Χορός υποψηφίων για το Δήμο Βόλου και την Περιφέρεια Θεσσαλίας

Θέμα ημερών πλέον η ανακοίνωση του περιεχομένου της διοικητικής μεταρρύθμισης μέσω του σχεδίου Καλλικράτης. Το στοίχημα για το αν θα είναι μια ολοκληρωμένη αλλαγή που θα δημιουργεί τις αναγκαίες προϋποθέσεις για ανάταξη της ελληνικής περιφέρειας και της κρατικής οντότητας ή αν θα πρόκειται για νομοσχέδιο συνηθισμένο και τρέχον, που το περιεχόμενό του δεν θα αποτελέσει καταλύτη θετικών εξελίξεων, δεν δείχνει να απασχολεί παρά μόνο τους συντάκτες του πολυσυζητημένου νόμου.

Ενδιαφερόμενοι, ως συνήθως, οι νεοέλληνες περισσότερο για το ατομικό και ελάχιστα για το συλλογικό, έχουμε επιδοθεί στην ονοματολογία και όχι στο βάθος και το εύρος των επερχόμενων αλλαγών. Τελικά το τι ακριβώς θα νομοθετηθεί, μετά από μια πλειάδα αντικρουόμενων πληροφοριών, το γνωρίζει μάλλον μόνο ο αρμόδιος υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Ραγκούσης.

Σε τοπικό επίπεδο λοιπόν έχουμε και λέμε: Απόστολος Παπατόλιας, Αλέκος Βούλγαρης, Θανάσης Νάκος, Κυριάκος Μήτρου, Πάνος Σκοτινιώτης, Γιώργος Σπηλιόπουλος, Γιάννης Βλάχος, Γιώργος Σινέλης, είναι μερικά από τα ονόματα που κυκλοφορούν στα δημοσιογραφικά γραφεία ως πιθανές υποψηφιότητες για τη θέση του αιρετού περιφερειάρχη Θεσσαλίας και του υποψηφίου δημάρχου Βόλου είτε στο μεγάλο ενιαίο δήμο είτε στο δήμο με τα σημερινά του όρια.

Ο Απόστολος Παπατόλιας έχει βάλει πλώρη για τη θέση του περιφερειάρχη Θεσσαλίας. Οι προσπάθειές του έχουν αποδοχή και τοπικά και στο κέντρο, με συνέπεια να είναι πολύ κοντά στην εξασφάλιση της υποστήριξης του ΠΑΣΟΚ. Ο μόνος κίνδυνος για το σημερινό Νομάρχη Μαγνησίας είναι να προκύψει δυνατή υποψηφιότητα λαρισαϊκής καταγωγής, κάτι που μέχρι τώρα δεν διαφαίνεται, αφού οι δύο βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Λάρισας Βασίλης Εξαρχος και Εκτορας Νασιώκας δύσκολα θα εγκατέλειπαν τη θέση του κυβερνητικού βουλευτή, προκειμένου να ασχοληθούν με ένα θεσμό αδοκίμαστο και με άγνωστες αρμοδιότητες. Σε κάθε περίπτωση ο Παπατόλιας παραμένει άφθαρτος και εκλόγιμος, με συνέπεια να έχει πολύ καλές πιθανότητες.

Ο Αλέκος Βούλγαρης, ο σημερινός δήμαρχος του Βόλου, παρά τα προβλήματα εσωκομματικής συνοχής που αντιμετώπισε κατά τη θητεία του δείχνει να έχει ανακτήσει τον έλεγχο του παιχνιδιού. Το γεγονός ότι επίκειται η τοποθέτησή του στη θέση του προέδρου της Οργανωτικής Επιτροπής των Μεσογειακών Αγώνων από μέρα σε μέρα, θέση όχι ασυμβίβαστη με το σημερινό αξίωμα του δημάρχου, αποδεικνύει ότι δεν είναι μέγεθος καθόλου αμελητέο. Σε ένα δημαρχοκεντρικό σύστημα ο ρόλος τού εν ενεργεία δημάρχου είναι εκ των πραγμάτων αυξημένος τόσο για τα χρήματα, όσο κυρίως για τη διαμόρφωση των πολιτικών εξελίξεων. Τον τελευταίο καιρό η εξασφάλιση μιας σειράς χρηματοδοτήσεων και ανακοίνωση σημαντικών έργων έχουν βελτιώσει το προφίλ του δημάρχου Βόλου. Ο κύκλος εσωστρέφειας έκλεισε και δύσκολα θα τολμήσει κάποιος να τον ανοίξει εκ νέου. Ο Βούλγαρης είναι δήμαρχος και ας μην ξεχνάει κανείς ότι έχει εκφράσει εκ νέου το ενδιαφέρον του.

Ο Θανάσης Νάκος, ο μακροβιότερος υφυπουργός των κυβερνήσεων Καραμανλή με αντικείμενο την τοπική αυτοδιοίκηση, θα ήταν η ιδανικότερη περίπτωση κεντροδεξιάς υποψηφιότητας τόσο για την Περιφέρεια Θεσσαλίας, όσο και κυρίως για τον ενιαίο Δήμο Βόλου. Ο βουλευτής Μαγνησίας πιέζεται ποικιλοτρόπως από διάφορα γαλάζια κέντρα, προκειμένου να ενδώσει. Για μια σειρά λόγων πιστεύουμε ότι τελικά θα προτιμήσει την κεντρική πολιτική σκηνή.

Ο Κυριάκος Μήτρου είναι ο πρώτος εκ των ενδιαφερομένων που έχει δηλώσει με επίσημο τρόπο και χωρίς να μασάει τα λόγια του την υποψηφιότητά του. Ο πρώην δήμαρχος Βόλου έχει επίσης δηλώσει ότι θα έκανε πίσω μόνο σε περίπτωση υποψηφιότητας του Θανάση Νάκου, κάτι που όπως προείπαμε αυτή την ώρα φαντάζει απίθανο. Πρόκειται για πολύ δυνατή υποψηφιότητα, ευρύτερη της παράταξής του, ενώ η επαναπροσέγγισή του με τον πρώην αντιδήμαρχο Βαγγέλη Καπούλα τού προσθέτει τις δυνάμεις που του έλειψαν στην προηγούμενη αναμέτρηση. Ο Μήτρου δεν εύκολος στόχος για κανέναν αντίπαλο.

Ο Πάνος Σκοτινιώτης, ο πρώην Νομάρχης, δεν κρύβει πλέον τις προθέσεις του να είναι υποψήφιος Δήμαρχος Βόλου. Για να ευλογούμε και τα γένια μας, πριν από ένα χρόνο από τούτη τη στήλη είχαμε διαβλέψει αυτό το ενδεχόμενο, που σήμερα παρουσιάζεται ισχυρό. Ο Πάνος Σκοτινιώτης έχει ερείσματα στην κεντρική εξουσία, ενώ οι πολιτικές του ικανότητες είναι αδιαμφισβήτητες. Ενθερμος υποστηρικτής της υποψηφιότητάς του ο προερχόμενος από το Συνασπισμό πρώην δήμαρχος Καρδίτσας και σημερινός σύμβουλος του αρμόδιου υπουργού Εσωτερικών, ο Θανάσης Καταρτζής. Το πρόβλημα του πρώην Νομάρχη εντοπίζεται στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, αφού στις δημοτικές εκλογές του 2002 το ψηφοδέλτιό του «Ανοικτοί Ορίζοντες» στέρησε τη νίκη στο επίσημο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ με επικεφαλής τον Απόστολο Φοινικόπουλο, αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν στελέχη του ΠΑΣΟΚ που αντιτίθενται στην υποψηφιότητά του. Κανείς όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι πρόκειται για ισχυρή υποψηφιότητα.

Ο Γιώργος Σπηλιόπουλος, πρόεδρος του Επιμελητηρίου Μαγνησίας, δεν έκρυψε ποτέ τις πολιτικές του φιλοδοξίες. Με κινητήριο μοχλό τη θριαμβευτική εκλογή του στη σημερινή του θέση περιμένει την κατάλληλη στιγμή, έχοντας προετοιμάσει το έδαφος τόσο τοπικά, όσο και στο κέντρο. Λέγεται ότι ο Κυριάκος Μήτρου βιάστηκε να εξαγγείλει την υποψηφιότητά του για να προλάβει το Γιώργο Σπηλιόπουλο.

