ της υπόθεσης ήταν ότι υπήρχε ο καλός και ο κακός διοικητής. Όταν ερχόταν ο καλός με έβγαζαν από το κελί και καθόμουν σε ένα γραφείο. Όταν ερχόταν ο κακός με ξανάβαζαν στο κελί. Μέχρι που έπειτα από τρεις μέρες, ο καλός αποφάσισε να πάμε μαζί στη Γενική Ασφάλεια, να βρούμε τον φάκελό μου. Με έβαλαν σε ένα αυτοκίνητο, με συνοδεία, σαν υπόδικος. Θυμάμαι ότι κατεβήκαμε σε ένα υπόγειο και μετά βρεθήκαμε μπροστά σε ένα γραφείο γεμάτο συρτάρια και φακέλους. Έκαναν μόνο πέντε λεπτά να βρουν τον φάκελο! Με άφησαν ελεύθερο. Δεν ξεχνάω ότι ο καλός διοικητής μού ζήτησε συγγνώμη…
●●●
ΑΥΤΟ ΠΟΥ έγινε, μου άφησε μια τεράστια απογοήτευση. Μου έμεινε κυρίως ο φόβος της αδικίας. Ότι μπορεί να βρεθεί κάποιος πίσω από τα κάγκελα χωρίς να καταλάβει το πώς και το γιατί. Στην ηλικία που κάνεις τα πιο ωραία όνειρα εγώ πάλευα για χαρτιά. Έτρεχα να λύσω το πρόβλημα της άδειας παραμονής για να μη βρεθώ ξανά στο κελί. Πόσες ατελείωτες ώρες, μέρες, εβδομάδες έχω χάσει σε ουρές, δήμους, περιφέρειες. Τελικά την πήρα την κανονική άδεια. Έληξε δέκα μέρες μετά αφού την πήρα! Ξανά ουρές, μέρες χαμένες, ζωή χαμένη. Τι μου έχει μείνει; Η απορία. Γιατί το κάνουν αυτό;
Όλα αυτά μού έκοψαν τα φτερά. Είχα μια κάθετη πτώση στα μαθήματα. Ειδικά από τότε που ήθελα να πάω για Εrasmus. Με δέχτηκαν στο Ντάντι της Σκωτίας και δεν μπορούσα να πάω. Δεν είχα χαρτιά. Από τότε άρχισε αυτό που θα έλεγα «αποξένωση». Έγινα ξένος με το ζόρι. Έπρεπε να ψάξω να βρω τι είμαι. Αυτό συνεχίστηκε και συνεχίζεται ακόμα… Παρ΄ όλα αυτά δεν μασάω και συνεχίζω. Το μέλλον πώς το βλέπω; Σκληρή δουλειά και Κeep walking που λέει και η διαφήμιση… Πώς ένιωσα όταν άκουσα για το καινούργιο νομοσχέδιο; Ότι δεν μπορώ να φέρω πίσω όσα έχασα, αλλά από εδώ και πέρα το μέλλον είναι στα χέρια μου. Ότι μπορώ να προσφέρω στον εαυτό μου. Και στη χώρα μου. Ποια είναι η χώρα μου; Η Ελλάδα φυσικά…»
Από την εφημερίδα Ταχυδρόμος

Διαβάστε περισσότερα...

Σε απόγνωση ο αγροτικός κόσμος

Μπροστά στην εκκωφαντική σιωπή του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, σβήνουν και οι τελευταίες ελπίδες για σωτηρία των σιτοπαραγωγών της Μαγνησίας. Η αποχώρηση από τα αγροτικά μπλόκα κάθε άλλο παρά συνεπάγεται με λύση των αγροτικών προβλημάτων. Περί τους 9.000 τόνους σιτηρών «σαπίζουν» στα ασφυκτικά γεμάτα σιλό σε όλο το νομό, με τους παραγωγούς να μην μπορούν ούτε καν να εισπράξουν τα ελάχιστα για τη διάθεση των προϊόντων τους.  

Σε τρεις διαγωνισμούς που έγιναν από το περασμένο καλοκαίρι για τη διάθεση των σιτηρών δεν εμφανίστηκε ούτε ένας ενδιαφερόμενος! 

