Η (χαμένη) τιμή της αλήθειας

Επί της ουσίας: Ο κ. Γιώργος Βότσης σε άρθρο του στην «Ε» (24.VIII.2009) ζητά από «ορισμένους αδιάντροπους να βάλουν χαλινάρι στο στόμα τους» για την κριτική που έκαναν στον κ. Περικλή Κοροβέση περί όσων ο ίδιος είπε για την Αριστερά εν σχέσει με τις μίζες της Ζήμενς, ανακυκλώνοντας -πάντα κατά τον κ. Βότση- όσα εκείνος είχε γράψει σε άλλο άρθρο του, πάλι στην «Ε», στις 13.7.2009.
Για να ξέρουμε για τι μιλάμε, ο κ. Βότσης αναδημοσιεύει στο δεύτερο άρθρο του το «επίμαχο», όπως το προσδιορίζει ο ίδιος, χωρίο του πρώτου, το οποίον κατά λέξιν έλεγε τα εξής:
«...Οι δραστηριότητες της "Ζίμενς" στη χώρα μας έχουν μια εξόχως ενδιαφέρουσα προϊστορία διάστικτη από σκανδαλωδώς χαριστικές πολιτικές ενέργειες. Η κορυφαία το 1990: Η τότε "οικουμενική" κυβέρνηση του Ξεν. Ζολώτα απεφάσισε να ακυρώσει διεθνή διαγωνισμό για την ψηφιοποίηση του ΟΤΕ, που έβαινε προς προκλητικά χαριστική κατακύρωση στη "Ζίμενς" σε σύμπραξη με την Intracom του Σωκ. Κόκκαλη και να προκηρύξει νέο. Και ξαφνικά παρενέβησαν από κοινού οι τρεις πολιτικοί ηγέτες (Αν. Παπανδρέου, Κ. Μητσοτάκης και Χ. Φλωράκης), ανέτρεψαν πραξικοπηματικά την κυβερνητική απόφαση και η κατακύρωση ολοκληρώθηκε -ανοίγοντας διάπλατα το δρόμο για τη συναινετική διαπλοκή και όσα έκτοτε ακολούθησαν. Ανεπιβεβαίωτες φήμες, που ουδέποτε διερευνήθηκαν, προσδιόριζαν τότε τη "μίζα" σε δύο δισ. δρχ. για το κομματικό ταμείο του ΠΑΣΟΚ, άλλα τόσα για τη Ν.Δ. και ένα δισ. για τον ενιαίο τότε "Συνασπισμό". Ποια είναι η όλη αλήθεια, ο Θεός και η ψυχή τους. Το απολύτως βέβαιο κι εύγλωττο είναι το πολιτικό ομόθυμο αρχηγικό πραξικόπημα...».
Μάλιστα, προς επίρρωσιν της άποψής του, ότι δηλαδή επρόκειτο για «ομόθυμο πολιτικό πραξικόπημα» των τριών αρχηγών (Μητσοτάκη, Παπανδρέου, Φλωράκη), ο αρθρογράφος λίγο παρακάτω στο ίδιο άρθρο προσθέτει:
«Θέλουν τώρα να πιστέψουμε ότι το αρχηγικό πραξικόπημα έγινε μόνο και μόνο για το καλό του ΟΤΕ (και της... πατρίδας!) και να δεχθούμε ότι ήταν ανίκανος ο αείμνηστος Ξεν. Ζολώτας, που αρνήθηκε με σθένος να συνδέσει το όνομά του με ένα τεράστιο σκάνδαλο; Ε, όχι...».
Τα πράγματα δεν έγιναν έτσι! Δεν θα μπούμε στην προϊστορία της ιστορίας και πώς από τον Σεπτέμβριο του 1986, μετά από εισήγηση της κυρίας Βάσως Παπανδρέου, μπήκε ταφόπλακα στην ΕΛΒΗΛ και την προσπάθεια των Ελλήνων επιστημόνων να αποκτήσουμε εγχώρια ψηφιακή τεχνολογία, αποφασίζοντας την «επιλογή δύο συστημάτων τεχνολογίας της Ερικσον και της Ζήμενς», αλλά θα σταθούμε από τον Μάρτιο του 1988 και ύστερα.
Τότε, ο πολύς Θεοφάνης Τόμπρας και όχι η Οικουμενική, υλοποιώντας απόφαση του Ανδρέα, αποφάσισε να αναθέσει στη Ζήμενς-Τηλεβιομηχανική και στην Ιντρακόμ την προμήθεια 84.000 ψηφιακών κυκλωμάτων και 20.000 ψηφιακών παροχών δαπάνης 6,6 δισ. δραχμών (συμβάσεις με τις δύο Εταιρείες 7170 και 7160/30.3.1988).
Κι όχι μόνον αυτά. Αλλά κυρίως: με βάση τις συμβάσεις αυτές ο ΟΤΕ ανέλαβε ισχυρές νομικές δεσμεύσεις έναντι των δύο Εταιρειών να προμηθευτεί στο εξής από αυτές όλα τα ψηφιακά που θα χρειαζόταν για το διάστημα 1989-1993, αξίας 70 δισ. δραχμών. (Αυτή η δέσμευση είναι και το «ψητό» της υπόθεσης.)
Αμέσως ο Θεοφάνης Τόμπρας (τον Μάιο του 1989) σε εκτέλεση της παραπάνω συμβατικής δέσμευσης του ΟΤΕ έσπευσε να αναθέσει στις δύο Εταιρείες 470.000 ψηφιακές αξίας 32,5 δισ. δραχμών.
Με αυτήν την απόφαση διαφώνησαν οι συνδικαλιστές τής (κατά τα άλλα «χρηματιζόμενης») Αριστεράς, εκπρόσωποι στο Δ.Σ. του ΟΤΕ, κ. Στρατούλης και κ. Χριστοφορίδης. Σε συνέντευξη Τύπου κατήγγειλαν τις δεσμεύσεις του ΟΤΕ έναντι των δύο Εταιρειών, οι οποίες μάλιστα λειτουργώντας ως καρτέλ μοιράζονταν μεταξύ τους τις δουλειές.
Με τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων οι δύο συμβάσεις δεν υπογράφηκαν κι αναβλήθηκαν για μετά τις εκλογές.
Επί κυβέρνησης Τζαννετάκη η νέα διοίκηση του ΟΤΕ με πρόεδρο τον αείμνηστο Τάσο Μήνη (επίσης βασανισθέντα επί Χούντας, του έσπασαν τα κόκαλα), επανεξέτασε τις συμβάσεις, μείωσε το τίμημα κατά 6 δισ. δραχμές και ταυτοχρόνως κατέληξε σε πόρισμα ότι το τυχόν σπάσιμο των συμβάσεων Τόμπρα θα ανάγκαζε τον ΟΤΕ να πληρώσει αποζημιώσεις πολλών δισ. δραχμών.
