Εγχειρίδιο Πολέμου...

Έχω ακούσει να μιλάνε για πολλά μοντέλα. 

Κάτσε κάτω βρε, πού πας; 

Θέλω να σου μιλήσω σοβαρά, δεν σου μιλάω για μοντέλες της βίζιτας, ούτε για μοντέλα των 4 τροχών, θέλω να σου μιλήσω για τα ξενόφερτα μοντέλα ζωής, που ετοιμάζουνε για σένα, για το σήμερα, για το αύριο, για τα παιδιά σου...

Πότε μιλάνε για το Σουηδικό μοντέλο, πότε για το Ιρλανδικό, πότε για το Πορτογαλικό, πότε για της Αργεντινής, πότε για το Γερμανικό. Παίρνουνε φασόν τους τυφλοσούρτηδες και ράβουνε κουστουμάκια για σένα και για μένα. Θα μας τα προβάρουνε και θα αποφασίσουν ποιό μας πάει καλύτερα κι ας μας είναι κοντά τα μανίκια κι ας μας κόβει ο καβάλος κι ας μας είναι στενό το πουκάμισο και μας σφίγγει τον λαιμό και δεν μπορούμε να πάρουμε ανάσα. Ας προσέχαμε τόσα χρόνια καλύτερα τις επιλογές μας. Ας ήμασταν κριτές και όχι συνένοχοι, ας ήμασταν πολίτες και όχι οπαδοί...

Όμως, είπα Γερμανικό μοντέλο και στο μυαλό μου εκτός από τις Μερσεντές και τις BMW, που με κρατικές πινακίδες μεταφέρουν τους ενόχους, που αποφάσισαν την καταδίκη όλων των υπόλοιπων, ήρθε και ένα έργο του Μπρεχτ, το Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου. Συγκεκριμένα θημήθηκα και έψαξα και βρήκα το παρακάτω απόσπασμα:

"Αυτοί που βρίσκονται ψηλά

Θεωρούνε ταπεινό

Να μιλάς για το φαΐ

Ο λόγος; Έχουνε κιόλας φάει

Οι ταπεινοί αφήνουνε τον κόσμο

Χωρίς να ’χουνε δοκιμάσει κρέας της προκοπής

…………………………….

Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί

Οι έμποροι φωνάζουν γι’ αγορές

Οι άνεργοι πεινούσαν

Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι

Κηρύχνουν τη λιτότητα

Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα

Ζητάνε θυσίες

Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους

Για τις μεγάλες εποχές που θα ’ρθουν

Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο

Λες πως είναι τέχνη να κυβερνάς το λαό..."

Σας ακούγεται γνωστό; Αναγνωρίζετε σύγχρονα πρόσωπα και καταστάσεις; Δεν σας έρχεται να τους πιάσετε και να τους στείλετε από κει που 'ρθαν; Εμένα πάντως, τέτοια συναισθήματα μου δημιουργεί.

Κι αν εγώ είμαι ένας, κι αν εσύ που είσαι άλλος ένας, κια αν ο διπλανός μας, κι ο διπλανός του, κι ο παραπέρας κοιταχτούμε και συννενοηθούμε όχι με τα λόγια, έχουμε χορτάσει από λόγια, αλλά με τα μάτια, τότε ίσως κάτι να γίνει...

Αλλιώς, ας ξεχάσουμε τα ηρωικά και μεγαλόστομα "Εγχειρίδια Πολέμου" κι ας μάθουμε να ζούμε με την "Όπερα της πεντάρας"...

Από το ΚΕΝΤΡΙ

Διαβάστε περισσότερα...

53 χρόνια απ' τον θάνατο του Μπέρτολτ Μπρεχτ

Γεννήθηκε το 1898 στο Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας και πέθανε το 1956 στο Βερολίνο.