Παρά τα αρίστης ποιότητας σιτηρά, οι παραγωγοί πεινούν, βιώνοντας τη χειρότερη περίοδο των τελευταίων δεκαετιών. Στο αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί, οι σιτοπαραγωγοί φθάνουν στο σημείο να... παρακαλούν για ακραία καιρικά φαινόμενα που θα προκαλέσουν ζημιές στα σιτηρά της Ευρώπης, μήπως και καταφέρουν να πουλήσουν!

«Κάτι πρέπει να γίνει. Τι, δεν ξέρω», έλεγε με απόγνωση σε συνέντευξη Τύπου, χθες το μεσημέρι, ο πρόεδρος της ΕΑΣ Βόλου, Νικήτας Πρίντζος, προαναγγέλλοντας ευρεία σύσκεψη της τοπικής Ένωσης μέσα στην ερχόμενη εβδομάδα.

ΤΑ ΜΠΛΟΚΑ ΔΙΑΛΥΘΗΚΑΝ

Το κλίμα ανασφάλειας, πλήρους απόγνωσης αλλά και το πρόβλημα επιβίωσης που αντιμετωπίζει πλέον ο αγροτικός κόσμος της Μαγνησίας και δη, οι σιτοπαραγωγοί, μετέφερε χθες, σε συνέντευξη Τύπου, ο πρόεδρος της ΕΑΣ Βόλου, Νικήτας Πρίντζος.

«Η αποχώρηση από τα μπλόκα δεν έλυσε σε καμία περίπτωση τα προβλήματα. Το παρόν είναι προβληματικό και το μέλλον άδηλο για τη γεωργία», τόνισε ο ίδιος, επισημαίνοντας ότι Πολιτεία και αγρότες δεν κατάφεραν να συμπράξουν και να δημιουργήσουν όραμα για το μέλλον της αγροτικής οικονομίας. «Η Ελλάδα δεν είχε ποτέ αγροτική πολιτική. Εδώ και 20 χρόνια πορεύεται με τον αυτόματο πιλότο των Βρυξελλών», κατήγγειλε, εξηγώντας γιατί οι αγρότες κάθε Ιανουάριο βγαίνουν στους δρόμους με τα τρακτέρ, για να εισπράξουν ψίχουλα, υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα που τον επόμενο χρόνο τους οδηγεί στο ίδιο ραντεβού στα μπλόκα.

Ο κ. Πρίντζος έκανε λόγο για γήρανση της αγροτικής παραγωγής που πλέον οδηγείται στον αφανισμό. «Οι νέοι φεύγουν, τα χωριά ερημώνουν, τα τσιφλίκια ξαναδημιουργούνται. Τα καρτέλ ευημερούν και δεν υπάρχει καμία προοπτική. Η χώρα αργοπεθαίνει, αφού παράγουμε πολύ λιγότερα από όσα χρειαζόμαστε για να ζήσουμε», είπε περιγράφοντας με μελανά χρώματα την πορεία της αγροτιάς.

ΛΕΙΠΟΥΝ ΟΙ ΑΓΟΡΑΣΤΕΣ

Ο πρόεδρος της ΕΑΣ Βόλου, εστίασε στην περίπτωση των σιτηρών.

Εννέα χιλιάδες τόνοι βρίσκονται στοιβαγμένοι στα σιλό του νομού και παραμένουν αδιάθετοι ήδη από το καλοκαίρι. Στους τρεις διαγωνισμούς της ΕΑΣ Βόλου, το ενδιαφέρον αγοράς των ντόπιων σιτηρών ήταν μηδενικό.

Κι ενώ η μεγάλη παραγωγή σιτηρών σε παγκόσμιο επίπεδο προκαλεί κατρακύλισμα των τιμών, οι παραγωγοί της Μαγνησίας, σκέφτονται ακόμη και να τα πουλήσουν για ζωοτροφές. Παρά την άριστη ποιότητά τους, οι χαμηλές τιμές, έχουν υποκινήσει το ενδιαφέρον των κτηνοτρόφων.