Ως εκ τούτου η Διοίκηση Μήνη-Κιουλάφα εισηγήθηκε τον Ιανουάριο του 1990 στον Πρωθυπουργό της Οικουμενικής Ξενοφώντα Ζολώτα και τους τρεις αρχηγούς (Μητσοτάκη, Παπανδρέου, Φλωράκη): ή να δεχθούν τις νέες βελτιωμένες συμβάσεις ή να εμπλακούν σε ατέρμονες δικαστικές διαμάχες με κόστος πολλών δισ. και ταυτοχρόνως την αδυναμία του ΟΤΕ να ικανοποιήσει για πολλά χρόνια τις πάνω από 1.000.000 εκκρεμείς αιτήσεις για νέες τηλεφωνικές συνδέσεις.
Ηταν προφανές ότι για το «καλό της πατρίδας», καθώς ειρωνεύεται ο κ. Βότσης, οι τρεις αρχηγοί δεμένοι χειροπόδαρα απ' τις συμβάσεις Τόμπρα (-Ανδρέα) προέκριναν την πρώτη λύση, χωρίς να διαφωνήσει ο Ξενοφών Ζολώτας, καθώς, πάλι λάθος, λέει ο κ. Βότσης.
Ο μόνος που διεφώνησε ήταν ο τότε υπουργός κ. Γ. Κεφαλογιάννης, αλλά δεν παραιτήθηκε. Αντιθέτως η ΟΜΕ-ΟΤΕ εκτίμησε την απόφαση ως «θετική» και ως τη «μόνη δυνατή λύση» δεδομένων των δεσμεύσεων Τόμπρα (συμβάσεις 7170 και 7160 του 1988).
Προσέτι, ο Χαρίλαος Φλωράκης, όπως τοποθετήθηκε τότε δημοσίως ως εκπρόσωπος του Ενιαίου Συνασπισμού ζήτησε: αμέσως μετά την υπογραφή να βρεθούν τρόποι ώστε «να σπάσουν οι νομικές δεσμεύσεις του ΟΤΕ έναντι των δύο Εταιρειών», να απεξαρτηθεί ο Οργανισμός απ' το μονοπώλιο του καρτέλ Ζήμενς - Ιντρακόμ και για «τις μελλοντικές του ανάγκες να γίνονται ανοιχτοί διαγωνισμοί».
Απ' αυτό το συνοπτικό χρονικό (τα εκτενή στοιχεία του οποίου υπάρχουν κι έχουν δημοσιευθεί με χαρτιά και ντοκουμέντα) η επιλεκτική μνήμη (για την οποίαν κατηγορεί άλλους) του κ. Βότση δεν φαίνεται να ανακαλεί τίποτα, παρά μόνον σπερμολογίες. Ούτε ο Ξενοφών Ζολώτας διεφώνησε, ούτε φυσικά οι προτροπές Φλωράκη πραγματοποιήθηκαν.
Εγινε ακριβώς το αντίθετο. Οι Ζήμενς, Κόκκαλης Ιντρακόμ ελάμβαναν έκτοτε συστηματικώς απευθείας αναθέσεις από τις κυβερνήσεις Μητσοτάκη, Ανδρέα -με τη Ζήμενς από το 1994 κι ύστερα να διαθέτει το 8% των ετησίων εισόδων της στη χώρα για λάδωμα των δύο εναλλασσομένων στην εξουσία κομμάτων, φθάνοντας το 1997 επί κυβέρνησης Σημίτη να υπογράψει την κορυφαία της σύμβαση (την 8002), γνωστή και ως «Μητέρα όλων των Μιζών».
Κατηγορεί ο κ. Βότσης την Αριστερά ότι δεν έχει απαντήσει σε όλα αυτά. Κι εδώ κάνει λάθος!
Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του χρονικού περιγράφεται για τελευταία φορά στην «Αυγή» 23/8/2009 σε άρθρο του κ. Δημήτρη Στρατούλη.
Αν ο κ. Βότσης πιστεύει ότι ο κ. Στρατούλης ψεύδεται, ας τον κατηγορήσει ευθέως.
Αντιθέτως ο κ. Βότσης αναλώνεται σε ανύπαρκτα γεγονότα, όπως ότι η κυβέρνηση Ζολώτα «ακύρωσε διεθνή διαγωνισμό», ενώ στην πραγματικότητα δεν μπορούσε καν να προβεί σε τέτοιον διαγωνισμό. (Πόρισμα Μήνη)
Αβασάνιστα γράφει ότι «παρενέβησαν ξαφνικά από κοινού οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί», ενώ αντιθέτως δέχθηκαν αναγκαστικώς την εισήγηση Μήνη (μήπως «τα 'παιρνε» κι αυτός;), ενώ καταφεύγει σε «ανεπιβεβαίωτες φήμες», καθώς ο ίδιος παραδέχεται (!) ότι «προσδιόριζαν τη μίζα σε δύο δισ. δραχμές για το ΠΑΣΟΚ, άλλα τόσα για τη Ν.Δ. κι ένα δισ. για τον Συνασπισμό».
Δεν ήξερα ότι οι «ανεπιβεβαίωτες φήμες» είναι η πρώτη ύλη για τη σοβαρή δημοσιογραφία, αλλά θα το μάθω κι αυτό -με «όποιον δάσκαλο καθήσω».
«Ποια είναι η αλήθεια, ο Θεός και η ψυχή τους» συνεχίζει ο κ. Βότσης. Ουδεμίαν σχέσιν με την αλήθεια είχεν έκπαλαι ο Θεός (όστις είναι «ένα παιδί που παίζει») και η ψυχή οποιουδήποτε, όταν μάλιστα του την κακολογούν μετά θάνατον οι άλλοι, όπως εν προκειμένω ο κ. Βότσης σμιλεύει τη μνήμη πολλών νεκρών που δεν μπορούν να απαντήσουν.
Λέει ο κ. Βότσης για «φήμες που ουδέποτε διερευνήθηκαν» -γιατί δεν τις διερεύνησε ο ίδιος; Κι αφού δεν μπόρεσε να τις διερευνήσει ώστε να εξακριβώσει αν είναι αληθινές, πώς τις επικαλείται;
Κατόπιν τούτων κι άλλων (αλλά το πράγμα θα καταντήσει πολύ άχαρο), δεν ξέρω ποιος πρέπει να βάλει «χαλινάρι στο στόμα του» και ποιος είναι «αμετροεπής». Ξέρω όμως ότι χρειάζεται «έρκος οδόντων».
Στο χωριό μου όταν κατηγορείς κάποιον χωρίς στοιχεία ότι είναι κλέφτης (ή οτιδήποτε άλλο), μόνον και μόνον για να του δώσεις τάχα μου την ευκαιρία να σου αποδείξει ότι δεν είναι ελέφας, ή σου κόβουν την καλημέρα, ή σε παίρνουν για ένα είδος Πάγκαλου ικανού να κακολογήσει και τη μάνα του.

