Έφυγε πρόωρα ο Δημήτρης (Τάκης) Τσιόγκας

Χαράματα της περασμένης Δευτέρας, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 54 ετών και μετά από σύντομη, σκληρή μάχη με τον καρκίνο, ο σ. Δημήτρης (Τάκης) Τσιόγκας, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, στέλεχος του ΠΑΜΕ και πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λάρισας.

Η πολιτική κηδεία του έγινε την Τετάρτη, στις 2 μ.μ., στο Εργατικό Κέντρο Λάρισας, όπου από τις 10 το πρωί η σορός του είχε εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα. 

Η ταφή του έγινε το απόγευμα, στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Δολίχη Ελασσόνας.

Ο σ. Δημήτρης Τσιόγκας γεννήθηκε το 1956 στη Δολίχη Ελασσόνας. Καταγόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια αγωνιστών του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ. Τελειώνοντας το Δημοτικό, φοίτησε στη Δημόσια Σχολή Εργοδηγών μέχρι το 1972. Συμμετείχε στον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, συνελήφθη και κακοποιήθηκε σε αστυνομικό τμήμα της Αθήνας.

Το Δεκέμβρη του 1975 εντάχθηκε στην ΚΝΕ. Αμέσως μετά τη στρατιωτική του θητεία δραστηριοποιήθηκε από διάφορες στελεχικές θέσεις στην ΚΝΕ και στο Κόμμα. Αν και εργατόπαιδο, είχε την ικανότητα να δουλεύει εξίσου καλά με τους εργαζόμενους όσο και με τους αγρότες, γιατί και ο ίδιος είχε νιώσει στα παιδικά του χρόνια τη στερημένη ζωή του χωριού, δουλεύοντας στη συγκομιδή καπνού και σε κτηνοτροφικές εργασίες.

Την περίοδο της κρίσης 90-91 στάθηκε ανυποχώρητος αποκρούοντας την επίθεση των οπορτουνιστών ενάντια στο Κόμμα, υπερασπίζοντας τον επαναστατικό του χαρακτήρα. Η συμβολή του στην ιδεολογική διαπάλη που αναπτύχθηκε στη Λάρισα και στη Θεσσαλία με όσους επιχείρησαν να διαλύσουν το ΚΚΕ, ήταν καθοριστική.

Αναδείχθηκε από τους πιο μαχητικούς και πιο συνεπείς υπερασπιστές του σοσιαλισμού και των κατακτήσεων των εργαζομένων στη Σοβιετική Ενωση και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες.

Τα επόμενα χρόνια χρεώθηκε εργατική συνδικαλιστική δουλειά, αρχικά Γραμματέας Εργατικής Αχτίδας Λάρισας και στη συνέχεια γραμματέας της τοπικής επιτροπής της ΕΣΑΚ. Εργαζόμενος στο Δήμο Λάρισας, εκλέχθηκε στη διοίκηση του Σωματείου Οδηγών Αυτοκινήτων και αντιπρόσωπος στο Εργατικό Κέντρο Λάρισας. Το 1995 εκλέχθηκε στο Διοικητικό Συμβούλιο και ανέλαβε Γραμματέας του. Από το 1999 μέχρι σήμερα διατέλεσε πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λάρισας, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΜΕ και μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας του.

Το 2001 εκλέχτηκε βουλευτής Λάρισας του ΚΚΕ, διαδεχόμενος τον Γιάννη Πατάκη και επανεξελέγη το 2004 και το 2007. Το 2009 συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του Κόμματος. Στο 18ο Συνέδριο εκλέχθηκε μέλος της ΚΕ του Κόμματος.

Η ΝΕ Λάρισας του ΚΚΕ

Στην ανακοίνωσή της για το θάνατο του σ. Τάκη Τσιόγκα, η ΝΕ Λάρισας του ΚΚΕ σημειώνει ανάμεσα σε άλλα: «Η ΝΕ Λάρισας του ΚΚΕ, καθώς και οι χιλιάδες φίλοι και μέλη του Κόμματος εκφράζουμε τη βαθιά θλίψη μας για την πρόωρη απώλεια του σ/φου μας Δημήτρη Τσιόγκα. Εκφράζουμε ολόψυχα τα συλλυπητήριά μας στην οικογένειά του.

Αποχαιρετούμε τον σ/φο Δημήτρη που σε όλη του τη ζωή στάθηκε πιστός στις ιδέες και τις αξίες του ΚΚΕ. Με την αποφασιστική και αταλάντευτη αγωνιστική στάση του διαπαιδαγώγησε νέα γενιά κομμουνιστών και πρωτοπόρων αγωνιστών. Υπήρξε υπόδειγμα αδιάλλακτου και αφοσιωμένου υπερασπιστή των συμφερόντων της εργατικής τάξης.

Ο σ/φος Δημήτρης Τσιόγκας αφήνει πίσω του μεγάλο κενό στην Κομματική Οργάνωση Λάρισας και στην Κομματική Οργάνωση Θεσσαλίας. Το ταξικό εργατικό κίνημα όχι μόνο του νομού μας, αλλά όλης της χώρας στερείται από έναν πρωτοπόρο οργανωτή και καθοδηγητή της πάλης του. Αφήνει πίσω του, όμως, ισχυρή παρακαταθήκη, που παραδειγματίζει και καθοδηγεί νέους κομμουνιστές και πρωτοπόρους αγωνιστές εργάτες. Αυτοί συνεχίζουν την πάλη του και τελικά θα πραγματοποιήσουν τους στόχους και τα οράματα για τα οποία αφιέρωσε τη ζωή του.

Αποτελεί καθήκον για όλους εμάς σήμερα να εντείνουμε τις προσπάθειές μας, να ριχτούμε στη μάχη με μεγαλύτερη αυταπάρνηση και αυτοθυσία ώστε να καλύψουμε το κενό που αφήνει η απώλεια του σ/φου μας Δημήτρη Τσιόγκα.

Η ΝΕ Λάρισας εκφράζει τα θερμά συλλυπητήριά της στην σ/φο της ζωής του Κατερίνα και στα παιδιά του Θεοδώρα και Βασίλη».

Συλλυπητήρια μηνύματα

Με δελτίο Τύπου, η Γραμματεία της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ) σημειώνει για τον Τάκη Τσιόγκα: «Η προσφορά του στο λαϊκό και αντιιμπεριαλιστικό - φιλειρηνικό κίνημα, η συνέπεια, η μαχητικότητα και το ήθος που επέδειξε με επιμονή κι αξιοπρέπεια όλα τα χρόνια της ζωής του θα είναι φωτεινό παράδειγμα και σημείο αναφοράς στους αγώνες που μας περιμένουν στο μέλλον».

Ο πρόεδρος της Βουλής, Φίλιππος Πετσάλνικος, απέστειλε το ακόλουθο συλλυπητήριο τηλεγράφημα: «Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια για την απώλεια του Δημήτρη Τσιόγκα, που σε όλη του τη ζωή υπήρξε συνεπής στα "πιστεύω" του και αγωνίστηκε για αυτά και εντός του Κοινοβουλίου, όπως και στους κοινωνικούς χώρους». Συλλυπητήρια δήλωση έκανε και η βουλευτής Λάρισας του ΣΥΡΙΖΑ Ηρώ Διώτη.

Από τον Ριζοσπάστη

Διαβάστε περισσότερα...

Έφυγε πλήρες ημερών ο αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης Δημήτρης Στίγκας

Σήμερα (χθες) το μεσημέρι συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία, στο κοιμητήριο της Στυλίδας, οι σύντροφοι, συγγενείς και φίλοι, τον ενενηνταδιάχρονο αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης Δημήτρη Στίγκα.

Οι αγώνες στις τάξεις του ΕΛΑΣ, για την απελευθέρωση της πατρίδας από τους Γερμανούς κατακτητές και οι μετέπειτα ψυχροπολεμικές διώξεις με τις εν συνεχεία φυλακίσεις από τις κυβερνήσεις της δεξιάς απαιτούν πολύ μελάνι και αρκετό χαρτί για να αποτυπωθούν.

Το υλικό αυτό το κατέχουν τα παιδιά του και μας υποσχέθηκαν αντί εκδόσεως σε βιβλίο να το αναδημοσιεύσουμε σε συνέχειες.

Δεκάξι χρόνια σε φυλακές, πριν από το πραξικόπημα της χούντας των συνταγματαρχών και άλλα 6 κατά την διάρκειά της, είναι τα εύσημα που αυτό το κράτος έχει περιβάλλει πολλούς αγωνιστές της Εθνικής μας Αντίστασης, που έταξαν τη ζωή τους, σε ανώτερες αξίες και ιδανικά... εμφορούμενες πάντα με την ιδεολογία, για μια καλύτερη ζωή, μέσα από τους αγώνες με την σημαία του Κ.Κ.Ε.

Σήμερα αναδημοσιεύουμε ανέκδοτη φωτογραφία και τον επικήδειο λόγο του συντρόφου του της Ν.Ε Φθιώτιδας σ. Μπασδέκη:

Σύντροφε Μήτσο.

Εκ μέρους της Ν.Ε Φθιώτιδας του Κ.Κ.Ε σου απευθύνουμε τον ύστατο χαιρετισμό.

Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά σου, στους φίλους και συγγενείς σου.

Θέλουμε όμως να σε αποχαιρετίσουμε με σεβασμό στη δράση και στη στάση ζωής που για μας τους κομμουνιστές αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση.

Από πολύ νωρίς οργανώθηκες στην Κ.Ν.Ε και στο Κ.Κ.Ε γαλουχημένος απ΄τα ιδανικά της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, εξάλειψης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Αυτά τα ιδανικά προσπάθησες να τα κάνεις πράξη αγωνιζόμενος στην Εθνική Αντίσταση και αργότερα τη μετα Βάρκιζα περίοδο.

Για τις ιδέες και τη δράση σου διώχθηκες από την άρχουσα τάξη:

Χρόνια σε εξορίες και φυλακές την μετεμφυλιακή περίοδο, ξανά κατά την διάρκεια της χούντας.

ΔΕΝ λύγισες...αντιμετώπισες όλες αυτές τις διώξεις με θάρρος ανυποχώρητα και συνέχισες.

Συνέχισες και μετά την αποφυλάκισή σου τους αγώνες για την δημοκρατία, για τα διακαιώματα του λαού μέσα απ΄τις γραμμές του Κ.Κ.Ε ως οργανωμένο μέλος του.

Διετέλεσες μέλος της Ν.Ε Φθιώτιδας του Κ.Κ.Ε και Γραμματέας της Κ.Ο Στυλίδας παρέμεινες πιστός στις ιδέες σου και στα ιδανικά του Σοσιαλισμού για τα οποία πάλεψες σε όλη σου τη ζωή μέχρι την τελευταία μέρα.

Για τους αγωνιστές όπως εσύ σύντροφε Μήτσο ΔΕΝ πρέπουν υπερφίαλα λόγια, παρά μόνο η υπόσχεση ότι ο αγώνας σου θα συνεχιστεί, θα τον συνεχίσουμε εμείς μέχρι την τελική νίκη το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει

Καλό ταξίδι σύντροφε...

Από το Στοχασμός-Πολιτική

Διαβάστε περισσότερα...

«Εσβησε» ο «μαχητής της αρχαιολογίας» Δημήτρης Κωνστάντιος

«Εσβησε» ο Δημήτρης Κωνστάντιος, Διευθυντής του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου, πανεπιστημιακός δάσκαλος, μα, πάνω απ’ όλα, σπουδαίος άνθρωπος και πολίτης με ιδιαίτερη σχέση με τα Γιάννενα. 

Είχε μπει στο νοσοκομείο αμέσως μετά τα εγκαίνια μιας περιοδικής έκθεσης. Μας είχε συνηθίσει στα θαύματα, σε ολόκληρη τη ζωή του. Ομως, το πρωί του Σαββάτου εξεδήμησε προς δήμον ονείρων. 

Ηταν μόλις 59 ετών. Γεννήθηκε στο Αλωνάρι Ευβοίας, σπούδασε Κλασική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Άφησε πίσω του μεγάλο ανασκαφικό έργο, (Ιτς Καλέ στο κάστρο Ιωαννίνων, παλαιοχριστιανικά μνημεία στη Δωδώνη, βυζαντινό ναό στο Ματσούκι Αιτωλοακαρνανίας, παλαιοχριστιανικό νεκροταφείο στη Ναύπακτο, κ.ά.). 