Ο Σωκράτης Αναγνώστου, πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Μαγνησίας, χαμηλών τόνων και αυξημένης αξιοπιστίας, θα επιθυμούσε να είναι υποψήφιος δήμαρχος Βόλου σε περίπτωση που τον καλούσε η Νέα Δημοκρατία να αναλάβει αυτό το ρόλο. Πάντως ο συγκεκριμένος σε καμία περίπτωση δεν μελετάει το ενδεχόμενο ανεξάρτητης καθόδου και αυτή την εποχή ασχολείται με τις επερχόμενες εκλογές του Τ.Ε.Ε και την επανεκλογή του.

Ο Γιάννης Βλάχος στην πρώτη επαφή με την πολιτική ως υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη Μαγνησία κατέγραψε θετική παρουσία. Σύμφωνα με πληροφορίες κυβερνητικά στελέχη βλέπουν στο πρόσωπό του μια αξιόπιστη λύση ανανέωσης σε περίπτωση που δεν τελεσφορήσουν οι κλασικές υποψηφιότητες.

Ο Γιώργος Σινέλης, γνωστός Βολιώτης δικηγόρος, προωθείται από τοπικούς κύκλους του ΠΑΣΟΚ ως λύση άφθαρτη και προερχόμενη από το λεγόμενο κοινωνικό ΠΑΣΟΚ, αφού τα κομματικά στελέχη δεν τυγχάνουν συνολικής επιδοκιμασίας στην εποχή μας. Ο ίδιος δεν έχει εκφράσει μέχρι τώρα καμία πρόθεση ενασχόλησης με το Δήμο Βόλου.

Πιθανότατα να καταγραφούν και περισσότερες υποψηφιότητες όσο ο καιρός πλησιάζει, σημαντικό ρόλο όμως στη διαμόρφωση των πολιτικών εξελίξεων θα παίξει το περιεχόμενο του νομοσχεδίου Καλλικράτης, το οποίο σύντομα θα γνωρίζουμε.

Χρήστος Μπουκώρος

Από την εφημερίδα Ταχυδρόμος

Διαβάστε περισσότερα...

Με «σφραγίδα» Βρυξελλών οι απολύσεις 35 χιλ. συμβασιούχων

Στη σημερινή συνεδρίαση του Eurogroup και την αυριανή του Ecofin οριστικοποιείται σε μεγάλο βαθμό το μέλλον περίπου 35.000 από τους 90.000 συμβασιούχους δήμων και νομαρχιών.

Ήδη η Κομισιόν ασκεί έντονες πιέσεις για μείωση του προσωπικού στον ευρύτερο δημόσιο τομέα αλλά και γι’ αυτό οι σχετικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης για απολύσεις συμβασιούχων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα μέσω της κατάργησης των συμβάσεων έργου, της μη ανανέωσης συμβάσεων ορισμένου χρόνου, περιλαμβάνονται στην Έκθεση προόδου που έχει αποστείλει το υπουργείο Οικονομικών στις Βρυξέλλες στο πλαίσιο της επιτήρησης.

Σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης οι 35.000 συμβάσεις έργου και ορισμένου χρόνου στους δήμους και τις νομαρχίες θα λήξουν, καθώς οι 90.000 συμβάσεις που λήγουν μέχρι τον Απρίλιο θα αντικατασταθούν με μόλις 55.000 νέες. Ταυτόχρονα, το υπουργείο Οικονομικών προχωρά σε νέες περικοπές κρατικών κονδυλίων προς την τοπική αυτοδιοίκηση πιέζοντας τους νομάρχες και τους δημάρχους να προχωρήσουν σε περιστολές μισθολογικών δαπανών και σε καταργήσεις υπηρεσιών και φορέων.

Στο πλαίσιο αυτό το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους έχει δώσει εντολή στις αρμόδιες υπηρεσίες της τοπικής αυτοδιοίκησης να «περάσουν από κόσκινο» όλες τις συμβάσεις εργασίας, καθώς και τις μισθολογικές καταστάσεις και να παραδώσουν τα στοιχεία στις υπηρεσίες δημοσιονομικού ελέγχου.

Στόχος είναι να καταργηθούν συμβάσεις προσωπικού που δεν πληρούν πάγιες και διαρκείς ανάγκες ή έγιναν με απευθείας αναθέσεις (χωρίς διαγωνισμό), καθώς και περιπτώσεις εξόφθαλμα παχυλών αμοιβών, ενώ το μαχαίρι θα μπει βαθύτερα σε υπόγειες και με αδιαφανείς διαδικασίες προσλήψεις στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Από το αυτοδιοίκηση.gr

Διαβάστε περισσότερα...

«Πρόγραμμα Καλλικράτης: Ζητήματα Συνταγματικότητος»

Μαρία Καραμανώφ

Σύμβουλος Επικρατείας, Αντιπρόεδρος Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος & Βιωσιμότητος

Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2010, ώρα 6μμ-9μμ

Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ)

Οργάνωση: Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος

Δημόσια συζήτηση με αντικείμενο τα νομικά και πραγματικά ζητήματα από την αναδιάρθρωση του θεσμού της τοπικής αυτοδιοίκησης και τις επιπτώσεις της στον χαρακτήρα και την ιδιαίτερη φυσιογνωμία των Δήμων και Κοινοτήτων της χώρας.

Το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», το οποίο αποτελεί τη συνέχεια και ολοκλήρωση του Προγράμματος «Καποδίστριας», συνιστά ίσως τη ριζικότερη μεταρρύθμιση στο σύστημα διοικητικής οργάνωσης του Ελληνικού κράτους από της γενέσεώς του και ανατρέπει διοικητικά σχήματα και πραγματικές καταστάσεις που έχουν διαμορφωθεί σταδιακά στη διάρκεια μακρού χρόνου και επιβιώσει σημαντικών αλλαγών στο πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό πεδίο.

Το Επιμελητήριο έχει γίνει δέκτης πολλών ερωτημάτων σχετικά με τη νομιμότητα και βιωσιμότητα του νέου αυτού συστήματος και με την αφορμή αυτή οργανώθηκε η σημερινή εκδήλωση. Σκοπός της είναι να δοθεί η ευκαιρία στο μεν Επιμελητήριο να παρουσιάσει τον προβληματισμό και τις θέσεις του, αλλά και σε όσους ενδιαφέρονται, να έχουν ένα βήμα για μια ζωντανή ανταλλαγή απόψεων παραδοσιακού τύπου, πέρα από την απρόσωπη τοποθέτηση στον ψηφιακό διάλογο του διαδικτύου.

Είναι προφανές ότι ο «Καλλικράτης» φιλοδοξεί να δώσει τη λύση στα χρόνια και πανθομολογούμενα προβλήματα της διοικητικής οργάνωσης της χώρας και, όπως τουλάχιστον εξαγγέλλει, επιχειρεί να το επιτύχει με μια ολοκληρωμένη προσέγγιση που άπτεται και των δύο βασικών αξόνων της οργάνωσης αυτής, δηλ. τόσο της τοπικής αυτοδιοίκησης όσο και της αποκέντρωσης. Η λύση αναμένεται να δοθεί α) με τον περιορισμό του αριθμού των ΟΤΑ α' βαθμού, οι οποίοι, από 6.100 που ήταν μέχρι το 1997, μειώθηκαν με τον Καποδίστρια σε 1.033 και ήδη περιορίζονται σε περίπου 350, καθώς και β) με την διοικητική διαίρεση της χώρας σε δεκατρείς περίπου Περιφέρειες, οι οποίες όμως δεν αποτελούν πλέον αποκεντρωμένη κρατική Διοίκηση, όπως ήταν μέχρι σήμερα, αλλά αυτοδιοικούμενα ν.π.δ.δ. με αιρετό Περιφερειάρχη. Η τύχη των Νομαρχιών και της αποκεντρωμένης κρατικής Διοίκησης παραμένει λίγο-πολύ αδιευκρίνιστη.