Κι ένα τελευταίο, για να μη βρικολακιάσει κι ο Χαρίλαος. Γράφει ο κ. Βότσης κατά λέξιν στο άρθρο του της 24.VIII.2009: «Ο Χαρ. Φλωράκης με τον οποίον είχα τότε πολύ καλές σχέσεις (...) αντέδρασε γελώντας όταν τον ρώτησα αν ο "Συνασπισμός" το τσέπωσε το ένα δισ. "Και σαν χωρατό είναι κακό, Γιώργη...". "Τόσο χωρατό, καπετάνιε, όσο και το ότι ο Κόκκαλης ενισχύει το κόμμα;" αντέτεινα. Σοβάρεψε απότομα και ξεστράτισε την κουβέντα»...
Προσωπικώς δεν ξέρω -κι εγώ γνώριζα τον Χαρίλαο- αν «ξεστράτισε την κουβέντα» ο θυμόσοφος ηγέτης, ωστόσο βασίζομαι στα λεγόμενα του κ. Βότση (ο Χαρίλαος δεν ζει για να τον διαψεύσει) και δέχομαι ότι, όντως, ο Φλωράκης «ξεστράτισε την κουβέντα». Ισως γιατί παραήταν πια «κακό το χωρατό, Γιώργη», ίσως κι από στενοχώρια.
Είναι ενίοτε και θέμα ευγένειας, όταν κάποιος σε ρωτάει κατάμουτρα αν τα 'πιασες Καπετάν αντάρτη μου, να μην τον αποπάρεις, αλλά απλώς να αποστρέψεις το πρόσωπο...»
Του Στάθη από την Ελευθεροτυπία μέσω TVXS