Η μεγάλη του αγάπη ήταν το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, που αναμόρφωσε ριζικά τα τελευταία 10 χρόνια που το διηύθυνε. Κατόρθωσε να το μετατρέψει από ένα κλειστό επιστημονικό ίδρυμα σε έναν ανοιχτό πολιτιστικό χώρο. Ολοκληρώνοντας και εκσυγχρονίζοντας τα κτήρια και πραγματοποιώντας την επανέκθεση των συλλογών του, «έβγαλε» την εικόνα του Βυζαντίου από τα μουσειακά στερεότυπα αποκαλύπτοντας το μεγαλείο της λάμψης του. 

Με όραμα, επιμονή και αισιοδοξία κατέστησε το μουσείο ενεργό, «ανοικτό» στο ευρύ κοινό, σύγχρονο φορέα πολιτισμού και επιστήμης.Σύσσωμο, το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού πενθεί για την απώλειά του, ενώ σε συλλυπητήρια δήλωση ο υπουργός Παύλος Γερουλάνος -μεταξύ άλλων- ανέφερε: «Εξέχον στέλεχος της Υπηρεσίας με πλούσιο επιστημονικό έργο, υπηρέτησε την επιστήμη και τον πολιτισμό με άσβεστο πάθος και απαράμιλλο ήθος. Αφοσιώθηκε απόλυτα στο Βυζάντιο, εργάστηκε άοκνα για την ανάδειξή του, δείχνοντας σε όλους μας ότι πρέπει να επιστρέψει στις καρδιές και στον πολιτισμό μας».

Από το epirus gate

Διαβάστε περισσότερα...

Πέθανε ο δικηγόρος Θωμάς Οικονόμου

Αιφνιδίασε δυσάρεστα το δικηγορικό κόσμο του Βόλου, αλλά και όσους τον γνώριζαν, η είδηση ότι ο γνωστός δικηγόρος Θωμάς Π. Οικονόμου ήταν νεκρός.

Ο αιφνίδιος θάνατός του το απόγευμα της Κυριακής αποδίδεται σε παθολογικά αίτια.

Ο Θωμάς Οικονόμου ήταν από τους γνωστότερους δικηγόρους του Βόλου, καθώς ασκούσε τη δικηγορία στο Βόλο για πολλά χρόνια.

Με πλούσια επαγγελματική αλλά και πολιτική και κοινωνική δραστηριότητα, ο εκλιπών ήταν ιδιαίτερα γνωστός και αγαπητός στην κοινωνία του Βόλου.

Εχοντας αριστερές καταβολές, ανέπτυξε έντονη πολιτική δράση από τα φοιτητικά του χρόνια. Στα πρώτα χρόνια της δικτατορίας ήταν γραμματέας της παράνομης οργάνωσης «Ρήγας Φεραίος» στη Θεσσαλονίκη, είχε συλληφθεί από τη χούντα και είχε φυλακισθεί. Μετά τη μεταπολίτευση, διετέλεσε πρόεδρος του παραρτήματος Βόλου στο Σύνδεσμο Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων 1967-1974.

Ηταν επί σειρά ετών στέλεχος του ΚΚΕ εσωτ. και στη συνέχεια της ΕΑΡ και του ΣΥΝ, ενώ σε πολλές εκλογικές αναμετρήσεις ήταν υποψήφιος βουλευτής των παραπάνω κομμάτων.

Ηταν μαχητικός ως δικηγόρος και με σταθερές απόψεις, κάτι που τον έκανε αγαπητό μεταξύ των συναδέλφων του.

Από το γάμο του απέκτησε δύο κορίτσια.

Σύμφωνα με πληροφορίες, από καιρό είχε ζητήσει από τους οικείους του, όταν θα επερχόταν το μοιραίο και για τον ίδιο, να φροντίσουν για την αποτέφρωση του σώματός του. Κάτι που υπό τις παρούσες συνθήκες δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί.

Η πολιτική του κηδεία θα γίνει σήμερα στις 12 το μεσημέρι από το παρεκκλήσι του Κοιμητηρίου στον «Κούκο».

Δήλωση του Κ. Πουλάκη

Για το θάνατο του Θωμά Οικονόμου το μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ, Κώστας Πουλάκης, έκανε την παρακάτω δήλωση:

«Η Ανανεωτική Αριστερά θρηνεί ένα από τα πρωτοπόρα και ιστορικά της στελέχη. Το Θωμά που γνωρίσαμε από φοιτητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης να παλεύει κατά της δικτατορίας από τις γραμμές του Ρήγα Φεραίου, ακολουθώντας τις ταλαιπωρίες και τις διώξεις όσων αγωνίστηκαν εκείνη την εποχή.

Μετά τη μεταπολίτευση ακολούθησε όλη τη διαδρομή της Ανανεωτικής Αριστεράς, από το ΚΚΕ εσωτ. -όπου ήταν γραμματέας της Ν.Ε. Μαγνησίας στα πρώτα του χρόνια- αλλά και υποψήφιος βουλευτής, ακολούθως ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Αριστεράς, του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, αγωνιζόμενος πάντα για ένα σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία.

Το μόνο που μπορώ να δηλώσω είναι ότι στο δρόμο που μέχρι χθες από κοινού βαδίζαμε, θα συνεχίσουμε τιμώντας τη μνήμη του και του αγώνες του».

Από την εφημερίδα Ταχυδρόμος

Διαβάστε περισσότερα...

Λένιν: Το όνομα σύμβολο... 86 χρόνια απ΄ το θάνατό του.

Χθες συμπληρώθηκαν 86 χρόνια από το θάνατο του Λένιν, στις 21 Γενάρη 1924, σε ηλικία 54 ετών. Το όνομα του Λένιν είναι ταυτισμένο με το πιο σημαντικό, κοσμοϊστορικό γεγονός του 20ού αιώνα: Τη Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση. Πίσω, όμως, από αυτό το γεγονός, υπάρχει ένα τεράστιο επαναστατικό έργο, συνέχεια του έργου των Μαρξ - Ενγκελς. Ενα έργο που είναι ταυτισμένο με δύο διαλεκτικά δεμένες παραμέτρους. Απ' τη μια, με την παραπέρα ανάπτυξη της επαναστατικής θεωρίας της εργατικής τάξης, την ανάπτυξη του μαρξισμού στην εποχή του ιμπεριαλισμού και των θεωρητικών βάσεων της οικοδόμησης της νέας κοινωνίας. Από την άλλη, με την επαναστατική πρακτική, προκειμένου η εργατική τάξη, μαζί με τους συμμάχους της, να επιτελέσουν το ιστορικό έργο, του περάσματος των κοινωνιών από τα εκμεταλλευτικά συστήματα στην κατάργηση της εκμετάλλευσης, από το βασίλειο της αναγκαιότητας στο βασίλειο της ελευθερίας.

Ο «Ρ», με αυτήν την αφορμή, παρουσιάζει σήμερα αποσπάσματα από το άρθρο του Λένιν «Τα άμεσα καθήκοντα της Σοβιετικής Εξουσίας», που γράφτηκε ακριβώς τότε, στα πρώτα καθοριστικά βήματα της επανάστασης, για την τεράστια σημασία της καταγραφής και του ελέγχου, της ανόδου της παραγωγικότητας της εργασίας και της άμιλλας για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. «Το σοσιαλιστικό κράτος έγραφε, μπορεί να γεννηθεί μονάχα σαν ένα δίχτυ από παραγωγικές - καταναλωτικές κομμούνες, που υπολογίζουν ευσυνείδητα την παραγωγή και την κατανάλωσή τους, που κάνουν οικονομία στην εργασία, που ανεβάζουν διαρκώς την παραγωγικότητά της και αποκτούν έτσι τη δυνατότητα να ελαττώσουν την εργάσιμη μέρα ως τις εφτά, ως τις έξι ώρες το εικοσιτετράωρο και ακόμη λιγότερο. Εδώ δε θα μπορέσουμε να τα βγάλουμε πέρα, αν δεν οργανώσουμε την πιο αυστηρή παλλαϊκή καθολική καταγραφή και έλεγχο στα σιτηρά και στην παραγωγή των σιτηρών (και ύστερα σε όλα τα άλλα απαραίτητα προϊόντα)». Γι' αυτό συμπλήρωνε πως «μας χρειάζεται το ρυθμικό βάδισμα των σιδερένιων ταγμάτων του προλεταριάτου».

* * *

Ο Βλαντιμίρ Ιλιτς Ουλιάνοφ - όπως είναι το πραγματικό όνομα του Λένιν - γεννήθηκε στις 22 Απρίλη 1870, στην πόλη Σιμπίρσκ στο Βόλγα.

Ξεκινά την επαναστατική του δράση, από τα νεανικά ακόμη χρόνια. Στρέφεται στη μελέτη του μαρξισμού και στην οργάνωση της πολιτικής πάλης της εργατικής τάξης, αλλά και στη διάδοσή του στους εργάτες της Πετρούπολης, με τους οποίους συνδέεται από τα φοιτητικά του χρόνια. Τούτο συμβαίνει, παρά και ενάντια στο ρεύμα της εποχής, όταν και ο «ναροντνικισμός» επικρατούσε και δρούσε με μορφές πολιτικής πάλης, όπως η ατομική τρομοκρατία ενάντια στον τσάρο. Είναι χαρακτηριστικό ότι με την εκτέλεση του μεγαλύτερου αδελφού του, Αλέξανδρου, μετά τη σύλληψη και καταδίκη του σε θάνατο για απόπειρα δολοφονίας του τσάρου Αλέξανδρου ΙΙΙ, ο Λένιν λέει ότι «εμείς θα ακολουθήσουμε άλλο δρόμο».

Το 1894, το έργο του «Ποιοι είναι οι φίλοι του λαού και πώς καταπολεμούν τους σοσιαλδημοκράτες», αποτελεί σταθμό για τη διάδοση του μαρξισμού στη Ρωσία και την ανάπτυξη της επαναστατικής πάλης της εργατικής τάξης της Ρωσίας. Ταυτόχρονα, είναι και ένα αποτελεσματικό θεωρητικό όπλο ενάντια στο ναροντνικισμό, ο οποίος προπαγανδίζει ότι η Ρωσία θα φτάσει στο σοσιαλισμό μέσα από την αγροτική κοινότητα και ότι ο καπιταλισμός είναι τυχαίο φαινόμενο στη Ρωσία.

Το έργο του «Η ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Ρωσία» ανοίγει το δρόμο για τη συνένωση της επαναστατικής θεωρίας με το επαναστατικό κίνημα στη Ρωσία, αφού θεμελιώνει το ρόλο και τις σχέσεις των τάξεων στη Ρωσία αναδεικνύοντας τη δυνατότητα της μικρής, αλλά συγκεντρωμένης εργατικής τάξης, να ηγηθεί της επανάστασης.

«...Δώστε μας μια οργάνωση επαναστατών - και θα αναποδογυρίσουμε τη Ρωσία!», έλεγε χαρακτηριστικά ο Λένιν. Συμμετέχοντας και καθοδηγώντας ένα μαρξιστικό όμιλο στην Πετρούπολη, καταπιάνεται με την ίδρυση επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης σε πανεθνική κλίμακα. Σαν πρώτο βήμα συνενώνει τους μαρξιστικούς ομίλους στην Πετρούπολη σε επαναστατική πολιτική οργάνωση, την «Ενωση πάλης για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης». Τούτο συμβαίνει το 1895.

Τρία χρόνια αργότερα, το Μάρτη του 1898, συνήλθε στο Μινσκ το πρώτο, ιδρυτικό Συνέδριο του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος, Ρωσίας (ΣΔΕΚΡ). Ωστόσο, αμέσως μετά το συνέδριο, πιάστηκε όλη η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος, και έτσι, ουσιαστικά, δεν προχώρησε η ενιαία οργάνωση του κόμματος. Αυτό έγινε κατορθωτό στα 1903, με το δεύτερο συνέδριο του ΣΔΕΚΡ, και υπό την καθοδήγηση του Λένιν ιδρύεται ουσιαστικά το μπολσεβίκικο κόμμα.

Ζωή αξεχώριστα δεμένη με τη δράση του Κόμματος

Η ζωή και η δράση του Λένιν είναι αξεχώριστα δεμένη με την ίδρυση και τη δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο Λένιν παίρνει ο ίδιος άμεσα μέρος στην πρακτική δράση για την επαναστατική ανύψωση της εργατικής τάξης. Επιμένει στην ίδρυση του δικού της κόμματος πάνω στις αρχές που ο ίδιος επεξεργάστηκε και, μάλιστα, σε διάκριση από τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Δεύτερης Διεθνούς. Ετσι, το μπολσεβίκικο κόμμα είναι το πρώτο με τις αρχές του «Κόμματος Νέου Τύπου».