Η προτεινόμενη αυτή λύση, διατυπωμένη σε πολύ αδρές γραμμές που αφήνουν πολλά κενά και ερωτηματικά, έχει ήδη δοθεί για δημόσια διαβούλευση. Για να αξιολογηθεί όμως σοβαρά η νομιμότης και βιωσιμότης μιας νομοθετικής λύσεως, και μάλιστα τόσο ριζοσπαστικής όσο αυτής που προτείνει ο «Καλλικράτης», το πρώτο πράγμα που απαιτεί όχι μόνο η επιστήμη, αλλά και η κοινή λογική, είναι να έχει προηγηθεί η ακριβής διάγνωση (δόμηση) του προβλήματος. Και όταν λέμε «δόμηση» του προβλήματος δεν εννοούμε απλώς την αντίληψη των δυσλειτουργιών που ταλαιπωρούν καθημερινά τους πολίτες, τα όργανα και τους φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης. Αυτές είναι ευχερώς αντιληπτές από τον μέσο άνθρωπο χωρίς τη μεσολάβηση καμμίας επιστημονικής μεθόδου. Εννοούμε την επιστημονική διάγνωση, η οποία θα εντοπίζει και θα μελετά ξεχωριστά έναν-έναν τους παράγοντες που προκαλούν τις δυσλειτουργίες της τοπικής αυτοδιοίκησης, θα εξετάζει αναλυτικά και με ακρίβεια τις μεταξύ τους σχέσεις και αλληλεπιδράσεις και θα αποδεικνύει με τεκμηριωμένα στοιχεία, και όχι απλώς ρητορικά σχήματα, με ποιόν ακριβώς τρόπο η προτεινόμενη λύση αναμένεται να εξουδετερώσει τους παράγοντες αυτούς και να λύσει το πρόβλημα. Με άλλα λόγια εννοούμε κάτι ανάλογο με τις λεγόμενες Λευκές Βίβλους, οι οποίες, τουλάχιστον στα διοικητικώς εξελιγμένα κράτη, θεωρούνται ως αναγκαίο προαπαιτούμενο για κάθε σημαντική νομοθετική μεταβολή και αποτελούν την ελάχιστη εγγύηση ότι η μεταβολή αυτή δεν θα οδηγήσει σε τραγικά και μη αναστρέψιμα λάθη. Και για να μη θεωρηθεί ότι οραματίζομαι μεθόδους που, τουλάχιστον στην Ελλάδα, ανήκουν στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας, αναφέρομαι στην επιστημονική Έκθεση της Επιτροπής Δεκλερή με τίτλο «Ελληνική Διοίκηση 2000», η οποία είχε συνταχθεί από το τότε Υπουργείο Προεδρίας το 1992 με την εφαρμογή συστημικής μεθοδολογίας και με συμμετοχή όλων των εμπλεκομένων παραγόντων και φορέων, και η οποία θα έπρεπε να αποτελεί, αν όχι την αφετηρία, τουλάχιστον το υπόδειγμα για μια σύγχρονη επιστημονική προσέγγιση του προβλήματος.

Αναζητήσαμε μάταια κάποια Λευκή Βίβλο για τον Καλλικράτη, η μάλλον το σύνολο των Λευκών Βίβλων που θα έπρεπε να έχουν συνταχθεί για να καλύψουν τις πολλαπλές πτυχές ενός τόσο πολυπλόκου προβλήματος, νομικές, οργανωτικές, περιβαλλοντικές, πολιτιστικές, πολεοδομικές, κοινωνικές, οικονομικές κ.ο.κ. Εξ ίσου μάταια αναζητήσαμε την επιστημονική, δηλ. με αυστηρή μεθοδολογία, τυπική και ουσιαστική αξιολόγηση του σχεδίου Καποδίστριας, το οποίο και απετέλεσε την πρώτη φάση του εγχειρήματος της διοικητικής μεταρρύθμισης της χώρας. Αντίθετα, σε πρόσφατη Έκθεση του Ινστιτούτου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Μάρτιος 2008) αναγνωρίζεται ρητά ότι «η διοικητική μεταρρύθμιση δεν έγινε δυνατό στην προηγούμενη φάση να γίνει αντικείμενο συστηματικής αξιολόγησης», καθώς επίσης και ότι η μεταρρύθμιση εκείνη (δηλ. του Καποδίστρια) δεν πέτυχε τους στόχους της» (σελ.28). Για να χρησιμοποιήσω τα ίδια τα λόγια της Έκθεσης, δεν επήλθε «ο αναμενόμενος εκσυγχρονισμός του τοπικού πολιτικού συστήματος, αλλά η πλήρης επιβεβαίωση του τοπικού κοινοβουλευτικού κομματικού συστήματος ... δεν εξασφαλίστηκε η διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια των νέων Δήμων, δεν έγινε η αναγκαία χρηματοδότηση από το κράτος, αλλά αντίθετα παρακρατήθηκαν πόροι της τοπικής αυτοδιοίκησης ... η οργάνωση τεχνικών και οικονομικών υπηρεσιών έμεινε στα χαρτιά ... η διαφάνεια στη διαχείριση των πόρων και ο κοινωνικός έλεγχος της τοπικής εξουσίας δεν επετεύχθη ... οι λειτουργικές δαπάνες όχι μόνο δεν μειώθηκαν αλλά αυξήθηκαν» κ.ο.κ.

Οι ανωτέρω διαπιστώσεις, οι οποίες επαναλαμβάνω δεν είναι δικές μου αλλά έχουν περιληφθεί στην ανωτέρω Έκθεση, γεννούν ευλόγως το εξής ερώτημα: Όλες αυτές οι αποτυχίες συνέβησαν, επειδή ο Καποδίστριας δεν κινήθηκε αρκετά τολμηρά προς τη σωστή κατεύθυνση ή για τον ακριβώς αντίθετο λόγο, επειδή δηλ. κινήθηκε προς την εντελώς λάθος κατεύθυνση; Εφ' όσον απουσιάζει η τεκμηριωμένη σύνδεση των αποτελεσμάτων προς τα αίτια, και οι δύο αυτές θέσεις φαίνονται εξ ίσου υποστηρίξιμες και υποστηρίζονται πράγματι με πάθος από τους οπαδούς και τους πολέμιους του Προγράμματος αντίστοιχα.

Αντικείμενο της σημερινής παρουσιάσεως δεν είναι να λύσουμε το πρόβλημα της Διοικητικής Οργάνωσης της χώρας. Αυτό υποτίθεται ότι έχει πλέον λυθεί και η λύση του ενσωματώνεται στο Πρόγραμμα Καλλικράτης. Δικό μας αντικείμενο είναι να εξετάσουμε την προτεινόμενη αυτή λύση, και μάλιστα όχι σε βάθος, γιατί δεν μας το επιτρέπουν οι χρονικοί περιορισμοί, αλλά οριακά, μέσα δηλ. στα ευρέα πλαίσια που θέτει το ίδιο το Σύνταγμα. Αφού όμως δεν έχουμε ούτε επιστημονική δόμηση του προβλήματος, ούτε αξιολόγηση των αποτελεσμάτων της πρώτης φάσεως εφαρμογής του, είμαστε υποχρεωμένοι να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Και εν αρχή ήταν, είναι και ελπίζουμε να συνεχίσει να είναι το Σύνταγμα.