Διαβάστε περισσότερα...

Γεράσαμε με τους υπεράνω κριτικής...

Συντροφικούς εκβιασμούς, λοιδορίες και απειλές, είδε ο αρθρογράφος της Ελευθεροτυπίας Γ. Βότσης στο άρθρο του (τη Δευτέρα) με το οποίο υπερασπίζεται τον Περικλή Κοροβέση. Πουθενά δεν είδε πολιτική κριτική, καλοπροαίρετη και νηφάλια. Το αγωνιστικό παρελθόν του Περικλή, τη γενναιότητά του και τον αντικομφορμιστικό χαρακτήρα του επικαλείται για να τον θωρακίσει. Έξυπνος και πολιτικά έμπειρος ο Γιώργος Βότσης, απέφυγε να θίξει την ουσία. Και η ουσία είναι πως ο Περικλής, να δεχτούμε πως έγινε χωρίς σκοπιμότητες, έπληξε σοβαρά τον πολιτικό χώρο με τον οποίο συμφώνησε να συνεργαστεί ως υποψήφιος βουλευτής. Δεν έχει σημασία που οι φήμες για δωροληψία των τριών πολιτικών αρχηγών (Μητσοτάκης, Παπανδρέου, Φλωράκης) το 1990, για τα ψηφιακά κέντρα της Siemens στον ΟΤΕ δεν στάθηκε δυνατό να επιβεβαιωθούν, παρά τις προσπάθειες που κατέβαλε και ο ίδιος ο Γ. Βότσης; Φανταστείτε όσα είπε ο Περικλής, να τα είχε πει ο Πάγκαλος.