Επίμονη και αποφασιστική ήταν η δράση του, για δημιουργία κόμματος ενιαίου, σε πανεθνική κλίμακα, με κεντρικό καθοδηγητικό όργανο, που εφαρμόζει την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Με επικεφαλής τον Λένιν, το μπολσεβίκικο κόμμα μπαίνει μπροστάρης της ταξικής πάλης του προλεταριάτου και των άλλων καταπιεσμένων λαϊκών στρωμάτων, κυρίως της φτωχής αγροτιάς και των μισοπρολετάριων της Ρωσίας. Οδηγεί το προλεταριάτο της Ρωσίας ως τη νίκη με την κατάληψη της εξουσίας και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Ετσι ανοίγει ο δρόμος για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού για πρώτη φορά στον κόσμο, μετά τη νικηφόρα επανάσταση. Σημαντικό είναι, επίσης, ότι καθόρισε και τεκμηρίωσε τον καθοδηγητικό ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος, όχι μόνο στην κατάληψη της εξουσίας, αλλά και στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.

* * *

Ο Λένιν, όπως εξαρχής σημειώσαμε, προχώρησε στην παραπέρα ανάπτυξη της επαναστατικής θεωρίας. Ετσι, ανέπτυξε δημιουργικά τη θέση που είχε διατυπώσει ο Μαρξ το 1856 για τη δυνατότητα συνένωσης της προλεταριακής επανάστασης με τον «πόλεμο των χωρικών», κάνοντας μια σπουδαία θεωρητική και πολιτική επεξεργασία. Απέδειξε ότι η συμμαχία του επαναστατικού προλεταριάτου με την εργαζόμενη αγροτιά αποτελεί βασικό όρο της νίκης της δημοκρατικής επανάστασης στη Ρωσία, αλλά και της σοσιαλιστικής επανάστασης. Η συμμαχία αυτή μεγάλωνε τον πολιτικό ρόλο του προλεταριάτου, γιατί, μαζί με την αγροτιά, η εργατική τάξη αποτελούσε την πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας. Αυτή η ιδέα έγινε μια από τις σπουδαιότερες αρχές της στρατηγικής και τακτικής του Κομμουνιστικού Κόμματος, της λενινιστικής θεωρίας της σοσιαλιστικής επανάστασης. Θεμελίωσε, επίσης, τη θεωρία της διατήρησης και ολόπλευρης εδραίωσης της συμμαχίας της εργατικής τάξης και της αγροτιάς μετά τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης, ως υπέρτατη αρχή της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Λενινισμός: Ο μαρξισμός της εποχής του ιμπεριαλισμού

Ο λενινισμός είναι ο μαρξισμός της εποχής του ιμπεριαλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων, της εποχής της κατάρρευσης της αποικιοκρατίας και της νίκης των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων, της εποχής του περάσματος της ανθρωπότητας από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό και της οικοδόμησης της κομμουνιστικής κοινωνίας.

Στα έργα του, ο Λένιν ανέπτυξε και συγκεκριμενοποίησε παραπέρα όλα τα συστατικά μέρη του μαρξισμού - τη φιλοσοφία, την πολιτική οικονομία και τον επιστημονικό κομμουνισμό. Ηταν φανατικός πολέμιος κάθε αναθεωρητικής και ρεφορμιστικής διαστρέβλωσης της επαναστατικής θεωρίας. Ο ίδιος θεωρούσε ως έναν από τους πιο βασικούς όρους για τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης την αδιάλλακτη πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό, ενώ, παράλληλα, ασκούσε δριμεία κριτική στον αριστερισμό, στην ψευτοεπαναστατική φρασεολογία, στον «επαναστατικό» τυχοδιωκτισμό. Ο Λένιν ανακάλυψε θεωρητικά τη δυνατότητα να συντριβεί η αλυσίδα του διεθνούς ιμπεριαλισμού με την απόσπαση κρατών από τον κλοιό του, αναπτύσσοντας τη θεωρία του αδύνατου κρίκου της, θεμελιώνοντας επιστημονικά τη δυνατότητα της νίκης του σοσιαλισμού αρχικά σε μια ή σε μερικές χώρες.

Ο Λένιν αγωνιζόταν με συνέπεια ενάντια στην εθνική στενότητα. Οι μπολσεβίκοι σήκωσαν ψηλά τη σημαία του διεθνισμού και με την καθοδήγηση του Λένιν έκαναν στη διάρκεια του πολέμου αποτελεσματική πάλη για τη συσπείρωση όλων των διεθνιστικών στοιχείων, για την ίδρυση της τρίτης Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Κάνοντας μια βαθιά μαρξιστική ανάλυση του ιμπεριαλισμού σαν της ανώτατης και τελευταίας βαθμίδας της ανάπτυξης του καπιταλισμού, ο Λένιν απέδειξε επιστημονικά ότι το καπιταλιστικό σύστημα, χάρη στη δράση των αντικειμενικών νόμων ανάπτυξης της ιστορίας, προχωρεί προς τη δύση του, παρόλο που μπορεί ακόμα να προξενήσει όχι λίγες συμφορές στην ανθρωπότητα...

Από τον Ριζοσπάστη

Διαβάστε περισσότερα...

Έφυγε από τη ζωή ο Γάλλος φιλόσοφος Daniel Bensaid

Σε ηλικία 64 ετών έφυγε από τη ζωή ο Γάλλος φιλόσοφος Daniel Bensaid, ηγετική φυσιογνωμία του κινήματος του Μάη του ’68, μαρξιστής φιλόσοφος και θεωρητικός του τροτσκιστικού κινήματος. Βαριά άρρωστος τους τελευταίους μήνες, ο Daniel Bensaid άφησε πλούσιο διδακτικό και φιλοσοφικό έργο, καθώς δίδασκε φιλοσοφία στο University of Paris VIII, ενώ παράλληλα είχε δημοσιεύσει έρευνες για τους Walter Benjamin και Karl Marx και πιο πρόσφατα μία για τον γαλλικό μεταμοντερνισμό.

Εξέχουσα φυσιογνωμία της αριστεράς, ο Daniel Bensaid ίδρυσε μαζί με τον Alain Krivine το 1966 στη Γαλλία την Επαναστατική Κομμουνιστική Νεολαία (JCR) και στη συνέχεια, το 1969, τον Κομμουνιστικό Επαναστατικό Σύνδεσμο (LCR). Ήταν ένας από τους κύριους ηγέτες της Τετάρτης Διεθνούς και του κινήματος του Μάη του ΄68, ενώ πέρυσι είχε συμμετάσχει ενεργά στην ίδρυση του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος (ΝΡΑ), που προέκυψε από τη διάλυση του LCR.

Παράλληλα, στο πλούσιο συγγραφικό του έργο ανήκουν διάφορα φιλοσοφικά και πολιτικά συγγράμματα, μεταξύ των οποίων το βιβλίο «Για ένα σοσιαλισμό του 21ου αιώνα», το οποίο έγραψε μαζί με τον επικεφαλής του ΝΡΑ, Olivier Bezanseno. Επίσης, οργάνωσε τις επιθεωρήσεις «Critique Communiste» και «ContreΤemps» και «έδινε ασυμβίβαστα τη μάχη των ιδεών, εμπνεόμενος από την υπεράσπιση ενός ανοικτού, μη δογματικού μαρξισμού», όπως αναφέρει το ΝΡΑ στην ανακοίνωση που εξέδωσε για τον θάνατο του φιλοσόφου.

Ο Daniel Bensaid κρατήθηκε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας για όλη του τη ζωή και έγραψε τα περισσότερα βιβλία και άρθρα του μετά το 1995, γυρίζοντας παράλληλα τον κόσμο για να προβάλλει τις ιδέες του σε πολιτικά και κοινωνικά φόρουμ. Σύμφωνα με θεωρητικούς και φιλοσόφους, ήταν ένας «αυθεντικός οργανικός διανοούμενος», ο οποίος ουδέποτε διαχώρισε τη θεωρία από την πράξη.

«Ο Daniel Bensaid ανήκε σε μια στρατευμένη γενιά που αναδείχθηκε το 1968. Δεν εγκατέλειψε τη σημαία της εξέγερσης και της αντίστασης, ενσάρκωνε τη συνέχεια της επαναστατικής μάχης», δήλωσε μετά την ανακοίνωση του θανάτου ο Alain Krivine. «Είναι μεγάλη απώλεια, πρόκειται για ένα σύγχρονο επαναστάτη», καταλήγει, δίνοντας το τελευταίο αντίο σε ένα φιλόσοφο που πολλοί είχαν χαρακτηρίσει «άκαμπτο» επειδή «αρνιόταν να εγκαταλείψει την ουτοπία».

Από την TVXS

Διαβάστε περισσότερα...

42 χρόνια απ' την δολοφονία του Τσε

Σαν σήμερα (χθες), 9 Οκτώβρη του 1967, δολοφονείται στη Βολιβία από πράκτορες της CIA ο κομμουνιστής επαναστάτης Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Μετά από μια σκληρή μάχη με τις κυβερνητικές δυνάμεις κοντά στο χωριό Λας Ιγέρας της Βολιβίας, ο Τσε τραυματίζεται και συλλαμβάνεται. Στις 9 Οκτώβρη μεταφέρονται εσπευσμένα με στρατιωτικά ελικόπτερα στο Βαγιεγκράντε δημοσιογράφοι, οι οποίοι αντίκρισαν ξαπλωμένο σε ένα πρόχειρο κρεβάτι τον Τσε Γκεβάρα, δολοφονημένο με δύο σφαίρες στο σβέρκο. Ο Τσε Γκεβάρα που γεννήθηκε το 1928 στο Ροζάριο της Αργεντινής, επέλεξε να σπουδάσει Ιατρική, γιατί ήθελε να βοηθήσει τους λαούς της Λατινικής Αμερικής πoυ μαστίζονται από τη φτώχεια και τις αρρώστιες της υπανάπτυξης. Σημαντικό σταθμό στη ζωή του αποτέλεσε η γνωριμία του με τον Κουβανό ηγέτη Φιντέλ Κάστρο στο Μεξικό, με τον οποίο ξεκίνησαν την οργάνωση της ανατροπής του δικτάτορα Φ. Μπατίστα στην Κούβα. Συμμετείχε ενεργά στην επαναστατική κουβανική κυβέρνηση, ενώ από τον Απρίλη του 1965 είχε πάρει μέρος στον επαναστατικό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του λαού του Κογκό και επέστρεψε αργότερα στη Λατινική Αμερική. Ο φλογερός επαναστάτης, ο κομμουνιστής, έγινε και παραμένει σύμβολο για τα επαναστατικά και προοδευτικά κινήματα σε όλο τον κόσμο.

Προς τιμήν του πραγματοποιούνται σειρά εκδηλώσεων, διαδηλώσεων και συζητήσεων σε πολλές χώρες του κόσμου. Χιλιάδες ήταν αυτοί που πραγματοποίησαν χτες διαδήλωση και πορεία από το Βαγιεγκράντε στη Λα Ιγέρα της Βολιβίας για να αποτίσουν φόρο τιμής στον μεγάλο επαναστάτη. Ιδιαίτερης σημασίας ήταν η παρουσία των Κουβανών γιατρών και εκπαιδευτικών που βρίσκονται στη Βολιβία, προωθώντας τα προγράμματα «Επιχείρηση Θαύμα» (για την επανάκτηση της όρασης) και «Ναι, μπορώ» (για την εξάλειψη του αναλφαβητισμού). Μάλιστα, ο Πρόεδρος της χώρας Εβο Μοράλες αναμένεται να παραστεί και σε σημερινές εκδηλώσεις. Ταυτόχρονα, θα υπάρξει ειδικό αφιέρωμα στην 7η Σύνοδο της Εναλλακτικής Μπολιβαριανής Συμμαχίας για την Αμερική (ALBA), ενώ την ερχόμενη βδομάδα θα πραγματοποιηθεί ειδική συνάντηση των κοινωνικών και λαϊκών οργανώσεων των χωρών της ALBA.