Το Σύνταγμα έχει μια αυστηρή και πάγια θέση στο ζήτημα της διοικητικής οργάνωσης της χώρας. Από τη μια πλευρά κατοχυρώνει την Κρατική Δημόσια Διοίκηση (κεντρική και αποκεντρωμένη) και από την άλλη την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Στην πρώτη αναθέτει τις κρατικές υποθέσεις, στην δεύτερη, κατ' αρχήν, τις τοπικές. Μέχρι σήμερα ο νομικός προβληματισμός εστιάστηκε, σε πολύ αδρές γραμμές, στα εξής κατά χρονική σειρά ζητήματα για τις σχέσεις Κρατικής Διοίκησης και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης: Ζήτημα πρώτο, το οποίο ετέθη αμέσως μετά την συνταγματική αναθεώρηση του 1975: με δεδομένη τη συνταγματική επιταγή να ανατεθούν οι τοπικές υποθέσεις στους ΟΤΑ, μήπως τυχόν το Κράτος, δηλ. η κρατική Δημόσια Διοίκηση, επιμείνει να παρακρατεί ζηλότυπα για τον εαυτό της τις φύσει τοπικές υποθέσεις. Το ζήτημα αυτό λύθηκε σταδιακά με διαδοχικές μεταβιβάσεις υποθέσεων στην τοπική αυτοδιοίκηση και έτσι δεν θα σταθώ καθόλου σ' αυτό. Ζήτημα δεύτερο: με δεδομένη τη συνταγματική διάκριση μεταξύ κρατικών και τοπικών υποθέσεων, μήπως ο νομοθέτης εκχωρήσει τους ΟΤΑ υποθέσεις από τη φύση τους κρατικές. Ήδη από τη δεκαετία του 1990 το ζήτημα αυτό απασχόλησε επανειλημμένα τη νομολογία του ΣτΕ, η οποία απεφάνθη αρνητικά. Η νομολογία αυτή παρεκάμφθη με την ad hoc συνταγματική αναθεώρηση του 2001, αλλά επιβεβαιώθηκε πρόσφατα, για να διαφυλάξει υπέρ του Κράτους τουλάχιστον την παιδεία και την προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος, συμπεριλαμβανομένης της πολεοδομίας και χωροταξίας. Ζήτημα τρίτο: ετέθη για πρώτη φορά με τον «Καποδίστρια», αλλά δεν κατέστη δυνατόν να λυθεί οριστικώς από τη νομολογία και επανατίθεται ήδη μετ' επιτάσεως με τον «Καλλικράτη». Το ζήτημα αυτό συνοψίζεται ως εξής: μήπως η υπέρμετρη διεύρυνση των ορίων των Δήμων και Κοινοτήτων από το νομοθέτη εξουδετερώνει πράγματι τόσο την έννοια της τοπικής υποθέσεως, όσο, εν τέλει, και αυτή καθ' εαυτή την ίδια την τοπική αυτοδιοίκηση α' βαθμού; Με απλά λόγια, ό,τι ήθελε βαφτίσει ο νομοθέτης Δήμο, αποτελεί πράγματι ΟΤΑ α' βαθμού και οι υποθέσεις του είναι εξ ορισμού τοπικές υποθέσεις, ή μήπως υπάρχουν προς τούτο κάποια ουσιαστικά κριτήρια με συνταγματική κατοχύρωση, τα οποία θέτουν όρια στην ευχέρεια του νομοθέτη να προσδιορίζει το μέγεθος των Δήμων και το εύρος των τοπικών υποθέσεων;

Αυτό είναι το βασικό ερώτημα που θα μας απασχολήσει σήμερα.

Ας το προσεγγίσουμε αντίστροφα: Τι θα έκανε κανείς, αν ήθελε να εξουδετερώσει τη συνταγματική επιταγή για την διοίκηση των τοπικών υποθέσεων από την πρωτοβάθμια τοπική αυτοδιοίκηση; Τρόπος πρώτος: να προβεί σε ρητή κατάργηση των ΟΤΑ α' βαθμού η σε ρητή ανάθεση των υποθέσεών τους σε άλλες βαθμίδες Τ.Α. ή στο Κράτος. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε χονδροειδή παράβαση του άρθρου 102 του Συντάγματος, αντιληπτή ακόμη και από ένα πρωτοετή φοιτητή της Νομικής. Τρόπος δεύτερος: να προβεί σε διεύρυνση των ορίων των Δήμων σε τέτοιο βαθμό, ώστε αυτοί να καθίστανται πράγματι διατοπικά και όχι τοπικά συστήματα. Με τον τρόπο αυτό, οι υποθέσεις των νέων αυτών διευρυμένων Δήμων παύουν να έχουν τοπικό χαρακτήρα, αφού δεν είναι πράγματι παρά το άθροισμα των επί μέρους τοπικών υποθέσεων των συνενωμένων Δήμων και, ως εκ τούτου, αποκτούν πλέον διατοπικό χαρακτήρα.

Και τι πειράζει; θα διερωτηθεί κανείς. Εκ πρώτης όψεως, αν μείνουμε δηλ. στον κυκλικό συλλογισμό «ό,τι ονομάζεται Δήμος, είναι εξ ορισμού ΟΤΑ α' βαθμού, και ό,τι κάνει αυτός ο Δήμος, είναι εξ ορισμού τοπική υπόθεση», δεν φαίνεται να υπάρχει πρόβλημα. Είναι όμως πράγματι σωστό αυτό; Θεωρώ πως όχι. Διότι, και αν ακόμη ένας Δήμος δύναται κατ' εξαίρεση (και μόνο επειδή το επέτρεψε η πρόσφατη συνταγματική αναθεώρηση) να χειρίζεται και κάποιες κρατικές υποθέσεις, οφείλει πάντως να τηρεί οπωσδήποτε τον συνταγματικό κανόνα, δηλ. να διοικεί ο ίδιος τις τοπικές του υποθέσεις. Και για να τις διοικεί, πρέπει αυτές να υπάρχουν ως τοπικές και όχι να έχουν απορροφηθεί και μεταλλαχθεί σε διατοπικές. Κάθε επανασχεδιασμός των ορίων των Δήμων της χώρας έχει, επομένως, ως συνταγματικό όριο τη διατήρηση της τοπικής υποθέσεως. Έτσι γεννάται το αμέσως επόμενο ερώτημα: Σε τι συνίσταται λοιπόν η τοπική υπόθεση, κατά διάκριση από την διατοπική, την περιφερειακή και την κρατική; Τοπική είναι η υπόθεση που αφορά σε ένα εδαφικώς περιωρισμένο σύστημα και η οποία, ως εκ τούτου, δύναται και οφείλει να αποφασιστεί από την ίδια την τοπική κοινωνία με κριτήρια που προσιδιάζουν στο τοπικό αυτό σύστημα. «Δύναται» σημαίνει ότι η υπόθεση αυτή δεν επηρεάζει κάποιο μεγαλύτερο σύστημα (δηλ. το νομό, την περιφέρεια ή ολόκληρη την επικράτεια), ώστε να υπάρχει κίνδυνος, αν κριθεί με κριτήρια τοπικά, να θιγεί το μεγαλύτερο αυτό σύστημα. Αυτή είναι και η λογική της νομολογίας του ΣτΕ, σύμφωνα με την οποία ζητήματα όπως η παιδεία, ο χωροταξικός και πολεοδομικός σχεδιασμός, η προστασία της πολιτιστικής κληρονομίας, δεν δύνανται να ανατεθούν στους ΟΤΑ οποιουδήποτε βαθμού, διότι πρέπει να σχεδιάζονται με κριτήρια όχι τοπικά ή διατοπικά, αλλά εθνικά. «Οφείλει» σημαίνει αντίθετα ότι, αν μια τοπική υπόθεση ανατεθεί σε όργανα μεγαλυτέρου συστήματος, δηλ. διατοπικά, περιφερειακά ή κρατικά, και κριθεί με τα κριτήρια του συστήματος αυτού, τότε θα θιγεί το τοπικό σύστημα, είτε διότι τα όργανα αυτά δεν γνωρίζουν τις τοπικές προτεραιότητες και υποθέσεις τόσο καλά όσο η τοπική κοινωνία, είτε διότι είναι υποχρεωμένα να λάβουν τις αποφάσεις τους σύμφωνα με τη λογική και τις ανάγκες του μεγαλυτέρου συστήματος (νομού, περιφέρειας, κράτους) το οποίο εκπροσωπούν.

Πώς όμως οριοθετείται ένα γνήσιο τοπικό σύστημα, πώς δηλ προσδιορίζονται τα εδαφικά όρια μιας μονάδας ΟΤΑ α' βαθμού; Τα κριτήρια δεν μπορεί να είναι μονοσήμαντα, ούτε προκρούστεια, και για το λόγο αυτό, η απάντηση δεν μπορεί να προέρχεται άνωθεν, δηλ. από το νομοθέτη σύμφωνα με την ελεύθερη εκτίμησή του. Ειδικά στην Ελλάδα, η ταυτότητα κάθε συγκεκριμένου Δήμου ή Κοινότητας δεν είναι δοτή, αλλά είναι αποτέλεσμα μιας σειράς πολυπλόκων διεργασιών ιστορικού, κοινωνικού, πολιτικού, πολιτιστικού και οικονομικού χαρακτήρα.