Δεν έχει καμία σημασία πως ο τότε Συνασπισμός δεν είναι το ίδιο με τον τώρα Συνασπισμό; Δεν έχει καμία σημασία πως ο βουλευτής, με την αναπαραγωγή δημοσιευμάτων, που έκαναν λόγο για φήμες, ακυρώνει και το τελευταίο πλεονέκτημα που έχει απομείνει στον πολιτικό χώρο που εκπροσωπεί, αυτό της εντιμότητας της αγωνιστικότητας και του πολιτικού ήθους, γνωρίζοντας ή οφείλοντας να γνωρίζει γιατί δεν είναι παιδάκι, πως τελικά στο τέλος θα μείνει μόνον η λάσπη, αφού δεν πρόκειται να προκύψουν στοιχεία; Μέχρι και η διαλυτική στόχευση του Π. Κοροβέση κατά του ΣΥΝ και του Τσίπρα και υπέρ του Αλαβάνου και του ΣΥΡΙΖΑ πέρασε απαρατήρητη. Τι είδους έρευνα θα μπορούσε να κάνει ο Αλαβάνος και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ για να λάμψει η αλήθεια;

Ας σοβαρευτούμε όμως. Σεβόμαστε τους παλαιότερους, τιμούμε το αγωνιστικό παρελθόν τους. Υπεράνω κριτικής όμως δεν είναι κανένας. Αρκετά χρόνια φάγαμε από τα νιάτα μας, με εκατοντάδες στελέχη της Αριστεράς, που επικαλούμενα τα αγωνιστικά τους εύσημα και τα κομματικά τους ένσημα, δημιούργησαν άτρωτη θωράκιση απέναντι στην κριτική των απλών μελών, εξασφαλίζοντας την ισοβιότητά τους. Και εν πάση περιπτώσει αγαπητέ κ. Βότση, κουμπάρους και φίλους έχουμε όλοι. Αυτούς όμως τους επιλέγουμε, δεν τους εκλέγουμε. Χρειαζόμαστε όμως και βουλευτές που να προάγουν με συνέπεια και υπευθυνότητα, την πολιτική, τις θέσεις και τις απόψεις του χώρου, που οικειοθελώς δέχτηκαν να υπηρετήσουν. Βουλευτές που να είναι ανοιχτοί στην κριτική των πολιτών και των ψηφοφόρων τους.

Με αυτά και τα άλλα έχασα σήμερα το μισό άρθρο που ήθελα να αφιερώσω στα αποκαλυπτήρια των πυρκαγιών. Ποιοί φταίνε; Μα τι ερώτηση είναι αυτή; Υπάρχει κάτι που να λειτουργεί σωστά και υπεύθυνα σε αυτόν τον τόπο. Και αν υπάρχουν κάποιες, ελάχιστες νησίδες τιμιότητας, αφοσίωσης, επαγγελματικής υπευθυνότητας, είναι αυτός λόγος ικανός να μας εμποδίσει να δούμε τη γενική ηθική και οργανωτική κατάπτωση των πάντων και πασών. Η πεμπτουσία της συμπεριφοράς μας συνοψίζεται στο κλασικό. “Δεν βαριέσαι βρε αδερφέ. Εγώ θα σώσω την Ελλάδα;”. Αμοραλισμός, φαυλότητα, ιδιοτέλεια, συναλλαγές, δωροληψίες, ρουσφέτια. Μέχρι και διοικήσεις επιχειρήσεων από τις φυλακές Κορυδαλλού διαπρέπουν συνεργαζόμενες κρυφά ή φανερά με νόμιμες επιχειρήσεις και εκπροσώπους της πολιτικής εξουσίας! Πρώτη φορά οι κάμερες, όταν καούν τα δάση, αποκαλύπτουν τις οικιστικές παρανομίες και τα οικολογικά εγκλήματα; Τις ξαναβλέπουμε άλλωστε τον χειμώνα, από τις συνέπειες των καταρρακτωδών βροχοπτώσεων, όταν ψάχνουμε να βρούμε τα μπαζωμένα και οικοπεδοποιημένα ρέματα.

Ξέρετε εσείς κάποια ευρωπαϊκή χώρα όπου το 50% του πληθυσμού της να έχει συγκεντρωθεί στην πρωτεύουσα και ο αρμόδιος για το περιβάλλον υπουργός, να δηλώνει πως σχεδιάζει υποδομές για να μπορεί αυτή η πρωτεύουσα που θα αποτελείται αποκλειστικά από μπετόν, να φιλοξενήσει όλον τον πληθυσμό της χώρας; Το 25% των πολιτών έχει προσδεθεί για την επιβίωση και τη μακροημέρευση αναλόγως των απαιτήσεων και των φιλοδοξιών, στο ένα κόμμα, το άλλο 25% στο άλλο, ένα 30% γυρνάει την πλάτη στις εκλογικές διαδικασίες τις οποίες θεωρεί ανούσιες και για τα ρέστα, περιμένουμε από τον Περικλή Κοροβέση και τους άλλους εκπροσώπους μας, να πάρουν ένα χρήσιμο (ας το πούμε έτσι) μερίδιο. Να το κάνουν όμως τι, αν δεν έχουν τίποτα να πουν. Αρκεί και μόνο το αγωνιστικό παρελθόν;

Χρήστου Δημήτρης

Από την Αυγή

Διαβάστε περισσότερα...