Στη Νικαράγουα πραγματοποιήθηκε μεγάλη εκδήλωση, όπου εκφράστηκε μεταξύ άλλων και η αλληλεγγύη στους πέντε Κουβανούς αγωνιστές που βρίσκονται άδικα 11 χρόνια φυλακισμένοι στις ΗΠΑ επειδή ξεσκέπασαν επιθετικά σχέδια ενάντια στο Νησί της Επανάστασης. Στην Αργεντινή έγινε συγκέντρωση από τις «Μητέρες της Πλατείας του Μαΐου» στο κέντρο της πρωτεύουσας, ενώ στο Εκουαδόρ παρουσιάστηκε νέο βιβλίο για τη ζωή του Τσε. Στη Βενεζουέλα, κηρύχθηκε ημέρα εθελοντικής εργασίας, ενώ σε πολλές περιοχές υπάρχουν προβολές ταινιών, γίνονται συζητήσεις για τη ζωή και το έργο του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Πολύμορφες εκδηλώσεις πραγματοποιούνται αυτές τις μέρες και στην Κούβα, ανάμεσα στις οποίες και οι δύο συναυλίες που θα παραχωρήσει ο γνωστός καλλιτέχνης Μανού Τσάου.

Από τον Ριζοσπάστη 

Ο Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα (Ernesto Guevara de la Serna),γεννήθηκε στο Ροσάριο της Αργεντινής, γιος της Σέλια ντε λα Σέρνα και του Ερνέστο Γκεβάρα Λιντς.

Γνωστός ως Τσε Γκεβάρα, ήταν Αργεντινός γιατρός, Μαρξιστής - Λενινιστής επαναστάτης, ένας από τους αρχηγούς των ανταρτών στην Κούβα και πολιτικός. Συμμετείχε στο κίνημα της 26ης Ιουλίου που πέτυχε την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα στην Κούβα, αρχικά προσφέροντας τις ιατρικές γνώσεις του και αργότερα ως διοικητής των ανταρτών, ενώ υπήρξε μέλος της επαναστατικής κουβανικής κυβέρνησης προωθώντας ριζικές μεταρρυθμίσεις. Το 1965 πιστός στην νίκη της επανάστασης στην Κούβα έφυγε με στόχο την οργάνωση νέων επαναστατικών κινημάτων στο Κονγκό και αργότερα Βολιβία, όπου τραυματίστηκε, συνελήφθη και δολοφονήθηκε ενώ ήταν στο κρεβάτι ((9 Οκτωβρίου 1967 στη Λα Χιγκέρα).

Αναλυτικά βιογραφικά στοιχεία του Τσε, θα βρείτε στην wikipedia

Ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ, παρουσιάζει η TVXS και το piazza del popolo

Αξιόλογα video παρουσιάζει το ιστολόγιο σίβυλλα

Διαβάστε περισσότερα...

«Έφυγε» η Μερσέντες Σόσα - η φωνή της Λατινικής Αμερικής

«Εφυγε» από τη ζωή η Μερσέντες Σόσα, η μεγάλη φωνή της Αργεντινής και όλης της Λατινικής Αμερικής, που ενσάρκωσε με την μουσική και τα τραγούδια της, τους αγώνες των λατινοαμερικάνικων λαών ενάντια στις στυγνές δικατορίες και τον διεθνή ιμπεριαλισμό που τις στήριξε.

Η οικογένειά της με μια λιτή ανακοίνωση έκανε γνωστό χτες το πρωί (4/10/2009) το θάνατό της, σε ηλικία 74 χρόνων. Είχε προηγηθεί νοσηλεία 11 ημερών σε νοσοκομείο του Μπουένος Αϊρες για σοβαρά προβλήματα στα νεφρά.

Η «Negra» - έτσι την αποκαλούσαν οι συμπατριώτες της - γεννήθηκε στο Σαν Μιγκέλ ντε Τουκουμάν της Αργεντινής στις 9 Ιούλη του 1935. Στις δεκαετίες του '60 και '70 συμμετείχε με άλλους πρωτοπόρους καλλιτέχνες στο «Κίνημα της Νέας τραγουδοποιίας» (Movimiento del Nuevo Canionero) ή πιο διαδεδομένα Νueva Cancion, του μουσικο-λογοτεχνικού πολιτικού κινήματος, που βασιζόταν στη λαϊκή αργεντίνικη παράδοση συνδεδεμένη με τον αντιδικτατορικό αγώνα.

Τα τραγούδια της έγιναν απειλή για την χούντα του 1976 - υπό τον Χόρχε Βιντέλα στρατιωτικό καθεστώς. Το 1979 συλλαμβάνεται σε συναυλία και καταφεύγει αυτοεξόριστη στο Παρίσι και τη Μαδρίτη, όπου μένει μέχρι το 1982, οπότε επιστρέφει στην πατρίδα της. Εκτοτε ηχογράφησε πολλούς δίσκους, διευρύνοντας το ρεπερτόριό της. Ενωσε το φολκλόρ με τις μπαλάντες, το ροκ, τη μουσική της πόλης. Εσπασε τα σύνορα που χωρίζουν είδη και γενιές. Πολύ γνωστά ανεπανάληπτα τραγούδια που έχει ερμηνεύσει είναι «Cancion con todos», «Alfonsina y el mar», «Gracias a la vida», «Al jardin de la republica», «Duerme negrito» κ.ά..

Συνεργάστηκε με μεγάλους καλλιτέχνες όπως οι Κουβανοί Σίλβιο Ροντρίγκες, Πάμπλο Μιλανές, Ισμαέλ Σεράνο και πολλούς άλλους.

Η Μερσέντες Σόσα με το συγκρότημά της είχε εμφανιστεί την δεκαετία του 1980 στα Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του «Οδηγητή» και συνεργαστεί με Ελληνες καλλιτέχνες και τελευταία με το συγκρότημα «Απουριμάκ», που αποτελείται από Λατινοαμερικάνους και Ελληνες μουσικούς.

Για την μεγάλη της προσφορά που αφήνει τεράστια αγωνιστική και καλλιτεχνική παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές και σε ένδειξη τιμής, οι αργεντίνικες αρχές αποφάσισαν η σορός της να εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα σε αίθουσα του Κοινοβουλίου, ενώ η οικογένειά της καλεί τον λαό να την τιμήσει όπως θα άρεσε και στην ίδια τραγουδώντας τα τραγούδια της.
Από τον Ριζοσπάστη

Chau, negra querida

Ήσουν τo πιο γλυκό πλάσμα της Αργεντινής. Σε ευχαριστώ για τη μουσική, τη φωνή -αυτή τη φωνή- τις chacareras, το τσαγανό να φτύσεις στα μούτρα τους δικτάτορες, για την αγάπη που έδειχνες στους νέους καλλιτέχνες, για το χιούμορ.
La Negra σε φώναζαν. «Η μαύρη». Για το μελαχρινό σου το μαλλί. «Η Αργεντινή είναι μια χώρα μαύρων, όπου όλοι είναι ξανθοί» έλεγες με χιούμορ.
Αλλά και πραγματίστρια: Όταν γύρισε η Δημοκρατία στην Αργεντινή, το 1983, γύρισες και εσύ. «Κάποτε τα όνειρα ήταν πιο ριζοσπαστικά. Σχεδόν τέλεια. Τώρα απλά κάνουμε ό,τι μπορούμε». Και εσύ έκανες πολλά παραπάνω.
Αλλά και τυχερή. Το έλεγες και μόνη σου. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, που ένιωθες άρρωστη και κουρασμένη. «Ήμουν τυχερή. Αλλά μου κόστισε να είμαι» ομολογούσες.


Gracias por todo, negra querida. Su voz siempre me ha hecho llorar. Te voy a llevar eternamente en mi corazόn. Te quiero mucho, negrita linda.
Από το En Uniόn y Libertad

Διαβάστε περισσότερα...

Έφυγε από τη ζωή η ηθοποιός Σπεράντζα Βρανά

Απεβίωσε ύστερα από ανακοπή καρδιάς, σήμερα το πρωί στο σπίτι της, η γνωστή ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, Σπεράντζα Βρανά.

Η Ελπίδα Χωματιανού, όπως είναι το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στο Μεσολόγγι στις 6 Φεβρουαρίου 1932 (κατά άλλους το 1926). Συνέγραψε αρκετά βιβλία, με σπουδαιότερο το αυτοβιογραφικό "Τολμώ".

Η Σπεράντζα Βρανά έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο το 1948 στην ταινία της Φίνος Φιλμ, «Έλα Στο Θείο», μαζί με τον Νίκο Σταυρίδη.

Συμμετείχε σε μερικές από τις σημαντικότερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου (Η κάλπικη λίρα, Η ωραία των Αθηνών κ.ά) και θα συνδέσει το όνομά της και με επιτυχημένες παραστάσεις. Η τελευταία της εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη ήταν το 1999, στο «Safe Sex».
Από TVXS

Διαβάστε περισσότερα...

5 χρόνια απ' τον θάνατο της Διδώς Σωτηρίου

Τα Ελληνικά Γράμματα, η Εθνική Αντίσταση, η δημοσιογραφία, ο μικρασιατικός ελληνισμός έχασαν πριν από 5 χρόνια, τη Διδώ Σωτηρίου.

Η Διδώ Σωτηρίου γεννήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα στο Αϊδίνι της Μ. Ασίας. Αργότερα, με την οικογένειά της εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή έζησε για λίγο στον Πειραιά και κατόπιν στην Αθήνα. Μεταξύ των καθηγητών της στη Μέση Εκπαίδευση συγκαταλέγονταν ο μεγάλος πεζογράφος και σοσιαλιστής, Κώστας Παρορίτης και η μεταφράστρια και ποιήτρια, Σοφία Μαυροειδή - Παπαδάκη, καθηγητές που επέδρασαν στο να μυηθεί στις προοδευτικές και κομμουνιστικές ιδέες. Στα 18 της η εύπορη οικογένειά της της δίνει τη δυνατότητα να ταξιδέψει στην Ευρώπη. Σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών και μετά στη Σορβόνη.

Από νεαρή ηλικία ανέπτυξε πολιτικο-κοινωνική δράση μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ (στο οποίο έμεινε μέχρι περίπου τα τέλη του εμφυλίου) και γυναικείων οργανώσεων. Ως εκπρόσωπος γυναικείων οργανώσεων συμμετείχε σε συνέδρια όπως το Α΄ Παγκόσμιο Συνέδριο Γυναικείων Οργανώσεων για την Ειρήνη, καθώς και στο Παγκόσμιο Συνέδριο Λογοτεχνών, αφού, παράλληλα με τη δημοσιογραφική της δουλιά την οποία ξεκίνησε το 1933 (μεταξύ άλλων στα περιοδικά «Νέος κόσμος της γυναίκας», «Γυναικεία Δράση», «Κομμουνιστική δράση», αρχισυντάκτρια αργότερα στο περιοδικό «Γυναίκα»), ασχολούνταν και με τη λογοτεχνία. Ως δημοσιογράφος μαθήτευσε δίπλα στον Νίκο Καρβούνη, στον Κώστα Βάρναλη και άλλες μορφές των Γραμμάτων μας. Να σημειωθεί ότι το πρωί της 12ης Οκτωβρίου 1944, δηλαδή τη μέρα της απελευθέρωσης, η Διδώ Σωτηρίου έκλεινε πάνω στο μάρμαρο την πρώτη σελίδα του παράνομου ακόμα «Ριζοσπάστη», στην ελεύθερη γειτονιά της Ν. Ελβετίας στο Βύρωνα. Μαθαίνοντας την αποχώρηση των κατακτητών γράφει ως κεντρικό τίτλο του πρωτοσέλιδου της εφημερίδας το σολωμικό στίχο «ΧΑΙΡΕ, Ω ΧΑΙΡΕ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ».

Στη διάρκεια της κατοχής, μαζί με άλλες σπουδαίες αγωνίστριες - όπως την Μέλπω Αξιώτη, την Λιούντα Μάντακα, την Μ. Μάστρακα - δημοσιογραφούσε στα παράνομα ΕΑΜικά έντυπα και μετά την απελευθέρωση, για ένα διάστημα στα χρόνια 1946-1947 ανέλαβε την αρχισυνταξία του «Ριζοσπάστη», ενώ δημοσιογραφούσε και στο «Ρίζο της Δευτέρας». Αργότερα, όταν εκδόθηκε η εφημερίδα «Αυγή» συνεργάστηκε με άρθρα και χρονογραφήματα. Επίσης δημοσίευσε ποικίλα θέματα στο περιοδικό «Επιθεώρηση της Τέχνης».