Ο Έλληνας νομοθέτης, τόσο ο συνταγματικός όσο και ο κοινός, δεν δημιούργησαν τους ΟΤΑ α' βαθμού από το μηδέν. Τους περισσότερους τους βρήκε ήδη διαμορφωμένους εκ των πραγμάτων, με δεδομένη ιστορική, πολιτιστική και πολιτική παράδοση, τους αναγνώρισε και τους κατοχύρωσε αναθέτοντάς τους την διαχείριση των τοπικών τους υποθέσεων. Αλλά και οι περισσότεροι νέοι Δήμοι έχουν πλέον πίσω τους αρκετά μακρό παρελθόν, το οποίο έχει πλέον καθορίσει την ταυτότητά τους. Για το λόγο αυτό, τί αποτελεί τοπική υπόθεση προέχουσας σημασίας και με ποιό κριτήριο προσδιορίζεται, αποτελεί διαφορετικό ζήτημα για κάθε Δήμο και το γνωρίζει εκείνος καλύτερα από τον καθένα. Για άλλον είναι η διατήρηση της ιστορικής του ταυτότητος, για άλλον η προστασία της οικιστικής του φυσιογνωμίας, για άλλον η ανάδειξη κάποιων στοιχείων της παράδοσης ή του φυσικού του περιβάλλοντος, για άλλον η παραγωγή κάποιου τοπικού προϊόντος, η μετάδοση κάποιων τοπικών δεξιοτήτων, η τουριστική προβολή κ.ο.κ.

Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι η υφιστάμενη κατάσταση έχει παγώσει, απολιθωθεί και αδυνατεί να προσαρμοστεί στις σύγχρονες απαιτήσεις. Αντίθετα, η νομοθεσία ανέκαθεν προέβλεπε τη δυνατότητα συνένωσης Δήμων και Κοινοτήτων, πάντοτε όμως με αποφασιστική συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας στη λήψη της σχετικής αποφάσεως και με διοικητικές διαδικασίες (έκδοση Π.Δ/τος), οι οποίες είναι και οι μόνες που εξασφαλίζουν αποτελεσματική δικαστική προστασία.

Τι έχει αλλάξει σήμερα και η εθελοντική συνένωση δεν φαίνεται πλέον αρκετή; Το πρόβλημα, κατά την γνώμη μου, ανέκυψε από τη στιγμή που άρχισε να κερδίζει έδαφος η αντίληψη ότι οι ΟΤΑ μπορούν να διοικούν και πάσης φύσεως υποθέσεις που δεν είναι τοπικές, αλλά διατοπικές, ακόμη και κρατικές. Και τότε φάνηκαν οι αντικειμενικές δυσκολίες. Για να επιτευχθεί αυτό, οι ΟΤΑ έπρεπε να αποκτήσουν υποδομές, πόρους, όργανα, διοίκηση, εξειδικευμένο προσωπικό κ.λπ. νομαρχιακού, περιφερειακού ή κρατικού επιπέδου. Για να τα αποκτήσουν, έπρεπε να μεγαλώσουν, ήθελαν δεν ήθελαν. Και πράγματι μεγάλωσαν πολύ με τον Καποδίστρια και θα μεγαλώσουν ακόμη περισσότερο με τον Καλλικράτη. Το αν με τη διεύρυνση αυτή κατάφεραν να διοικήσουν αποτελεσματικότερα τις διατοπικές ή κρατικές υποθέσεις που τούς ανατέθηκαν, είναι το ένα σκέλος του προβλήματος. Η εμπειρία του Καποδίστρια δεν φαίνεται προς το παρόν ενθαρρυντική. Το άλλο όμως σκέλος του προβλήματος, το οποίο και έχει κρίσιμη συνταγματική σημασία, είναι ότι μεγαλώνοντας, μεταλλασσόμενοι δηλ. σε μεγάλα διατοπικά συστήματα, εξουδετερώνουν πράγματι εκείνα τα χαρακτηριστικά και τις λειτουργίες στις οποίες αποβλέπει προεχόντως το Σύνταγμα, δηλ. τη διατήρηση του τοπικού συστήματος ως φυσικού φορέως διαχειρίσεως των τοπικών υποθέσεων. Και αυτό είναι πράγματι το μεγάλο συνταγματικό ζήτημα που γεννά η προτεινόμενη διοικητική μεταρρύθμιση: είναι επιτρεπτή η συνένωση πρωτοβάθμιων ΟΤΑ χάριν διαχειρίσεως διατοπικών ή κρατικών υποθέσεων, όταν αυτή συνεπάγεται πράγματι την εξαφάνισή τους;

Το αμέσως επόμενο ερώτημα είναι αν, εν πάση περιπτώσει, το νέο αυτό διευρυμένο σχήμα, στο οποίο ενσωματώνονται οι παλαιοί Δήμοι, θα λύσει πράγματι τα προβλήματά τους. Η εντύπωση που απεκόμισα από τα διαθέσιμα στοιχεία είναι ότι η προσέγγιση των προβλημάτων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης καθώς και η λύση που δίδεται σε αυτά, είναι μάλλον απλουστευτική. Παρ' ό,τι διακηρύσσονται πολλά και ωραία για τους στόχους του Καλλικράτη (συμμετοχή των πολιτών, εμβάθυνση της δημοκρατίας, διαδραστικές υπηρεσίες διαφάνεια, αξιοκρατία κ.λπ.), διαφαίνεται ότι βασικός στόχος της μεταρρύθμισης είναι να αυξηθεί η επιχειρησιακή ικανότητα των ΟΤΑ, ώστε να δύνανται να αναλαμβάνουν και να διεκπεραιώνουν, μόνοι τους ή με αναθέσεις, μεγάλης κλίμακος έργα και δραστηριότητες. Είναι λοιπόν οι επιχειρησιακές απαιτήσεις των μεγάλων έργων και δραστηριοτήτων οι οποίες υπαγορεύουν τελικώς το μέγεθος και τα όρια των νέων Δήμων και όχι αντίστροφα. Όμως ο Δήμος δεν είναι επιχείρηση. Ακόμα και ο πιο μικρός και ασήμαντος Δήμος αποτελεί ένα «σύστημα μεγάλης κλίμακος» με την επιστημονική έννοια του όρου, δηλ. ένα σύστημα το οποίο οφείλει να επιτελεί πολλαπλές λειτουργίες, σε τοπική μεν κλίμακα, αλλά πάντως πολλαπλές, οι περισσότερες από τις οποίες, όπως λ.χ. η πολιτική καλλιέργεια, η δημοτική πρόνοια και αλληλεγγύη, η συμμετοχή των δημοτών στα κοινά σε προσωπικό και όχι ψηφιακό επίπεδο, η ανάδειξη και διαχείριση ενός τοπικού φυσικού ή πολιτιστικού στοιχείου κ.λπ., δεν έχουν επιχειρησιακό χαρακτήρα. Αν ο Δήμος ήταν επιχείρηση, και είχε ως εκ τούτου ως μοναδικό σκοπό την οικονομική αποδοτικότητα και αποτελεσματικότητα, θα μπορούσε, ή μάλλον θα ώφειλε να θυσιάσει την τοπικότητά του για την εξυπηρέτηση του σκοπού αυτού. Όμως δεν είναι.