«Η πτώση των τιμών θα συνεχιστεί και η κατάσταση θα γίνει ακόμη πιο δύσκολη αν στις διεθνείς αγορές δεν επικρατήσουν άσχημα καιρικά φαινόμενα», δεν δίστασε να πει ο κ. Πρίντζος.

ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΣΙΩΠΑ

Κι ενώ οι τελευταίες ελπίδες των σιτοπαραγωγών κρέμονταν από τα χείλη του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, στην πρόσφατη συνεδρίαση με τις ΕΑΣ, έσβησαν και οι τελευταίες ελπίδες.

«Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου, δεν είχε να μας πει τίποτα!», είπε εμφανώς δυσαρεστημένος ο Πρόεδρος της ΕΑΣ Βόλου.

Όπως πρόσθεσε, στη σύσκεψη, ακούστηκαν μόνο οι εκπρόσωποι των ΕΑΣ, που ζήτησαν τη δημιουργία παρατηρητηρίου τιμών και ενός φορέα που θα αναλαμβάνει να συγκεντρώνει τις ποσότητες των σιτηρών και την οργάνωση διαγωνισμών για τη διάθεσή τους. «Ούτε καν μπήκαμε στον κόπο να θίξουμε το θέμα των τιμών. Να πεθαίνεις στη δίψα και να μην ζητάς ούτε σταγόνα νερού...», έλεγε με νόημα ο κ. Πρίντζος, αναφερόμενος στις κλειστές υπουργικές πόρτες που βρίσκει ο αγροτικός κόσμος για κάθε οικονομικής φύσης αίτημά του εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.

Ο κ. Πρίντζος αναφέρθηκε στην προγραμματισμένη για την ερχόμενη εβδομάδα σύσκεψη της ΕΑΣ Βόλου, όπου θα εξεταστούν τα προβλήματα του αγροτικού κόσμου. Προειδοποίησε όμως με δυναμικότερες αγροτικές κινητοποιήσεις. «Ο αγρότης θα πεινάσει. Αυτό μπορεί να το αντέξει. Αν όμως πεινάσει το παιδί του, όχι μόνο θα ξανακατέβει στο δρόμο, αλλά θα ξηλώσει και τα πεζοδρόμια», είπε χαρακτηριστικά.

ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ ΠΡΟΣ ΔΗΜΟ

Στο περιθώριο της συνέντευξης Τύπου, ο κ. Πρίντζος, δεν έκρυψε τη δυσαρέσκειά του για τον αποκλεισμό της ΕΒΟΛ από το διαγωνισμό του Δήμου Βόλου για την προμήθεια γάλακτος σε 250 εργαζομένους του καθημερινά.

Ο κ. Πρίντζος, αν και δήλωσε ότι δεν υπήρχε πρόθεση αποκλεισμού της ΕΒΟΛ από το Δήμαρχο Βόλου, δεν έκρυψε τη δυσαρέσκειά του, για τη μη πρόσκληση της τοπικής γαλακτοβιομηχανίας στο διαγωνισμό. Ο ίδιος, ισχυρίστηκε ότι η ΕΒΟΛ δεν συμμετείχε επί σειρά ετών στο διαγωνισμό, σεβόμενη αίτημα του Δήμου για τη χρήση των διατακτικών για το γάλα, ως επιταγών ανά εξάμηνο, προκειμένου οι εργαζόμενοι να προμηθεύονται τα απαραίτητα από τοπικές επιχειρήσεις τροφίμων. Όπως εξήγησε, ο Δήμος Βόλου, αντί για τη σύναψη συνεργασίας με κάποια γαλακτοβιομηχανία προκειμένου να προμηθεύει τους 250 εργαζομένους του καθημερινά με γάλα, είχε προτιμήσει να εκδίδει κάθε μήνα αντίστοιχες επιταγές, προκειμένου οι εργαζόμενοι να ψωνίζουν τα απαραίτητα από ντόπιες επιχειρήσεις τροφίμων. «Ήταν ένα πάγιο καθεστώς και σεβαστήκαμε τα δεδομένα που ίσχυαν», είπε ο κ. Πρίντζος.

ΕΛΕΝΗ ΧΑΝΟΥ

Από την εφημερίδα Ελευθερία

Διαβάστε περισσότερα...