Εκανε την εμφάνισή της στη λογοτεχνία από το περιοδικό «Νέοι Πρωτοπόροι». Η πρώτη επίσημη λογοτεχνική της εμφάνιση έγινε το 1959 με το μυθιστόρημα «Οι νεκροί περιμένουν», το οποίο είχε έντονο αυτοβιογραφικό χαρακτήρα. Το επόμενο μυθιστόρημά της έχει τίτλο «Ματωμένα χώματα» (1962) και είναι από τα πιο πολυδιαβασμένα νεοελληνικά βιβλία, με 41 εκδόσεις έως το 1987, με θέμα τη Μικρασιατική καταστροφή και τα προβλήματα των ξεριζωμένων στην Ελλάδα μέχρι τις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αλλα έργα της είναι το μυθιστόρημα «Εντολή» (1976) που αναφέρεται στη δίκη και εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη, συντρόφου της αδερφής της, Ελλης Παππά και «Κατεδαφιζόμεθα» (1982). Εγραψε επίσης τα παιδικά αφηγήματα «Μέσα στις φλόγες» (1972) και «Επισκέπτες» (1979). Στο ενεργητικό της είχε μια μονογραφία για τη φίλη και συναγωνίστριά της Ηλέκτρα Αποστόλου με τίτλο «Ηλέκτρα» (1961) και τη μελέτη «Μικρασιατική καταστροφή και στρατηγική του ιμπεριαλισμού στην Ανατολική Μεσόγειο». Να σημειωθεί ότι τα μυθιστορήματά της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, μεταξύ αυτών και στα τουρκικά.

Η Διδώ Σωτηρίου διακρινόταν για την αγάπη στη ζωή και την αισιοδοξία της, το χαμόγελό της, το πείσμα της κόντρα στα μακρόχρονα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε. Ηταν μεταξύ των ιδρυτικών μελών της Εταιρείας Συγγραφέων, η οποία αθλοθέτησε και το Βραβείο Πολιτισμού «Διδώ Σωτηρίου».

Από τον Ριζοσπάστη

Διαβάστε περισσότερα...

Θάνατος εργάτη στις εγκαταστάσεις της ΔΕΘ

Εργαζόμενος ο οποίος αφαιρούσε εμπορικό περίπτερο από τις εγκαταστάσεις της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, αφού έπεσε θύμα δυστυχήματος, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο για να διαπιστωθεί ο θάνατός του.

Το περιστατικό συνέβη χθες το βράδυ, στις 22.00, και αφορούσε στο περίπτερο 13 της εταιρείας Άθως, με έδρα τη Χαλκιδική. Το θύμα ήταν γεωργιανής καταγωγής. Ακόμη ένας -Βούλγαρος- εργαζόμενος νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο.

Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, το δυστύχημα σημειώθηκε κατά τη διάρκεια της ανύψωσης κουφώματος, το οποίο κατέπεσε και τραυμάτισε τους εργάτες.
Από TVXS

Διαβάστε περισσότερα...

Τίτλοι τέλους για τον Πάτρικ Σουέιζι

Ο ηθοποιός Πάτρικ Σουέιζι, που από χορευτής στο Μπρόντγουεϊ εξελίχθηκε σε μεγάλο πρωταγωνιστή του Χόλιγουντ, σε ταινίες όπως το "Ντέρτι Ντάνσινγκ" και το "Γκοστ", πέθανε την Δευτέρα μετά από σκληρή μάχη με τον καρκίνο, όπως μετέδωσαν τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης.

Ο 57χρονος Σουέιζι έπασχε από καρκίνο στο πάγκρεας από το 2008. Σε συνέντευξή του τον Ιανουάριο του 2009 είχε πει ότι οι γιατροί του έδιναν μόνο δύο χρόνια ζωής. Πέθανε στο σπίτι του, έχοντας πλάι του την οικογένειά του, σύμφωνα με την εκπρόσωπό του, Ανέτ Γουλφ.

Ο Σουέιζι καταγόταν από το Τέξας και ξεκίνησε την καριέρα του ως χορευτής. Μέσα σε σχεδόν τέσσερις δεκαετίες γύρισε δεκάδες ταινίες και σίριαλ και πρωταγωνίστησε σε θεατρικές παραστάσεις. Έγινε όμως διάσημος με την ταινία "Ντέρτι Ντάνσινγκ", το 1987, η οποία ανέτρεψε κάθε προσδοκία αφού, μολονότι ήταν χαμηλού κόστους και ακόμη και οι παραγωγοί της την είχαν απορρίψει, έκανε τεράστια επιτυχία. Ο ίδιος και η συμπρωταγωνίστριά του, Τζένιφερ Γκρέι, ήταν υποψήφιοι για τις "Χρυσές Σφαίρες" ενώ το τραγούδι της ταινίας κέρδισε Όσκαρ.

Ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία είχε η επόμενη ταινία του, το "Γκοστ" με την Ντέμι Μουρ και τη Γούπι Γκόλντμπεργκ, το 1990.

Ο χορός έπαιζε ανέκαθεν σημαντικό ρόλο στη ζωή του. Η μητέρα του διηύθυνε μια σχολή χορού στο Χιούστον, όπου ο Σουέιζι γνώρισε, όταν ακόμη ήταν έφηβος, τη μέλλουσα σύζυγό του, Λίζα Νιέμι. Σπούδασε μπαλέτο στη Νέα Υόρκη και πρωταγωνίστησε στο Μπρόντγουεϊ, υποδυόμενος τον Ντάνι Ζούκο στο μιούζικαλ "Γκριζ".

Τον Μάρτιο του 2008 ανακοίνωσε ότι έπασχε από καρκίνο στο πάγκρεας, όμως δεν σταμάτησε να δουλεύει. Ενώ έκανε χημειοθεραπεία έπαιξε έναν πράκτορα του FBI σε μια νέα τηλεοπτική σειρά ενώ συμμετείχε με ένα μικρό ρόλο και στην ταινία Powder Blue.

Από το ANA-MPA Culture

Διαβάστε περισσότερα...

Έφυγε ο Κουβανός επαναστάτης Χουάν Αλμέιδα Μποσκ

Στις 11 Σεπτεμβρίου, ο Χουάν Αλμέιδα Μποσκ πέρασε στην κουβανική ιστορία. Πρωτεργάτης του ένοπλου αγώνα, παρέμεινε ως το θάνατό του ενεργός στα πολιτικά. Μετά τα νέα του θανάτου του από καρδιακή προσβολή, ο κουβανικός λαός συνέρρευσε μαζικά στην Πλατεία της Επανάστασης για να αποτίσει τον ύστατο φόρο τιμής.
Πρώτος ο πρόεδρος της Κούβας, Ραούλ Κάστρο, άφησε ένα τριαντάφυλλο μπροστά στη φωτογραφία του συντρόφου του και, φανερά συγκινημένος, απέφυγε να κάνει δηλώσεις.

Γεννημένος το 1927, ο Μποσκ ξεκίνησε από τις φτωχογειτονιές της Αβάνας. Παράτησε το σχολείο στα 11 του και συνέχισε να εργάζεται σε οικοδομές. Αργότερα, το 1952, ενώ σπούδαζε νομική στο πανεπιστήμιο της Αβάνας γνώρισε και συνδέθηκε φιλικά με τον Φιντέλ. Ένα χρόνο μετά, συμμετείχε με τους αδερφούς Κάστρο στην ανεπιτυχή επίθεση της Μονκάδα. Τα επόμενα χρόνια τα πέρασαν μαζί στη φυλακή μέχρι να τους δοθεί αμνηστία το 1955 και να φύγουν για το Μεξικό. Από εκεί, επέστρεψε στην Κούβα πάνω στη θρυλική «Γκράνμα» παρέα με τους αδερφούς Κάστρο και τον Τσε. Ο Μποσκ ήταν ένας από τους 16 επιζώντες που στη συνέχεια κατέφυγαν στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα για να οργανώσουν την αντίσταση κατά του Μπατίστα. Σε εκείνα τα βουνά χρίστηκε «κομαντάντε» και έγινε ο μόνος Αφρο-Κουβανός ηγέτης της επανάστασης. Για το λόγο αυτό το πρόσωπό του συμβολίζει τη κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων στη νέα εποχή που τότε ξεκινούσε για την Κούβα.
Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Μπατίστα, ο Μποσκ διορίστηκε στρατηγός των ενόπλων δυνάμεων και μέλος του πολιτμπούρο. Στη συνέχεια της σταδιοδρομίας του πέρασε και από πολλά άλλα πόστα με κύριο αυτό του αντιπροέδρου του Συμβουλίου του Κράτους.
Στα ενδιαφέροντά του συγκαταλέγονταν η συγγραφή και η μουσική, με τα έργα του να αγαπιούνται από τον Κουβανικό λαό. Τα πιο χαρακτηριστικά του λόγια, όμως, τα εκφώνησε αντί να τα γράψει. Περικυκλωμένος από τις δυνάμεις του Μπατίστα μετά την απόβαση με τη «Γκράνμα» είχε φωνάξει: «Εδώ δεν παραδίδεται κανείς». Τα αυθόρμητα λόγια του έμειναν και έγιναν ένα από τα δημοφιλέστερα συνθήματα της Κουβανικής Επανάστασης.
Ακολουθώντας τη προσωπική επιθυμία του Μποσκ, το Κουβανικό κράτος δεν άφησε τη σωρό του ανοιχτή για λαϊκό προσκύνημα.
Αντ’ αυτού, θα κηδευτεί με στρατιωτικές τιμές και, σύμφωνα πάντα με την επιθυμία του, θα ταφεί στα ίδια βουνά που έζησε ως αντάρτης.
Από TVXS

Διαβάστε περισσότερα...

Στην άσβεστη μνήμη του Κώστα Κάππου

Ο Κώστας Κάππος οργανώθηκε στην ΕΔΑ πριν από τη δικτατορία του 1967 και στη συνέχεια στο ΚΚΕ. Με την επιβολή της δικτατορίας εξορίστηκε στη Γυάρο και στη Λέρο. Μετά την απελευθέρωσή του, συνέχισε τον αγώνα στις γραμμές της ΚΝΕ, ως μέλος του Γραφείου του Κεντρικού Συμβουλίου της.

Συνελήφθη εκ νέου το Φλεβάρη του 1974 και υπέστη φρικτά βασανιστήρια στο ΕΑΤ - ΕΣΑ, δίχως να λυγίσει. Στο 9ο Συνέδριο εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.

Τα τελευταία χρόνια, ο Κώστας Κάππος δραστηριοποιήθηκε στο Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών (ΚΜΕ) ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του, ενώ συνέχιζε να συμμετέχει στους λαϊκούς αγώνες, δίπλα στο ΚΚΕ.

Είπαν στην κηδεία του...

Το στερνό «αντίο» είπε ο Σπύρος Χαλβατζής, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, σημειώνοντας, μεταξύ άλλων:

«Αποχαιρετάμε σήμερα τον σύντροφο, τον φίλο, τον πρωτοπόρο αγωνιστή, τον Κώστα Κάππο, που, πριν από πενήντα περίπου χρόνια, εντάχθηκε στο επαναστατικό κίνημα και αναδείχτηκε σε μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.

Αποχαιρετάμε έναν ακούραστο αγωνιστή, κομμουνιστή, από τα μικρά του χρόνια.

Ηταν απλός, επίμονος και μελετούσε πάντα τα βήματά του. Πορεύτηκε το δρόμο του αγώνα για μισόν αιώνα.

Στα εργοστάσια, στους χώρους δουλιάς, στις γειτονιές, έδινε τη μάχη για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, του λαού, της νεολαίας. Αγωνίστηκε για την προώθηση της μεγάλης υπόθεσης, για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για το σοσιαλισμό.

Για πολλά χρόνια κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κόμματος και μέσα στη Βουλή αγωνιζόταν στις πρώτες γραμμές.

Ακαταπόνητος, παρά τα προβλήματα υγείας, μέχρι το τέλος. Τον συναντούσαμε πάντα, να περπατά ακούραστος στις κινητοποιήσεις του εργατικού, μαζικού, λαϊκού κινήματος και στις συγκεντρώσεις του Κόμματος.

Στη συντρόφισσά του στη ζωή και τον αγώνα, την αγαπημένη μας Πόπη, στον Θανάση και την Φωτεινή, τα παιδιά του, στον αδερφό του Αντώνη, απευθύνουμε από το ΚΚΕ τα πιο θερμά μας συλλυπητήρια».

«Γύρισε την πλάτη του στην αστική κοινωνία, δε θυσίασε ποτέ την ιδεολογία του», είπε ο Γ. Τρικαλινός, εκ μέρους της οικογένειας του Κ. Κάππου. Ενώ έναν τελευταίο χαιρετισμό έκαναν, επίσης, ο Παναγιώτης Γεωργιάδης εκ μέρους του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών, ο Κων. Τουμασάτος γεν. γραμματέας του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου Φιλίας, ο Αγ. Χάγιος εκ μέρους του ΝΑΡ, ο Μπ. Γκολέμας εκ μέρους του Συνδέσμου Εξορισθέντων και Φυλακισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974, ο Θαν. Μπαρτζώκας δήμαρχος Καισαριανής, ο Ν. Βούτσης εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΝ.