ΟΧΙ κύριοι, δεν είμαστε όλοι ίδιοι!!!

Αν δεν υπήρχαν οι πυρκαγιές, πιστεύω πως το κυρίαρχο θέμα της επικαιρότητας θα ήταν οι δηλώσεις του βουλευτή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. κ. Περικλή Κοροβέση, περί συμμετοχής των σημερινών κομμάτων της αριστεράς στο σκάνδαλο με τις μίζες της Siemens, την περίοδο της Οικουμενικής κυβέρνησης ως ενιαίος τότε Συνασπισμός.

Ανεξάρτητα με το αν υποστηρίζει ή όχι, κανείς τα κόμματα της αριστεράς, θα πρέπει ν' αναλογιστεί μερικά πράγματα.
1. Ο χρόνος των δηλώσεων
2. Τις πηγές των δηλώσεων
3. Τις αντιδράσεις όλων των πολιτικών κομμάτων και πολιτικών προσωπικοτήτων
4. Την ιστορία των πολιτικών κομμάτων και των πολιτικών
Αναλύοντας τα παραπάνω, μπορούμε να διαπιστώσουμε τα εξής:
1. Οι δηλώσεις του κ. Π. Κοροβέση γίνονται σε μια χρονική στιγμή, που τα δύο μεγάλα κόμματα (ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Ν.Δ.) είναι στριμωγμένα στο "καναβάτσο" της πολιτικής σκηνής, έρμαια και όμηροι του υπόδικου κ. Χριστοφοράκου.
Το γιατί διάλεξε αυτή την χρονική στιγμή για να κάνει τις επίμαχες δηλώσεις του ο κ. Περικλής Κοροβέσης, είναι ένα ερώτημα που χρήζει απαντήσεως.
2. Σύμφωνα με τον ίδιο τον κ. Π. Κοροβέση, πηγές και αιτία των δηλώσεών του, ήταν το γεγονός ότι η Αριστερά δεν είχε δώσει απαντήσεις στα επαναλαμβανόμενα δημοσιεύματα για το θέμα και κυρίως στην αρθρογραφία του κ. Γ. Βότση στην Ελευθεροτυπία.