Είναι, ίσως, κοινός τόπος ότι οι Δήμοι δεν τα καταφέρνουν όσο καλά θα έπρεπε στην άσκηση όλων αυτών των πολλαπλών λειτουργιών. Αλλά σ' αυτό δεν φταίει, ή δεν φταίει μόνο, το μέγεθός τους. Τα ίδια ακριβώς προβλήματα κακής διαχείρισης, αδιαφάνειας, αναποτελεσματικότητας, κακής οργάνωσης, είναι κοινά σε όλα τα επίπεδα της Δημόσιας Διοίκησης, κρατικής, περιφερειακής και αποκεντρωμένης. Για να αναφερθώ και πάλι στη μόνη συστηματική επιστημονική μελέτη που έχουμε, την «Ελληνική Διοίκηση 2000», εντοπίζονται 117 παθογενείς παράγοντες, η αλληλεπίδραση και αμοιβαία επιδείνωση των οποίων δημιουργεί τις δυσλειτουργίες της Δημόσιας Διοίκησης. Οι ίδιοι παράγοντες, προφανώς ενισχυμένοι μετά 20 έτη, εφαρμόζονται mutatis mutandis σε όλα τα επίπεδα διοικητικής οργανώσεως, αφού είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι, με τα ίδια διοικητικά ήθη, την ίδια νοοτροπία κ.ο.κ. Δεν είναι πιθανό και πάντως δεν προκύπτει από τις μελέτες που συνοδεύουν τον «Καλλικράτη», για ποιους λόγους οι παράγοντες αυτοί αναμένεται να εξουδετερωθούν δια μαγείας, μόλις οι μικροί Δήμοι ενώσουν τα προβλήματα και τις δυσλειτουργίες τους.

Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν χρειάζεται αλλαγές. Αλλά ποιές θα είναι οι αλλαγές αυτές, τί έχει ανάγκη ο κάθε Δήμος και αν θα ωφεληθεί μεγαλώνοντας ή μικραίνοντας, είναι ένα απολύτως εξατομικευμένο ερώτημα που επιδέχεται μόνον ειδική και εξατομικευμένη απάντηση. Δεν πρόκειται για καθόλου εύκολη υπόθεση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να γίνει σωστά, δηλ. με τις κατάλληλες διαδικασίες, οι οποίες δεν μπορεί παρά να είναι συμμετοχικές και επιστημονικές. Και τέτοιες είναι εξ ορισμού διαδικασίες διοικητικές και όχι νομοθετικές. Το κρίσιμο ερώτημα, ποιός Δήμος θα συνενωθεί με ποιόν και με ποιά κριτήρια, απαιτεί επιστημονική προσέγγιση που μόνον η διοικητική διαδικασία μπορεί από τη φύση της να διασφαλίσει. Απαιτεί επίσης αποφασιστική συμμετοχή των ενδιαφερομένων, όχι απλώς «ναι ή όχι» διά βοής, αλλά ουσιαστική ανταλλαγή απόψεων και αντικρούσεις ισχυρισμών και επιχειρημάτων εκατέρωθεν, σε όλα τα στάδια της λήψεως της αποφάσεως και με αντίστοιχη δυνατότητα δικαστικού ελέγχου. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι μέχρι τον «Καποδίστρια» οι συνενώσεις των Δήμων και Κοινοτήτων γίνονταν με Προεδρικά Διατάγματα και όχι με νόμους. Στη σημερινή εποχή της ελεύθερης συμβίωσης, οι γάμοι από συνοικέσιο ίσως έχουν ακόμα κάποιες πιθανότητες επιτυχίας. Οι υποχρεωτικοί όμως γάμοι, όπως αυτοί του Καλλικράτη, στους οποίους οι όροι της αναγκαστικής συμβίωσης και η πορεία της νέας ζωής καθορίζονται άνωθεν για το καλό όλων, είναι μάλλον καταδικασμένοι. Η νομοθετική, δηλ. άνωθεν, επιλογή μιας λύσης ίσως είναι πιο γρήγορη, εύκολη, και ανεπίδεκτη δικαστικής αμφισβητήσεως και για το λόγο αυτό προτιμάται όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια, ώστε να κλείνουν το ταχύτερο τα επίμαχα ζητήματα. Όμως δεν είναι αυτή η καταλληλότερη ούτε η δημοκρατικότερη για το προκείμενο ζήτημα.

Και το κυριότερο: Η δια της νομοθετικής οδού υποχρεωτική συνένωση Δήμων και Κοινοτήτων γεννά σοβαρά συνταγματικά ζητήματα που σχετίζονται με το δικαίωμα παροχής εννόμου προστασίας σε συνδυασμό και με το άρθρο 102 του Συντάγματος. Η συνταγματική κατοχύρωση των ΟΤΑ α' βαθμού δεν αποτελεί απλώς την επιλογή ενός συστήματος διοικητικής οργανώσεως της χώρας, αλλά θεμελιώνει και αντίστοιχο δικαίωμα των πολιτών να διοικούν τις τοπικές τους υποθέσεις μέσω των οικείων οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης. Αν όμως το Σύνταγμα κατοχυρώνει τα ανωτέρω, δεν είναι δυνατόν να μην κατοχυρώνει και το λογικώς προαπαιτούμενο αυτών, δηλ. την αποφασιστική συμμετοχή και λόγο των πολιτών στο ποιος ακριβώς θα είναι αυτός ο οργανισμός τοπικής αυτοδιοικήσεως που πράγματι τους εκπροσωπεί.

Αυτό δεν αφαιρεί βεβαίως από το Κράτος τον τελευταίο λόγο, και γι' αυτό, άλλωστε, ουδέποτε είχε αμφισβητηθεί η συνταγματικότης του καθορισμού των ορίων των ΟΤΑ με Π. Δ/γμα. Δεν σημαίνει όμως και το αντίστροφο, ότι δηλ. ο τελευταίος αυτός λόγος θα είναι ανεπίδεκτος έγκαιρης και αποτελεσματικής δικαστικής αμφισβητήσεως, όπως συμβαίνει όταν η σχετική απόφαση περί συνενώσεων λαμβάνεται δια της νομοθετικής οδού. Όπως είναι γνωστό, οι νόμοι δεν προσβάλλονται ευθέως στο ΣτΕ και, επομένως, η μόνη οδός δικαστικής προστασίας που απομένει στον πολίτη ή στον ΟΤΑ για να αμφισβητήσει την νομιμότητα της συνενώσεως θα είναι ο παρεμπίπτων έλεγχος της συνταγματικότητος του «Καλλικράτη» επ' ευκαιρία της προσβολής κάποιας πράξεως του νέου διευρυμένου Δήμου. Αυτός όμως ο δικαστικός έλεγχος δεν μπορεί να γίνει παρά σε χρόνο που ο νόμος θα έχει πλέον εφαρμοστεί, θα έχουν μεσολαβήσει οι Δημοτικές Εκλογές και ο νέος Δήμος θα έχει αρχίσει να λειτουργεί και να εκδίδει διοικητικές πράξεις. Οι αντικειμενικές δυσκολίες για την κήρυξη του νόμου ως αντισυνταγματικού στο στάδιο αυτό είναι προφανείς και δεν χρειάζονται σχόλια.

Ο Καλλικράτης δεν αφορά μόνο τους ΟΤΑ α' βαθμού. Ανατρέπει τελείως και την συνταγματικώς κατοχυρωμένη ισορροπία στις σχέσεις κρατικής Διοίκησης (κεντρικής και αποκεντρωμένης) και τοπικής αυτοδιοίκησης.

Και τούτο διότι η ίδρυση οργάνων τοπικής αυτοδιοίκησης τρίτου βαθμού, με την διαίρεση της χώρας σε 13 Περιφέρειες που θα αποτελούν πλέον ιδιαίτερα ν.π.δ.δ., αυτοδιοικούμενα με αιρετούς περιφερειάρχες, εξουδετερώνει πράγματι την έννοια της αποκέντρωσης και αποδυναμώνει την κρατική διοίκηση. Το Σύνταγμα όμως, δεν επιτρέπει να μετατραπεί το ελληνικό κράτος σε μια οιονεί ομοσπονδία, αλλά επιβάλλει να παραμένουν οι κρατικές υποθέσεις στο κράτος, προκειμένου να τις χειρίζονται τα κρατικά όργανα, κεντρικά ή αποκεντρωμένα, με κριτήρια και με οπτική εθνικού και όχι τοπικού χαρακτήρα.