Στην κηδεία παραβρέθηκαν, μεταξύ άλλων, πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ, με επικεφαλής την ΓΓ του Κόμματος Αλέκα Παπαρήγα, ο Στ. Μπενετάτος δήμαρχος Νίκαιας, ο πρέσβης της Κούβας, εκπρόσωποι όλων των κομμάτων, εκπρόσωποι της Τοπικής και Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης και δεκάδες φορείς.

Στεφάνια κατέθεσαν, μεταξύ άλλων, η ΚΕ του ΚΚΕ, το ΠΑΜΕ, το ΚΜΕ, ο Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος, πλήθος αντιστασιακών οργανώσεων, σωματεία εργαζομένων, το ΝΑΡ, το «ΠΡΙΝ», η δήμαρχος Αθηναίων Ντ. Μπακογιάννη, κόμματα και άλλοι φορείς.

Δήλωση για το θάνατο του Κώστα Κάππου έκανε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας. Επίσης τα θερμά τους συλλυπητήρια εξέφρασαν, με ανακοινώσεις τους, η ΝΔ, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου, η ΑΚΟΑ και το Σωματείο Εργαζομένων του Δήμου Βύρωνα.

Ακόμα, τα θερμά του συλλυπητήρια εξέφρασε στην οικογένεια του Κώστα Κάππου το Διοικητικό Συμβούλιο του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών.

Από τον Ριζοσπάστη

Επιλογή άρθρων και συνεντεύξεων του Κ. Κάππου

Μια ενδιαφέρουσα επιλογή από άρθρα, κείμενα και συνεντεύξεις του Κώστα Κάππου κυκλοφόρησε σ' ένα βιβλίο 366 σελίδων, με τίτλο «Η επανάσταση που έρχεται», από τις εκδόσεις «Αλήθεια». Στο βιβλίο συμπεριλαμβάνεται ένα κεφάλαιο για τα γεγονότα μετά τη χούντα και τη δίκη της Χαλκίδας, μέσα από δημοσιεύματα του Τύπου της εποχής, που αφορούσαν στον Κώστα Κάππο. Περιέχονται, επίσης, αναφορές στα γεγονότα του 1989 και μια επιλογή από κείμενα του Κ. Κάππου, που δημοσιεύτηκαν σε πολιτικές εφημερίδες και περιοδικά, σχεδόν μέχρι τον αδόκητο χαμό του, στις 10 Σεπτέμβρη 2005.

Οπως σημειώνει στην αρχή του βιβλίου ο Θανάσης Κάππος, που έκανε και την επιλογή των κειμένων, «η όλη προσπάθεια έχει έναν και μοναδικό σκοπό: Να κρατηθεί ζωντανό ένα μεγάλο κομμάτι από όλα εκείνα που είχε γράψει και το κυριότερο είχε κάνει. Το βιβλίο τού ανήκει ολοκληρωτικά. Είναι κομμάτι της ζωής του. Μιας ζωής που μέχρι την τελευταία στιγμή ήταν αφιερωμένη στην αλήθεια, το δίκιο και την αξιοπρέπεια».

Αντικειμενικά, όμως, και πέρα από τις προθέσεις του Θ. Κάππου, τα κείμενα του Κώστα Κάππου ξαναφέρνουν στο μυαλό και θυμίζουν μια σειρά σοβαρές εξελίξεις και γεγονότα της τελευταίας εικοσαετίας και το κυριότερο, γιατί, αντικειμενικά πλέον, διαβάζονται με άλλο μάτι απ' αυτό της πρωτοδημοσίευσής τους, αφού έχει παρέλθει ικανός χρόνος από τότε, δεν υπάρχουν πλέον οι όποιες συγκυριακές φορτίσεις και η ζωή έχει δώσει, στον έναν ή άλλο βαθμό, τις δικές της απαντήσεις, επιβεβαιώνοντας ή όχι τις όποιες τότε εκτιμήσεις και δικαιώνοντας το ΚΚΕ για μια σειρά κρίσιμα ζητήματα. Μπορούν και πρέπει, επομένως, να αποτελέσουν ένα ερέθισμα προβληματισμού και σκέψης, ιδιαίτερα για όλα όσα απασχόλησαν έντονα τους κομμουνιστές και τους αριστερούς γενικότερα στη χώρα μας την τελευταία εικοσαετία. Ακόμη περισσότερο, επειδή τα γραφτά του Κώστα Κάππου -ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς μαζί τους σε όλα τα σημεία - σφραγίζονται από την προσήλωσή του στην ταξική ανάλυση των φαινομένων.

Από τον Ριζοσπάστη

Διαβάστε περισσότερα...

Σωτηρία Μπέλλου: Η μούσα του ρεμπέτικου

Στις 27 Αυγούστου 1997 και σε ηλικία 76 χρονών, η Ελληνίδα τραγουδίστρια Σωτηρία Μπέλλου εξασθενημένη από τον καρκίνο του φάρυγγα που την ταλαιπωρούσε και έχοντας ήδη χάσει τη φωνή της, άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο «Μεταξά» του Πειραιά. Μποέμισα, δυναμική, επαναστάτρια, η μούσα του Τσιτσάνη και άλλων συνθετών υπήρξε μία από τις κορυφαίες τραγουδίστριες του λαϊκού και ρεμπέτικου ελληνικού τραγουδιού.

Το μεγαλύτερο από τα παιδιά της εύπορης οικογένειας του Κυριάκου και της Ελένης Μπέλλου, η Σωτηρία, γεννήθηκε στο χωριό Χάλια κοντά στη Χαλκίδα στις 22 Αυγούστου 1921. Η αγάπη της για το τραγούδι άρχισε να ξετυλίγεται σε μικρή ηλικία, όταν λόγω του αγαπημένου της παππού, Σωτήρη, άρχισε να ψέλνει στην Εκκλησία.

Τραγουδίστρια αποφάσισε να γίνει όταν είδε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο τη Σοφία Βέμπο στην ταινία «Η προσφυγοπούλα». Έκτοτε έγινε το είδωλό της και άρχισε να τη μιμείται. Ύστερα από τις έντονες αντιδράσεις των γονέων της, που δεν ήθελαν η κόρη τους να γίνει τραγουδίστρια, εκείνη εγκατέλειψε το σπίτι της και κατέβηκε στην Αθήνα. Ήταν τότε μόλις 17 χρονών.

Κατά τη διαμονή της στην Αθήνα, η Σωτηρία μπήκε σε κάποιες περιπέτειες που της άλλαξαν ριζικά τη ζωή. Παντρεύτηκε το Βαγγέλη Τριμούρα αλλά ο γάμος τους έληξε καταστροφικά, καθώς ύστερα από συνεχή κακοποίηση και καβγάδες, η Σωτηρία του έριξε βιτριόλι στο πρόσωπο. Αποτέλεσμα ήταν να βρεθεί στις φυλακές «Αβέρωφ» ώσπου η ποινή της μειώθηκε σε 6 μήνες. Στη συνέχεια, επέστρεψε στη Χαλκίδα, όπου δεχόμενη την ίδια κακομεταχείριση και από την οικογένειά της, αποφάσισε να διακόψει τους δεσμούς και να μετακομίσει μόνιμα στην Αθήνα.

Μετά την απελευθέρωση το 1944 και αφού γνώρισε από κοντά την αγριότητα της Κατοχής και του Εμφυλίου, όντας ενεργό μέλος του αντάρτικου και έχοντας φυλακιστεί και βασανιστεί πολλάκις, την ανακάλυψε σε μία ταβέρνα που τραγουδούσε ο θεατρικός συγγραφέας Κίμων Καπετανάκης. Γοητευμένος από το ταλέντο της την σύστησε στον Βασίλη Τσιτσάνη.

Έτσι, το 1947 ήρθε η πρώτη ηχογράφηση με συνθέσεις του Τσιτσάνη, όπως «Τα Καβουράκια» και το «Κάνε λιγάκι υπομονή» και με αποκορύφωμα το «Συννεφιασμένη Κυριακή», ένα τραγούδι που η Σωτηρία με την ερμηνεία της κατάφερε να κάνει αθάνατο. Στο πλευρό του Βασίλη Τσιτσάνη, η εκκολαπτόμενη καριέρα της Μπέλλου εκτοξεύθηκε στα ύψη. Τραγουδώντας μαζί του γέμιζαν καθημερινά το στέκι του «Τζίμη του Χοντρού» και αργότερα –μέχρι το θάνατο του- το «Χάραμα». Καθιερωμένη, πλέον ως λαϊκή τραγουδίστρια συνεργάστηκε με κορυφαίους συνθέτες. Ανάμεσά τους ο Γιάννης Παπαΐωάνου («Κάνε κουράγιο καρδιά μου»), ο Γιώργος Μητσάκης «Ο Ναύτης», ο Απόστολος Καλδάρας και ο Μανώλης Χιώτης.

Η καριέρα της γνώρισε μία καμπή κατά τη δεκαετία του ΄60, όταν το ρεμπέτικο τραγούδι προσωρινά παραμερίστηκε από άλλα μουσικά είδη που έκαναν την εμφάνισή τους. Με τον ερχομό της Χούντας, όμως, η νεολαία αναζήτησε τις μουσικές της ρίζες με αποτέλεσμα η Μπέλλου να αγαπηθεί από την αρχή και να επιστρέψει στα λαϊκά κέντρα και τις μπουάτ της Πλάκας. Προχώρησε σε πρωτοποριακές συνεργασίες με πιο σύγχρονους συνθέτες, όπως ο Σαββόπουλος με τον οποίο τραγούδησαν το «Βαρύ Ζεϊμπέκικο», ο Ανδριανόπουλος, ο Μούτσης κ.α.

Ντυμένη πάντοτε αυστηρά, η Σωτηρία Μπέλλου ήταν πρώτη γυναίκα που «έπιασε» καρέκλα στο λαϊκό πάλκο, κάτι που μέχρι τότε ήταν κατοχυρωμένο μόνο για άνδρες. Παρέμεινε μέχρι το τέλος καθισμένη ανάμεσα στους μουσικούς με ένα τσιγάρο στο χέρι καθώς τραγουδούσε. Υπήρξε μία προσωπικότητα που σημάδεψε το λαϊκό τραγούδι όχι μόνο με τη φωνή της αλλά και με τη γνησιότητα και την ειλικρίνειά της. Δεν έκρυψε ποτέ της το πάθος της για το τζόγο, γεγονός που την άφησε άπορη τα τελευταία χρόνια της ζωής της. Σεβαστή από Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες και από όλες τις ηλικίες με τη φωνή, την ερμηνεία και τα τραγούδια της επηρέασε τη ρεμπέτικη σκηνή για περισσότερο από μισό αιώνα.
Από TVXS

Διαβάστε περισσότερα...

Εχασε τη μάχη ο Φίλιος Πρωτοσύγγελος

Θλίψη σκόρπισε στο Βόλο το άγγελμα του θανάτου, του γνωστού δικηγόρου και πρώην αντιδημάρχου Βόλου, Φίλιου Πρωτοσύγγελου.

Ο Φίλιος Πρωτοσύγγελος άφησε την τελευταία του πνοή χθες νωρίς το πρωί σε Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης σε ηλικία μόλις 61χρόνων, μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, που υπέστη την περασμένη Παρασκευή.