Η μητέρα του ήταν Προτεστάντισα και ο πατέρας του Καθολικός διευθυντής εταιρίας χάρτου.
Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, επιστρατεύεται σαν νοσοκόμος και υπηρετεί στον 1ο Παγκόσμιο πόλεμο αρχίζει να γράφει ποιήματα και θεατρικά.
Κατά την διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, συνάντησε και δούλεψε με τον συνθέτη Χανς Έισλερ και ανέπτυξαν φιλία ζωής. Γνώρισε και την Ελεν Βέιγγελ, την δεύτερη γυναίκα του που τον συνόδεψε αργότερα στην εξορία μέχρι το τέλος της ζωής του.
Η πρώτη του συλλογή ποιημάτων Hauspostille, κέρδισε βραβείο.
Το 1922 παντρεύτηκε την τραγουδίστρια της όπερας Μαριάν Ζόφ.
Η κόρη τους Ανν Χιόμπ γεννήθηκε ένα χρόνο μετά.
Το 1923 προσλήφθηκε βοηθός σκηνοθέτη στο Γερμανικό Θέατρο του Βερολίνου υπό τη διεύθυνση του Μαξ Ράινχαρτ.
Άρχισε να φοιτά στη Μαρξιστική Εργατική Σχολή και μελέτησε διαλεκτικό υλισμό.
Το 1930 παντρεύτηκε την Ελεν Βέιγγελ που του είχε χαρίσει ήδη ένα γιο.
Στην συνέχεια απέκτησαν και μια κόρη.
Η προσαρμογή της Όπερας των ζητιάνων του Τζον Γκαίυ με το όνομα "Η Όπερα της Πεντάρας" (Die Dreigroschenoper) σε στίχους του Μπερτολτ Μπρεχτ και μουσική Κουρτ Βάιλ προκάλεσε αίσθηση στο Βερολίνο και ο αντίκτυπος του επηρέασε την παγκόσμια σκηνή Μιούζικαλ.
Στην όπερα αυτή ο Μπρεχτ στυλίτευαι την καθως πρέπει Βερολινέζικη αστική τάξη που πρόσαπτε στο προλετάριάτο έλλειψη ηθικής.
Μετά την άνοδο του ναζισμού αυτοεξορίστηκε μέχρι το έτος 1948. Έζησε στην Ελβετία, τη Δανία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία και τις ΗΠΑ.
Στη Μόσχα εξέδωσε σε συνεργασία με άλλους Γερμανούς συγγραφείς το περιοδικό «Ντας Βορτ».
Στην Αμερική, όπου έζησε το κύριο μέρος της ζωής του, δέχθηκε έντονες διώξεις από το Μακαρθικό καθεστώς.
Μετά το τέλος του πολέμου εγκαταστάθηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας και μαζί με την Ε. Βάιγκελ ίδρυσαν (1949) το Μπερλίνερ Ανσάμπλ.
Το 1950 εκλέχτηκε μέλος της Ακαδημίας Τεχνών.
Τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο της ΛΓΔ το 1951 και με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη το 1954.Απεβίωσε στις 14 Αυγούστου του 1956.
Έργο
Τα έργα του αρχικά χαρακτηρίζονται από πνεύμα καταδίκης του πολέμου και του μιλιταρισμού ενώ στη συνέχεια παρατηρείται μια αποφασιστική στροφή στη σκέψη και τη ζωή του, που εμπνέεται από τη μαρξιστική φιλοσοφία. Σημαντική ώθηση στη σχέση του με την εργατική τάξη και το κίνημά της έδωσε η μαζική εξαθλίωση που προκάλεσε η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1920 και η νέα ορμητική ανάπτυξη του εργατικού κινήματος στη Γερμανία.
Η παγκοσμιότητα του έργου του αναγνωρίστηκε ευρέως μετά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Τα έργα του κλείνουν μέσα τους μια διάρκεια καθώς αναδεικνύουν την ανθρώπινη υπόσταση. Έτσι, όχι μόνο δεν καταλύθηκαν από το χρόνο αλλά τώρα προβάλλονται και τιμούνται περισσότερο παρά ποτέ.
Σπουδαιότερα έργα του είναι ο Κύκλος με τη κιμωλία, Η όπερα της πεντάρας, Ο καλός άνθρωπος του Σε Τσουάν, Η άνοδος του Αρθούρου Ουί. Παράλληλα έγραψε εκατοντάδες ποιήματα που αντανακλούν τη σταδιακή μεταστροφή του προς τη μαρξιστική-λενινιστική φιλοσοφία. Τα πιο γνωστά από αυτά είναι: Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε, Εγκώμιο στη μάθηση, Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου, Αυτό θέλω να τους πω, Να καταπολεμάτε το πρωτόγονο, Ποτέ δε σε είχα αγαπήσει τόσο πολύ, Απώλεια ενός πολύτιμου ανθρώπου, Εγκώμιο στον κομμουνισμό, Εγκώμιο στη Διαλεκτική.

Πηγή wikipedia

Διαβάστε περισσότερα...