Και ναι μεν με την πρόσφατη συνταγματική αναθεώρηση επετράπη η ανάθεση και κρατικών αρμοδιοτήτων τους ΟΤΑ, η διάταξη όμως αυτή (λαμβάνοντας υπ' όψιν και την ιστορία της) πρέπει να ερμηνευθεί ως εξαίρεση και όχι ως ανατροπή του κανόνα. Πρόκειται για ένα τεράστιο συνταγματικό ζήτημα, το οποίο δεν έχουμε σήμερα το χρόνο να εξετάσουμε σε βάθος, απλώς το θίγουμε και επιφυλασσόμαστε να το συζητήσουμε αναλυτικά σε κάποιο μεταγενέστερο χρόνο.

Από την Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία Μαγνησίας

Διαβάστε περισσότερα...

Δημοψήφισμα για Καλλικράτη, προτείνει ο Κώστας Χαλέβας

«Είμαστε υπέρ των συνενώσεων «ενωμένοι δήμοι είναι και δυνατοί Δήμοι». Διαφωνούμε όμως με τον τρόπο συνένωσης που επιχειρείται πρόχειρα και αβασάνιστα» υποστηρίζει σε δήλωσή του ο επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας Ν.Ιωνίας Κ. Χαλέβας.

Όπως τονίζει μεταξύ άλλων, «πρόταση μας, ο Δήμος της Ν. Ιωνίας να αποτελέσει πολεοδομικά ένα δεύτερο μεγάλο πόλο ανάπτυξης. Η εγκληματική συνένωση του Δήμου της Ν. Ιωνίας με το Δήμο Βόλου δεν θα δημιουργήσει ισόρροπη ανάπτυξη στη περιοχή μας διότι ο Δήμος Βόλου και Νέας Ιωνίας θα φτάσει στις 150.000 κατοίκους σε σύγκριση με τους αδύναμους πληθυσμιακά άλλους Δήμους που δεν θα ξεπερνούν τις 20.000 με αποτέλεσμα την κακή εξυπηρέτηση των πολιτών».

Ο κ. Χαλέβας αναφέρει ότι, αναμένει την ευαισθητοποίηση όλων των δημοτών και επιδιώκει την συμπαράσταση των τοπικών βουλευτών «στη τεκμηριωμένη χωροτακτική πρόταση της παράταξής μας για την διατήρηση του Δήμου της Ν. Ιωνίας αφού ενημερώσουμε του Δημότες με δημόσια διαβούλευση προτείνοντας ακόμη και δημοψήφισμα για την οριστικοποίηση μιας τόσης σοβαρής απόφασης θα την καταθέσουμε στη ΤΕΔΚ και φυσικά εγκαίρως και στο Υπουργείο Εσωτερικών πριν την οριστική απόφαση αναδιάρθρωσης του νέου διοικητικού χάρτη και ευελπιστούμε παρ΄ όλου της αδιαφορίας της Δημοτικής αρχής και της υποβάθμισης ενός τόσου σοβαρού προβλήματος για την Ν. Ιωνία να επιτευχθεί η συνέχιση της ανοδικής πορείας της Ν. Ιωνίας».

Από την εφημερίδα Μαγνησία

Διαβάστε περισσότερα...

Κοινωφελής εργασία αντί φυλακής!

Πρωτοπορούν στην κοινωφελή εργασία, τον εναλλακτικό τρόπο έκτισης των ποινών, οι ΟΤΑ των Κυκλάδων. Μετά την Ερμούπολη της Σύρου, τον καινοτόμο αυτό θεσμό «υιοθέτησαν» οι Δήμοι Ποσειδωνίας Σύρου, Κορθίου Ανδρου, Τήνου, Εξωμβούργου Τήνου και Νάξου, αποδεικνύοντας εμπράκτως την κοινωνική τους ευαισθησία. Ετσι, ο παραβάτης δεν αποκόπτεται από την κοινότητά του, διατηρεί την επαγγελματική, οικογενειακή και κοινωνική του ζωή και συμβολικά αποζημιώνει το κοινωνικό σύνολο μέσω των υπηρεσιών που προσφέρει.

Η κοινωφελής εργασία απευθύνεται σε άτομα τα οποία λόγω οικονομικών δυσκολιών αδυνατούν να αποπληρώσουν τις χρηματικές ποινές που τους έχουν επιβληθεί, με αποτέλεσμα (μέχρι πρότινος) να βρίσκονται αντιμέτωπα με την απειλή της φυλάκισης. Κάθε ημέρα φυλάκισης μετατρέπεται σε κοινωφελή εργασία 4 ωρών ημερησίως, το δικαστήριο ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τις προσωπικές συνθήκες του καταδικασθέντος, μπορεί να ορίσει την κοινωφελή εργασία από 2 έως και 6 ώρες ημερησίως.

Ο Δήμος Ερμούπολης εφάρμοσε πρώτος το εν λόγω πρόγραμμα από τα τέλη του 2008, με την Υπηρεσία Επιμελητών Κοινωνικής Αρωγής (ΥΕΚΑ) Σύρου (Βοκοτοπούλου 18 και Ανδρου, Ερμούπολη Σύρου, τηλ.: 2281089310) να επιμελείται του συντονισμού, της οργάνωσης και της εποπτείας του όλου προγράμματος.

Εδώ και εννιά μήνες ο Χρήστος Ρουσουνέλος εργάζεται ως κηπουρός στον Δήμο Ερμούπολης. «Είχαμε μια επιχείρηση με λουκούμια, αντιμετωπίσαμε ξαφνικά οικογενειακό πρόβλημα και όλα πήγαν πίσω. Η ποινή που μου επεβλήθη ήταν 10.000 ευρώ, τα οποία ξεπληρώνω με αυτό τον τρόπο. Λίγο καιρό θέλω ακόμη για να τελειώσω. Το μέτρο είναι ανθρώπινο, πολύ καλύτερο από το να πας φυλακή. Μακάρι να δοθούν τέτοιες ευκαιρίες και σε άλλους που θα τύχουν να βρεθούν σε δύσκολη θέση». Ο 31χρονος οικογενειάρχης με ένα παιδί, τα απογεύματα εργάζεται ως έκτακτος στην αμμοβολή και το βάψιμο στο Νεώριο, αφού τα έξοδα τρέχουν. «Οταν η εισαγγελέας μού πρότεινε αυτή τη λύση δεν το πίστευα. Δεν το σκέφτηκα πολύ, ήταν σωτηρία για μένα και την οικογένειά μου».

Η Υπηρεσία Επιμελητών Κοινωνικής Αρωγής Σύρου αποτελεί νεοσύστατη υπηρεσία του τότε υπουργείου Δικαιοσύνης που λειτουργεί από τον Ιανουάριο του 2007 με έδρα την Ερμούπολη και περιφέρεια αρμοδιότητας τα νησιά των Κυκλάδων και τη Σάμο. Εχει τον χαρακτήρα μιας κοινωνικής υπηρεσίας των δικαστηρίων και παρέχει πληροφόρηση, συμβουλευτική και κοινωνική υποστήριξη σε άτομα που έχουν εμπλακεί με την ποινική δικαιοσύνη.

Σε όλη τη χώρα έχουν συσταθεί συνολικά 14 αντίστοιχες υπηρεσίες, οι οποίες στελεχώνονται αποκλειστικά από κοινωνικούς επιστήμονες (κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους και εγκληματολόγους), με στόχο την προσέγγιση των κοινωνικών και ψυχολογικών διαστάσεων της παραβατικότητας των ενηλίκων.

Οπως τονίζεται από την ΥΕΚΑ Σύρου, «τα άτομα που αδυνατούν να αποπληρώσουν τις χρηματικές ποινές έχουν πλέον τη δυνατότητα να μετατρέψουν την ποινή τους σε παροχή δωρεάν εργασίας σε κρατικούς φορείς που έχουν πιστοποιηθεί από το υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Για την επιλογή του είδους της εργασίας που παρέχεται, λαμβάνονται υπ’ όψιν η φύση και οι συνθήκες τέλεσης της αξιόποινης πράξης, η ηλικία και η υγεία του καταδικασμένου, καθώς και το επάγγελμα και οι δεξιότητές του. Ευελπιστούμε δε ότι στο μέλλον και οι λοιποί νησιωτικοί δήμοι των Κυκλάδων θα δρομολογήσουν διαδικασίες για την ένταξή τους στο πρόγραμμα».