Αρχικά είχε μεταφερθεί στο Νοσοκομείο Βόλου, εξαιτίας της σοβαρότητας της κατάστασης του όμως μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη την Κυριακή. Δυστυχώς όμως η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε και γύρω στις 6.45 π.μ χθες το πρωί εξέπνευσε.
Πάνδημη η νεκρώσιμη ακολουθία που έγινε χθες το απόγευμα από τον Ιερό Ναό της Αναλήψεως του Κυρίου. Συντετριμμένη η σύζυγός του Μίτσα και η μονάκριβη κόρη του Εύα, που δεν μπορούσαν να πιστέψουν πως ο αγαπημένος τους Φίλιος έφυγε τόσο πρόωρα και ξαφνικά.
Συντετριμμένοι συγγενείς και φίλοι, νυν και πρώην βουλευτές, στελέχη της Αυτοδιοίκησης που συμπορεύτηκαν και συνεργάστηκαν με τον Φίλιο Πρωτοσύγγελο, δημοτικοί και νομαρχιακοί σύμβουλοι, αντιδήμαρχοι και αντινομάρχες, υπάλληλοι στο Δήμο Βόλου, όπου διατέλεσε αντιδήμαρχος Πολεοδομίας, Πολιτισμού, Οικονομικών και Διοικητικών Υπηρεσιών, αλλά από διάφορες θέσεις δημοτικές επιχειρήσεις και οργανισμούς, δημοτικοί και νομαρχιακοί σύμβουλοι, εκπρόσωποι κομμάτων, αλλά και οι συνάδελφοί του δικηγόροι τον οδήγησαν χθες στην τελευταία του κατοικία.
Ο Φίλιος Πρωτοσύγγελος γεννήθηκε στο Βόλο το 1948 και μεγάλωσε στη συνοικία των Παλαιών. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου ανέπτυξε πλούσια αντιδικτατορική δράση.
Ηταν υποψήφιος βουλευτής με την Αριστερά ενώ διετέλεσε γραμματέας του ΚΚΕ Εσωτερικού στο Βόλο και μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Βόλου.
Για πρώτη φορά έθεσε υποψηφιότητα και εκλέχτηκε στο δημοτικό συμβούλιο Βόλου με τις δυνάμεις της «Δημοκρατικής Συνεργασίας» με επικεφαλής δήμαρχο το Μιχάλη Κουντούρη το 1983. Στα έδρανα του δημοτικού συμβουλίου παρέμεινε μέχρι και το 1990 που αποχώρησε ο Μιχάλης Κουντούρης με τον οποίο τον συνέδεε βαθιά φιλία. Το 1999 επανεκλέχτηκε και πάλι με επικεφαλής δήμαρχο το Μιχάλη Κουντούρη.
Θήτευσε επίσης στο διοικητικό συμβούλιο του Δικηγορικού Συλλόγου Βόλου και ήταν υποψήφιος για την προεδρία, ενώ επίσης ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου Δωρητών Σώματος Μαγνησίας.

Το δημοτικό συμβούλιο Βόλου εξέδωσε ψήφισμα, χθες με αφορμή το θάνατό του, το οποίο διάβασε στην νεκρώσιμη ακολουθία ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Βόλου Βαγγέλης Παπαστεργίου. Ο δήμαρχος Βόλου Αλέκος Βούλγαρης χθες το πρωί σε δήλωσή του επισήμανε «O Φίλιος Πρωτοσύγγελος αφήνει πίσω του μεγάλο κοινωνικό έργο. Δραστηριοποιήθηκε μέσα στη Δημοκρατικά Συνεργασία. Ήταν μία εξέχουσα προσωπικότητα της τοπικής μας κοινωνίας, ακέραιος χαρακτήρας, έντιμος και αποτελεσματικός στη νομική του επιστήμη αλλά και στα κοινά. Η προσφορά του θα παραμείνει ανεξίτηλη.
Δήλωση για το θάνατό του έκανε και ο βουλευτής Κώστας Καρτάλης, ο οποίος μεταξύ άλλων τόνισε: «Θα ήθελα να συλλυπηθώ την οικογένεια του Φίλιου Πρωτοσίγγελου. Έτυχε να τον παρακολουθήσω σε συναντήσεις στο δημαρχείο και δεν μπορώ να μην πω ότι εκτίμησα την διαύγεια του πνεύματος του και βεβαίως την προσφορά στα δημοτικά δρώμενα και την κοινωνία της Μαγνησίας».

Συντετριμμένος ο πρώην δήμαρχος Μιχάλης Κουντούρης αποχαιρετώντας έναν από τους πιο πιστούς φίλους και συνεργάτες του, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυα του.
Εκθείασε τον χαρακτήρα του Φίλιου Πρωτοσύγγελου και την προσφορά του στην πόλη, τονίζοντας μάλιστα ότι αποτελούσε ένα στέλεχος που θα μπορούσε να ηγηθεί του Δήμου ως πρώτος πολίτης του Βόλου. Μίλησε για την κοινή τους πορεία στα δημοτικά πράγματα και το πολιτικό ήθος του εκλιπόντα επισημαίνοντας ότι μπροστά στις μικροκομματικές σκοπιμότητες, ο ίδιος προέβαλε το ήθος και τα δημοκρατικά του φρονήματα και έκανε αναδρομή στη ζωή του.
Ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Βόλου Αν. Βολιώτης στην επικήδειο αναφέρθηκε στην ακεραιότητα και την επιστημονική κατάρτιση του Φίλιου Πρωτοσύγγελου, υπογραμμίζοντας ότι αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό η απώλειά του.
Τόνισε επίσης ότι υπήρξε πάντα υπόδειγμα συνέπειας, μετριοφροσύνης και δημοκρατικού ήθους και κατέληξε λέγοντας ότι όλος ο νομικός κόσμος θα το θυμάται σαν μία από τις φωτεινές προσωπικότητες της πόλης.
Ψηφίσματα για το θάνατό του εξέδωσαν το δημοτικό συμβούλιο Βόλου, το Ίδρυμα του Γηροκομείου Βόλου που ήταν νομικός σύμβουλος, ο Σύλλογος Δωρητών Σώματος Μαγνησίας κ.α.

Στη νεκρώσιμη ακολουθία μεταξύ άλλων παρέστησαν ο αντιπρόεδρος της Βουλής Γιώργος Σούρλας, ο βουλευτής Κ. Καρτάλης, οι πρώην βουλευτές Ζέτα Μακρή και Λ. Τζανής, οι δήμαρχοι Βόλου και Νέας Ιωνίας Αλ. Βούλγαρης και Π. Μαβίδης, σύσσωμο το δημοτικό συμβούλιο Βόλου, οι δήμαρχοι Ιωλκού και Αγριάς Μουτσινάς και Παπαευθυμίου οι αντινομάρχες Ε. Αδαμάκη και Δημ. Μεργιαλής, ο πρώην δήμαρχος Μιχάλης Κουντούρης και στενοί του συνεργάτες, ο πρώην Νομάρχης Πάνος Σκοτινιώτης κ.α.
Από την εφημερίδα Ταχυδρόμος

Σχετικά άρθρα: Ο Βόλος αποχαιρέτισε χθες το Φ.Πρωτοσύγγελο από τον Νέο Τύπο
Προδομένος από την καρδιά του έφυγε ο Φ. Πρωτοσύγγελος από την Μαγνησία

Διαβάστε περισσότερα...

53 χρόνια απ' τον θάνατο του Μπέρτολτ Μπρεχτ

Γεννήθηκε το 1898 στο Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας και πέθανε το 1956 στο Βερολίνο.

Η μητέρα του ήταν Προτεστάντισα και ο πατέρας του Καθολικός διευθυντής εταιρίας χάρτου.
Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, επιστρατεύεται σαν νοσοκόμος και υπηρετεί στον 1ο Παγκόσμιο πόλεμο αρχίζει να γράφει ποιήματα και θεατρικά.
Κατά την διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, συνάντησε και δούλεψε με τον συνθέτη Χανς Έισλερ και ανέπτυξαν φιλία ζωής. Γνώρισε και την Ελεν Βέιγγελ, την δεύτερη γυναίκα του που τον συνόδεψε αργότερα στην εξορία μέχρι το τέλος της ζωής του.
Η πρώτη του συλλογή ποιημάτων Hauspostille, κέρδισε βραβείο.
Το 1922 παντρεύτηκε την τραγουδίστρια της όπερας Μαριάν Ζόφ.
Η κόρη τους Ανν Χιόμπ γεννήθηκε ένα χρόνο μετά.
Το 1923 προσλήφθηκε βοηθός σκηνοθέτη στο Γερμανικό Θέατρο του Βερολίνου υπό τη διεύθυνση του Μαξ Ράινχαρτ.
Άρχισε να φοιτά στη Μαρξιστική Εργατική Σχολή και μελέτησε διαλεκτικό υλισμό.
Το 1930 παντρεύτηκε την Ελεν Βέιγγελ που του είχε χαρίσει ήδη ένα γιο.
Στην συνέχεια απέκτησαν και μια κόρη.
Η προσαρμογή της Όπερας των ζητιάνων του Τζον Γκαίυ με το όνομα "Η Όπερα της Πεντάρας" (Die Dreigroschenoper) σε στίχους του Μπερτολτ Μπρεχτ και μουσική Κουρτ Βάιλ προκάλεσε αίσθηση στο Βερολίνο και ο αντίκτυπος του επηρέασε την παγκόσμια σκηνή Μιούζικαλ.
Στην όπερα αυτή ο Μπρεχτ στυλίτευαι την καθως πρέπει Βερολινέζικη αστική τάξη που πρόσαπτε στο προλετάριάτο έλλειψη ηθικής.
Μετά την άνοδο του ναζισμού αυτοεξορίστηκε μέχρι το έτος 1948. Έζησε στην Ελβετία, τη Δανία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία και τις ΗΠΑ.
Στη Μόσχα εξέδωσε σε συνεργασία με άλλους Γερμανούς συγγραφείς το περιοδικό «Ντας Βορτ».
Στην Αμερική, όπου έζησε το κύριο μέρος της ζωής του, δέχθηκε έντονες διώξεις από το Μακαρθικό καθεστώς.
Μετά το τέλος του πολέμου εγκαταστάθηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας και μαζί με την Ε. Βάιγκελ ίδρυσαν (1949) το Μπερλίνερ Ανσάμπλ.
Το 1950 εκλέχτηκε μέλος της Ακαδημίας Τεχνών.
Τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο της ΛΓΔ το 1951 και με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη το 1954.Απεβίωσε στις 14 Αυγούστου του 1956.
Έργο
Τα έργα του αρχικά χαρακτηρίζονται από πνεύμα καταδίκης του πολέμου και του μιλιταρισμού ενώ στη συνέχεια παρατηρείται μια αποφασιστική στροφή στη σκέψη και τη ζωή του, που εμπνέεται από τη μαρξιστική φιλοσοφία. Σημαντική ώθηση στη σχέση του με την εργατική τάξη και το κίνημά της έδωσε η μαζική εξαθλίωση που προκάλεσε η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1920 και η νέα ορμητική ανάπτυξη του εργατικού κινήματος στη Γερμανία.
Η παγκοσμιότητα του έργου του αναγνωρίστηκε ευρέως μετά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Τα έργα του κλείνουν μέσα τους μια διάρκεια καθώς αναδεικνύουν την ανθρώπινη υπόσταση. Έτσι, όχι μόνο δεν καταλύθηκαν από το χρόνο αλλά τώρα προβάλλονται και τιμούνται περισσότερο παρά ποτέ.
Σπουδαιότερα έργα του είναι ο Κύκλος με τη κιμωλία, Η όπερα της πεντάρας, Ο καλός άνθρωπος του Σε Τσουάν, Η άνοδος του Αρθούρου Ουί. Παράλληλα έγραψε εκατοντάδες ποιήματα που αντανακλούν τη σταδιακή μεταστροφή του προς τη μαρξιστική-λενινιστική φιλοσοφία. Τα πιο γνωστά από αυτά είναι: Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε, Εγκώμιο στη μάθηση, Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου, Αυτό θέλω να τους πω, Να καταπολεμάτε το πρωτόγονο, Ποτέ δε σε είχα αγαπήσει τόσο πολύ, Απώλεια ενός πολύτιμου ανθρώπου, Εγκώμιο στον κομμουνισμό, Εγκώμιο στη Διαλεκτική.

Πηγή wikipedia

Διαβάστε περισσότερα...

Ποιός άνοιξε αυτόν τον ΤΑΦΟ;

...Ενας τάφος που έχασκε ανοιχτός για να καταπιεί έναν 19χρονο...


...μετά Θάνατον, μπήκαν μερικές κορδελίτσες!


Κι ακόμη ΚΑΝΕΝΑΣ δεν έχει αναλάβει την ευθύνη!
>Τα μέτρα μετά και πάλι ανεπαρκή!

lefteria.blogspot: Τραγωδία χωρίς τέλος στον Πολύγυρο...

ta-anilia.blogspot: Τραγωδία χωρίς τέλος στον Πολύγυρο...

polygyros.blogspot: Ο Πολύγυρος συνεχίζει να πενθεί...

aetoshal.blogspot: Ο Πολύγυρος συνεχίζει να θρηνεί.....

Από το ANemos

Υ.Γ. κατά τη διάρκεια της κηδείας του, τη Δευτέρα, εξέπνευσε 18χρονη συμμαθήτριά του!
από την Ελευθεροτυπία

Διαβάστε περισσότερα...

Πέθανε ο Γιατρός Γιώργος Παχιός

Το Νοσοκομείο Βόλου έχασε έναν από τους πολυτιμότερους γιατρούς του. Ο παθολόγος, αναπληρωτής διευθυντής της Α’ Παθολογικής Κλινικής του Αχιλλοπούλειου Γιώργος Παχιός εξέπνευσε χθες το απόγευμα σε ηλικία 58 ετών.