Ο ίδιος ο κ. Γ. Βότσης, γράφει τα εξής:
"Για μένα, ο Περικλής είναι από τους εντιμότερους Ελληνες και τους αγνότερους αγωνιστές της Αριστεράς, που δεν υπήρξε και ευτυχώς δεν θα γίνει ούτε κομματικός γραφειοκράτης ούτε εξουσιομανής ούτε κατ' επάγγελμα πολιτικός και ούτε βέβαια πολιτικάντης.
Πορεύομαι, επί μισόν αιώνα, πλάι του και καμαρώνω -παρ'ότι κάπου κάπου διαφωνώ με πολιτικές θέσεις και επιλογές του."
Και συνεχίζοντας γράφει τα παρακάτω:
"Επειδή πολλοί το επικαλούνται κατά πως τους βολεύει και ελάχιστοι φαίνεται να το έχουν διαβάσει, παραθέτω κατά λέξη το επίμαχο απόσπασμα άρθρου μου (13-07-09) σ' αυτές τις στήλες:
«... Οι δραστηριότητες της "Ζίμενς" στη χώρα μας έχουν μια εξόχως ενδιαφέρουσα προϊστορία διάστικτη από σκανδαλωδώς χαριστικές πολιτικές ενέργειες. Η κορυφαία το 1990: Η τότε "οικουμενική" κυβέρνηση του Ξεν. Ζολώτα απεφάσισε να ακυρώσει διεθνή διαγωνισμό για την ψηφιοποίηση του ΟΤΕ, που έβαινε προς προκλητικά χαριστική κατακύρωση στη "Ζίμενς" σε σύμπραξη με την Intracom του Σωκ. Κόκκαλη και να προκηρύξει νέο. Και ξαφνικά παρενέβησαν από κοινού οι τρεις πολιτικοί ηγέτες (Αν. Παπανδρέου, Κ. Μητσοτάκης και Χ. Φλωράκης) ανέτρεψαν πραξικοπηματικά την κυβερνητική απόφαση και η κατακύρωση ολοκληρώθηκε -ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο για τη συναινετική διαπλοκή και όσα έκτοτε ακολούθησαν. Ανεπιβεβαίωτες φήμες, που ουδέποτε διερευνήθηκαν, προσδιόριζαν τότε τη "μίζα" σε δύο δισ. δρχ. για το κομματικό ταμείο του ΠΑΣΟΚ, άλλα τόσα για τη Ν.Δ. και ένα δισ. για τον ενιαίο τότε "Συνασπισμό". Ποια είναι η όλη αλήθεια, ο Θεός κι η ψυχή τους. Το απολύτως βέβαιο και εύγλωττο είναι το πολιτικά ομόθυμο αρχηγικό πραξικόπημα...»
Αποσπάσματα απ' το άρθρο του κ. Γ. Βότση με τίτλο Κάτω τα χέρια απο τον Περικλή Κοροβέση
Το πρώτο κομμάτι των όσων γράφει ο κ. Γ. Βότσης, καθιστούν ακόμη πιο επιτακτική την απάντηση στο ερώτημα 1.
Αφού είναι συνοδοιπόροι για πάνω από μισό αιώνα, γιατί επιλέχθηκε η συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία για να γίνουν οι επίμαχες δηλώσεις;
Γιατί δεν έγιναν πριν από έναν χρόνο ή πριν την εκλογή του στο βουλευτικό αξίωμα;
Οφείλω βέβαια να τονίσω πως το δεύτερο κομμάτι είναι αποκαλυπτικότατο!
Το να δημιουργείς ένα θέμα πάνω σε ανεπιβεβαίωτες φήμες, όπως ο ίδιος ομολογεί, μόνο δημοσιογραφία δεν είναι!
Το τι είναι ας το κρίνουν οι συνάδελφοί του δημοσιογράφοι....στην blogόσφαιρα πάντως, κάτι τέτοια χαρακτηρίζονται σαν "δημοσιοκαφρίλα"!
Όπως γράφει ο έγκριτος (;) δημοσιογράφος, τα όσα αναφέρει προσπάθησε να τα διασταυρώσει σε συνομιλίες του με τους πολιτικούς αρχηγούς.
Δυστυχώς για τον ίδιο αλλά και τον κ. Π. Κοροβέση που έδωσε πολιτικό κύρος στην αρθρογραφία του, σήμερα βρίσκεται στην ζωή μόνον ο κ. Κων/νος Μητσοτάκης για να τους επιβεβαιώσει ή να τους διαψεύσει.
3. Οι αντιδράσεις των κομμάτων της αριστεράς ήταν άμεσες και αποστομωτικές.
Θα μπορούσα ν' αναφέρω πολλά απ' τα άρθρα του Ριζοσπάστη και της Αυγής, αλλά θα επισημάνω μόνον τα όσα είπε ο άλλος εν ζωή τότε πολιτικός αρχηγός, ο κ. Λεωνίδας Κύρκος, που όχι μόνον τους διαψεύδει, αλλά μίλησε για «ιλιγγιώδεις ανοησίες» και «βδελυρά παραμύθια»...
Ο δημοσιογράφος (;) όμως για να του απαντήσει θυμήθηκε ότι"...η Αριστερά παλαιόθεν δεν υπήρξε εκλεκτική στους χρηματοδότες της: Η χούντα λ.χ. βρήκε στα αρχεία της ΕΔΑ να τη χρηματοδοτούν και μεγαλοκαπιταλιστές, όπως ο Στρ. Ανδρεάδης, ο Γερ. Πλυτάς κ.ά. Και ο Τσαουσέσκου δεν ήταν λιγότερο δυνάστης, επειδή ενίσχυε ώς το δραματικό τέλος του την «ανανεωτική» ελληνική Αριστερά." όπως κι ότι στην συνομιλία του με τον αείμνηστο Χαρίλαο Φλωράκη, αυτός σοβάρεψε απότομα και ξεστράτισε την κουβέντα όταν του είπε ότι ο Κόκκαλης ενισχύει το Κόμμα.
Το να επικαλείσαι την χούντα για να επιβεβαιωθείς και μαρτυρίες προσωπικές που μόνον εσύ και κανείς άλλος δεν γνωρίζει, θυμίζει το "ρίξε λάσπη, κάτι θα μείνει"!
4. Ανέκαθεν τ' αστικά κόμματα στην Ελλάδα, όπως και σε κάθε χώρα που ασκούν εξουσία, είναι διαπλεκόμενα με την άρχουσα τάξη.
Στον αντίποδα, η Αριστερά, με γενιές αγωνιστών και μεγάλους αγώνες, δίδαξε ήθος, ανιδιοτέλεια, πατριωτισμό, διεθνισμό.
Ανέκαθεν η Αριστερά, παρά τα λάθη της, τις διασπάσεις της και τις εσωτερικές της διαμάχες, ήταν και είναι "σχολείο", που έμαθε στα παιδιά της να παλεύουν στη ζωή, για ν' αλλάξουν την ζωή, για να δημιουργήσουν ένα κόσμο καλύτερο!
Ανέκαθεν η αστική προπαγάνδα λοιδωρούσε την αριστερά και προσπαθούσε να την εξομοιώσει με τ' αστικά κόμματα.
Όσο κι αν προσπάθησαν όμως, όσο και να προσπαθούν, δεν θα μπορέσουν ποτέ ν' αλλάξουν το αυταπόδεικτο.