Από το Καλά Νέα

Διαβάστε περισσότερα...

Λίγοι μήνες «ζωής» απομένουν στο Χ.Υ.Τ.Α. Βόλου

Ακόμη και ίδιους πόρους είναι αποφασισμένη να διαθέσει η διοίκηση του ΦΟ.Δ.Σ.Α., προκειμένου να αποπερατωθεί τελικά το έργο της κατασκευής του κυττάρου στον Χ.Υ.Τ.Α. Βόλου.

Αυτό, βέβαια, με την προϋπόθεση ότι δεν θα εγκριθεί η παράταση που έχει ζητηθεί από την περιφέρεια Θεσσαλίας.

Τις εναλλακτικές λύσεις σε περίπτωση που δεν εγκριθεί τελικά το αίτημα παράτασης περαίωσης του έργου επέκτασης του Χ.Υ.Τ.Α. Βόλου, εξέτασαν χθες ο πρόεδρος του ΦΟ.Δ.Σ.Α., Γιάννης Κουρτίνας και ο υπεργολάβος, Θεόφιλος Βασιλειάδης.

Αντικείμενο της συνάντησης που είχαν, ήταν οι προοπτικές ολοκλήρωσης του πολύπαθου έργου, που, με την αλλαγή της ηγεσίας του Υπουργείου Εσωτερικών και της αναμενόμενης αλλαγής της περιφερειακής διοίκησης, μπαίνει σε μία περίοδο αναμονής.

Ο Φορέας Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων Μαγνησίας, ως γνωστό, έχει από καιρό ζητήσει παράταση περαίωσης του έργου, μέχρι τον Απρίλιο του 2010.

Ο περιφερειάρχης, Φώτης Γκούπας, έχει δεσμευτεί η παράταση να είναι τελικά μέχρι τα τέλη του Ιουνίου του 2010, ωστόσο, η έγκρισή της, λόγω των εκλογών που παρεμβλήθηκαν, δεν έχει φτάσει ακόμη.

Αποτέλεσμα, λόγω και της αλλαγής ηγεσίας του υπουργείου Εσωτερικών, να τίθεται θέμα συνέχισης του έργου, καθώς θα πρέπει να βρεθούν οι απαραίτητοι πόροι για την πληρωμή του.

Εάν εγκριθεί τελικά η παράταση, τότε τα χρήματα που απαιτούντα, θα δοθούν από το Ταμείο Συνοχής. Επίσης, σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΦΟ.Δ.Σ.Α., Γιάννη Κουρτίνα, σε περίπτωση που η απάντηση είναι αρνητική, υπήρχε η προφορική δέσμευση του πρώην υφυπουργού, Θανάση Νάκου, για συνέχιση του έργου, με χρηματοδότηση από εθνικούς πόρους.

Τόσο ο κ. Κουρτίνας, όσο και ο νομικός σύμβουλος του Φορέα, διαβεβαίωσαν τον κ. Βασιλειάδη ότι η προσπάθεια να βρεθούν τα χρήματα για να ολοκληρωθεί το έργο, θα συνεχιστεί και το επόμενο διάστημα.

Ο κ. Κουρτίνας, δήλωσε πως θα επιδιώξει άμεσα συναντήσεις με τους κ.κ. Ρόβλια και Ραγκούση, ώστε να εξασφαλίσει τα χρήματα.

«Πιστεύω ότι το αίτημά μας θα τύχει θετικής αντιμετώπισης από τη νέα κυβέρνηση. Το έργο δεν είναι μόνο αναπτυξιακό, είναι πρωτίστως περιβαλλοντικό, καθώς απορρίπτονται αυτή στην στιγμή στον Χ.Υ.Τ.Α. του Βόλου, απορρίμματα 23 Ο.Τ.Α. της Μαγνησίας», εκτίμησε ο κ. Γιαν. Κουρτίνας.

Ο ίδιος συμπλήρωσε πως «δεν υπάρχει άλλο περιθώριο. Ο Χ.Υ.Τ.Α. έχει λίγους μόνο μήνες «ζωής», αν δεν κατασκευαστεί έγκαιρα το κύτταρο».

Δεν παρέλειψε μάλιστα, να διαβεβαιώσει τον κ. Βασιλειάδη, πως στην έσχατη περίπτωση, κι όταν πια θα έχουν αποκλειστεί οι άλλες εναλλακτικές, δεν αποκλείεται να εξεταστεί και η λύση χρηματοδότησης του Χ.Υ.Τ.Α. από ίδιους πόρους του ΦΟ.Δ.Σ.Α. ή ακόμη και με δανεισμό.

Κατερίνα Λαμπρονίκου

Από την εφημερίδα Νέος Τύπος

Διαβάστε περισσότερα...

Προσλήψεις στους Ο.Τ.Α., μέσω Ο.Α.Ε.Δ.

Τριακόσιες θέσεις εργασίας στους ΟΤΑ του Νομού Μαγνησίας μέσα από το Ειδικό Συνδυασμένο Πρόγραμμα Απασχόλησης. Εκατό και πλέον θέσεις από αυτές προβλέπονται για το Δήμο Βόλου και Νέας Ιωνίας, όπως ανακοίνωσε χθες ο υφυπουργός Εσωτερικών Θανάσης Νάκος.
Οι προσληφθέντες θα απασχοληθούν για 36 μήνες (τρία χρόνια), ενώ οι διαδικασίες πρόσληψής τους θα είναι ταχύτατες, αφού αναμένεται να ξεκινήσουν δουλειά από 1ης Ιουλίου. Οι πληροφορίες εξάλλου αναφέρουν ότι μέσα στις επόμενες μέρες επίκειται νέα ανακοίνωση για την υλοποίηση νέου προγράμματος μερικής απασχόλησης, από το οποίο στη Μαγνησία θα απασχοληθούν 150 άνεργοι στους ΟΤΑ του Νομού Μαγνησίας. Από τις θέσεις αυτές κατανέμονται στους Δήμους και τις Κοινότητες του Νομού Μαγνησίας 299 θέσεις και συγκεκριμένα ανά Ο.Τ.Α. ως εξής:
ΑΓΡΙΑΣ, 10, ΑΙΣΩΝΙΑΣ, 7, ΑΛΜΥΡΟΥ, 16, ΑΛΟΝΝΗΣΟΥ, 5, ΑΡΓΑΛΑΣΤΗΣ, 6, ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ, 8, ΑΦΕΤΩΝ, 7, ΒΟΛΟΥ, 84, ΖΑΓΟΡΑΣ, 9, ΙΩΛΚΟΥ, 5, ΚΑΡΛΑΣ, 10, ΜΗΛΕΩΝ, 10, ΜΟΥΡΕΣΙΟΥ, 10, ΝΕΑΣ ΑΓΧΙΑΛΟΥ, 10, ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ, 31, ΠΟΡΤΑΡΙΑΣ, 6, ΠΤΕΛΕΟΥ, 7, ΣΗΠΙΑΔΟΣ, 8, ΣΚΙΑΘΟΥ, 8, ΣΚΟΠΕΛΟΥ, 8, ΣΟΥΡΠΗΣ, 11, ΦΕΡΩΝ, 12, ΑΝΑΒΡΑΣ, 3, ΚΕΡΑΜΙΔΙΟΥ, 4, ΜΑΚΡΙΝΙΤΣΗΣ, 2, ΤΡΙΚΕΡΙΟΥ, 2
Με βάση την κατανομή αυτή οι Ο.Τ.Α. και τα Νομικά τους Πρόσωπα θα κληθούν να υποβάλουν ηλεκτρονικό αίτημα στην ιστοσελίδα του Ο.Α.Ε.Δ., περιγράφοντας τις συγκεκριμένες θέσεις εργασίας (ειδικότητα, προσόντα κλπ.). Ακολούθως ο Ο.Α.Ε.Δ. θα προβαίνει σε κάλυψη των θέσεων με ανέργους, επιδοτούμενους η μη.

Περισσότερα:

http://www.taxydromos.gr/ArticleDetail.aspx?nodeSerial=001001&nodeId=2&articleId=16377

Διαβάστε περισσότερα...