Μετά από ένα περίεργο παιχνίδι της μοίρας, που η κατάληξή του ήθελε να μη «φύγει» από το χώρο που έζησε όλη του τη ζωή, το χώρο όπου είχε «ριζώσει» και δεν έλεγε ποτέ να εγκαταλείψει ως φιλοσοφία ζωής.
Η καρδιά του τον πρόδωσε, μία μόλις ημέρα πριν μεταφερθεί στο Νοσοκομείο Βόλου για να συνεχίσει τη νοσηλεία του από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας, στο οποίο εισήχθη πριν από ενάμιση μήνα με βαριά εγκεφαλική αιμορραγία.
Γελαστός και λαλίστατος, έτοιμος κάθε στιγμή να συζητήσει με συναδέλφους του και ασθενείς του μια πλούσια γκάμα θεμάτων, ικανός να κάνει με τον τρόπο του τους ασθενείς του να ξεχάσουν τον πόνο τους, μα περισσότερο από όλα «ετοιμοπόλεμος» ανά πάσα στιγμή να παράσχει τις χρήσιμες ιατρικές του υπηρεσίες.
Ο Γιώργος Παχιός ήταν πάντα εκεί… Μέσα στο Νοσοκομείο Βόλου, που ήταν το σπίτι του. Εκεί έμενε, εκεί ξεκουράζονταν. Έπασχε από …«νοσοκομίτιδα» τού έλεγαν χαριτολογώντας χρόνια τώρα οι συνάδελφοί του, οι οποίοι διαφωνούσαν με αυτή την αντίληψη να είναι μόνιμα στο νοσηλευτικό ίδρυμα. Όμως ο ίδιος αδιαφορούσε για τις απόψεις τους και ακολουθούσε ό,τι του έλεγε ο δικός του τρόπος ζωής: να είναι μόνο γιατρός.
Υπηρέτησε το Νοσοκομείο Βόλου για περισσότερο από 25 χρόνια. Δεν έφυγε ποτέ από τα ιατρεία και τους θαλάμους, παρά μόνο για ένα εξάμηνο, κάπου το 1990, όταν χρειάστηκε να μεταβεί στην Αθήνα για μετεκπαίδευση.
Ακόμη και τις ώρες ανάπαυλας δεν έλεγε όχι, όταν το καθήκον τον καλούσε. Γιατροί έχουν να θυμούνται ότι σε εποχές πριν την εφαρμογή του ΕΣΥ ήταν ο γιατρός σχεδόν όλων των Κλινικών του Νοσοκομείου… Με ελάχιστο προσωπικό τότε, την περίοδο 82-85, έκανε τις εφημερίες πολλών ειδικοτήτων.
Πριν ενάμιση μήνα ο Γιώργος Παχιός ταξίδεψε με το τρένο για τα Τρίκαλα, για να επισκεφθεί το σπίτι του. Στο σταθμό της Λάρισας, όπου κατέβηκε για να αλλάξει αμαξοστοιχία, έχασε τις αισθήσεις του και έπεσε στο έδαφος. Ήταν από τις ελάχιστες φορές που ταξίδευε μόνος του και όχι με κάποιον φίλο του, όπως συνήθιζε.
Μεταφέρθηκε στο εφημερεύον εκείνη την ημέρα Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας και εισήχθη ως αγνώστων στοιχείων. Ελλείψει κλινών, ο γιατρός που το μοναδικό του μέλημα ήταν τόσα χρόνια να προσφέρει στον ασθενή, βρέθηκε τις πρώτες ώρες σε ένα από τα ράντζα του Νοσοκομείου. Για καλή του τύχη τον αναγνώρισε γιατρός του Πανεπιστημιακού, που είχε κάνει ειδίκευση στο Αχιλλοπούλειο. Τότε τα στοιχεία ταυτότητάς του έγιναν γνωστά.
Μετά από μακρά νοσηλεία στην Μονάδα Εντατικής του Πανεπιστημιακού με σοβαρή εγκεφαλική αιμορραγία, μεταφέρθηκε στην Πανεπιστημιακή Παθολογική Κλινική. Η κατάσταση της υγείας του έδειχνε να σταθεροποιείται και νοσηλευόταν τελευταία χωρίς καταστολή και με τη δική του ανάσα, δίνοντας ελπίδες στους συναδέλφους του ότι θα ανακτούσε τις δυνάμεις του.
Μόλις χθες έγινε η συνεννόηση των γιατρών του Αχιλλοπούλειου με το Πανεπιστημιακό για τη διακομιδή του στο Βόλο, ώστε να συνεχίσει τη νοσηλεία του.
Το απόγευμα επήλθε το μοιραίο και ο γνωστός παθολόγος άφησε την τελευταία του πνοή από ανακοπή.
Βαρύ πένθος
Το Νοσοκομείο Βόλου πενθεί για την απώλεια ενός γιατρού, που το υπηρέτησε για 25 χρόνια και πλέον όσο κανείς άλλος, έλεγε ο πρόεδρος της Ένωσης Νοσοκομειακών Γιατρών Βόλου Θεοφ. Μερίδης.
«Ο Γιώργος Παχιός θα μείνει στη μνήμη μας ως ο ακούραστος, δίκαιος, εξυπηρετικός γιατρός και για τις χωρίς προς ίδιον όφελος υπηρεσίες προς τον συνάνθρωπό μας.
Εμείς δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ, όπως και όλοι σε όσους τόσα χρόνια προσέφερε τις υπηρεσίες του», πρόσθεσε.
Η κηδεία του θα γίνει σήμερα, στη 1 μ.μ. στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Αγίας Μονής Τρικάλων.
Βάσω Σαμακοβλή
Από την εφημερίδα Ταχυδρόμος

Ο Μαγνήτης πενθεί για την απώλεια του Γιώργου Παχιού.
Το ρεπορτάζ καταγράφει πολύ λίγα (!) για τον χαρακτήρα, την εργατικότητα και την ανιδιοτέλειά του.
Ήταν Ιατρός με κεφαλαίο το Ι, που τίμησε στην σύντομη δυστυχώς ζωή του, τον όρκο του Ιπποκράτη!
Η παρουσία του στο Νοσοκομείο του Βόλου, κυριολεκτικά τιμούσε και κοσμούσε το Ε.Σ.Υ.!
Θα λείψει απ' όλους τους συναδέλφους του, τους ασθενείς του, αλλά κι απ' την κοινωνία του Βόλου.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει!

Διαβάστε περισσότερα...

Αλλεργικό σοκ και θάνατος για 45χρονη Μαία στο ''Έλενα''

ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΚΑΙ ΣΑΜΠΑΤΑΚΑΚΗ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΜΑΙΑΣ ΤΟΥ ΜΑΙΕΥΤΗΡΙΟΥ "ΕΛΕΝΑ" - ΤΟ ΕΚΡΥΒΑΝ 14 ΜΕΡΕΣ !!!!!

Μυστήριο με ασθένεια στο μαιευτήριο Έλενα

Έρευνες διεξάγει το υπουργείο Υγείας για την περίπτωση του μαιευτηρίου Έλενα, όπου οκτώ νοσηλευτές καταγγέλλουν ότι παρουσίασαν αλλεργικά συμπτώματα. Την Τρίτη, πάντως, έγινε έκτακτη σύσκεψη στο Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων Υγείας.

ant1online

Έρευνες διεξάγει το υπουργείο Υγείας για την περίπτωση του μαιευτηρίου Έλενα, όπου οκτώ νοσηλευτές, που εργάζονται σε συγκεκριμένο κτίριο του νοσοκομείου, καταγγέλλουν ότι παρουσίασαν αλλεργικά συμπτώματα.

Πριν από 15 ημέρες μια νοσηλεύτρια έχασε τη ζωή της από αλλεργικό σοκ, ενώ τώρα αναμένονται τα αποτελέσματα των τοξικολογικών εξετάσεων, προκειμένου να διευκρινισθούν τα αίτια του θανάτου της.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Το Βήμα, καταγγελίες εργαζομένων αναφέρουν ότι λιποθυμικά επεισόδια και εκδηλώσεις αναπνευστικών προβλημάτων στον χώρο του μαιευτηρίου «Έλενα» είχαν εκδηλωθεί και πριν από τον αιφνίδιο θάνατο της 45χρονης μαίας, μητέρας δύο παιδιών, στις 15 Ιουλίου.

Την Τρίτη έγινε έκτακτη σύσκεψη στο Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων Υγείας. Πάντως, οι αρμόδιοι εμφανίζονται καθησυχαστικοί και λένε ότι δεν υπάρχει κίνδυνος για τους υπόλοιπους εργαζομένους και τους νοσηλευόμενους.
Αναρτήθηκε στο ant1online και στις ειδήσεις msn
Ο ΜΠΑΡΜΠΑΝΙΚΟΣ σημειώνει:
1.- Για εμάς που δουλεύουμε χρόνια στον χώρο, η κατάντια του ΕΣΥ και η τριτοκοσμικά υποβάθμιση της λειτουργίας των Νοσοκομείων, είναι τη τελευταία 5ετία γεγονός αναμφισβήτητο. Με τις εκθέσεις Επιθεωρητών του ΣΕΥΥΠ, κυρίως αυτών που εκδιώχθηκαν από το σάπιο σημερινό καθεστώς, με ντοκουμέντα έχουν γνωστοποιηθεί τα προβλήματα στη πολιτική ηγεσία και λόγω αυτού, υπάρχουν ξεκάθαρες ευθύνες του ανίκανου Αβραμόπουλου, του φαιδρού Ευσταθίου, των απόντων Διοικητών και ακόμα του ίδιου του ανύπαρκτου πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή.
2.- Επί πλέον, ο ίδιος ο Ρακιντζής (Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης), γνωρίζει τα πάντα για τη σαπίλα στο χώρο του ΕΣΥ και για τις εμπλοκές του Σαμπατακάκη (Γενικού Επιθεωρητή ΣΕΥΥΠ) στο μαύρο κουκούλωμα όλων των σοβαρών υποθέσεων. Γνωρίζει επίσης για την έστω προσωρινή καταδίκη των βοηθών του Σαμπατακάκη και δεν κάνει τίποτα.
3.- Με ποιες εγγυήσεις εντέλλεται να διενεργήσει έρευνα το ΣΕΥΥΠ του Σαμπατακάκη για μια τόσο σοβαρή υπόθεση, όταν όλοι αυτοί κρατούσαν κρυφό επί 14 μέρες τον θάνατο της 45χρονης μαίας????????
4.- Γιατί τηλεοπτικά, με τον ανεκδιήγητο Ευσταθίου, υποβαθμίζουν και κρύβουν τα άλλα 5 όμοια περιστατικά στο ίδιο Μαιευτήριο???????? Τι κρύβεται πραγματικά πίσω από τον τίτλο "Επιχειρήσεων Υγείας"?????
5.- Που το πάνω οι καθ έξη δολοφόνοι, με τις μπούρδες που εκτοξεύουν "περί του συνδρόμου της ......ασθένειας των κτιρίων"???????????? Με το σύνδρομο των άρρωστων εγκεφάλων του Υπουργείου Υγείας και τις ρεμούλες, πότε θα ασχοληθεί αρμόδιος Εισαγγελέας????????
6.- Οι εργαζόμενες στον ιδιωτικό τομέα Μαίες (και άλλες ειδικότητες), λόγω είναι ενταγμένες στα ΒΑΡΕΑ και ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΑ επαγγέλματα εδώ και 35 χρόνια. Γιατί οι Μαίες των δημόσιων Νοσοκομείων είναι εκτός της λίστας των ΒΑΡΕΩΝ και ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΩΝ επαγγελμάτων???????
7.- Ποιοι είναι οι πραγματικοί ιδιοκτήτες των εταιρειών καθαρισμού????? Γιατί δεν ανταποκρίνονται οι συμβάσεις με τη ποσότητα και ποιότητα καθαρισμού στα Νοσοκομεία????? Είναι νόμιμες οι τριμηνήτικες αναθέσεις καθαρισού?????? Πως δικαιολογείται η συνύπαρξη τριάντα και πλέον, διαφορετικών ειδικοτήτων σε ανειδίκευτο καθαριστή χώρων?????? Πως αυτός ο "επαγγελματίας" καθαρισμού χώρων, δικαιολογείται να κάνει ακόμα και επιλογή ειδικευμένου επιστημονικού προσωπικού, για λογαριασμό των Νοσοκομείων?????????
8.- ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΑ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΣΤΟ ΕΣΥ???

Διαβάστε περισσότερα...