ΟΧΙ κύριοι, δεν είμαστε όλοι ίδιοι!!!

Δεν θα μπορέσετε ποτέ να "βράσετε" στο ίδιο καζάνι τους αγώνες και τις θυσίες των ανθρώπων της Αριστεράς με τις μίζες τα λαδώματα και την διαπλοκή των πολιτικών εκφραστών της αστικής τάξης!
Δεν μπορεί να μπουν στο ίδιο ράφι οι εκτελέσεις, οι εξορίες, οι φυλακές, οι δολοφονίες, οι καθημερινοί αγώνες για τ' ανθρώπινα δικαιώματα, για τους εργαζόμενους, για τον λαό με τους εκτελεστές, τους δικαστές, τους δεσμοφύλακες, τους πραξικοπηματίες και τους υπηρέτες αυτών που θησαυρίζουν κλέβοντας την ζωή μας.
Τιμώ τους αγωνιστές της αριστεράς, ανεξάρτητα απ' τον κομματικό τους χώρο και θλίβομαι βαθύτατα γιατί ένας βουλευτής της Αριστεράς θελητά ή αθέλητα, ουσιαστικά την "τσουβάλιασε" μαζί με τα κόμματα της άρχουσας τάξης κι έδωσε την δυνατότητα να γράφονται τα εξής:
«Τι είπε ο κ. Περ. Κοροβέσης; Κάτι που όλη η Ελλάδα το έχει κρυφό καμάρι. Οτι η απλή αναλογική υπήρξε μόνον στις περίεργες χρηματοδοτήσεις των κομμάτων (...) Αυτό που έχει σημασία, είναι τι πιστεύει ο πολίτης. Κι αν ρωτήσει κανείς τους πολίτες δε θα έχουν ούτε δευτερόλεπτο να σκεφθούν: Ναι, θα πουν, σε πολύ μεγάλο ποσοστό - τα κόμματα δεν είναι σχολεία ηθικής. Και αυτό είναι τελικά το σημαντικότερο. Η αίσθηση των πολιτών ότι "κάτι παίχτηκε" για μεγάλο χρονικό διάστημα ανάμεσα στα κόμματα και τις επιχειρηματικές δυνάμεις της χώρας. Και που ίσως να "παίζεται" και σήμερα... Για να είμαστε ειλικρινείς, η αίσθηση αυτή είναι κυρίαρχη. Αλλά από την άλλη πλευρά - θα έλεγε κανείς - το γεγονός ότι όλοι, λίγο ή πολύ, έβαλαν το δάκτυλο στο μέλι, δεν κάνει το παιχνίδι αδιάφορο;».
Από άρθρο του κ. Σ. Τζανάκη στα Νέα του Σαββάτου.
Ως επίλογο και απάντηση, κρατώ αυτό που ο κ. Γ. Βότσης γράφει ότι του είπε ο Χαρίλαος Φλωράκης, όταν τον ρώτησε αν ο «Συνασπισμός» το τσέπωσε το ένα δισ.
«Και σαν χωρατό είναι κακό, Γιώργη...».

Διαβάστε περισσότερα...